II SA/Go 636/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi P.C. na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 lipca 2022 r., nr LIX.904.2022 w sprawie przyjęcia Strategii Rozwoju Komunikacji Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Miasta postanawia: odrzucić skargę.

Uchwałą nr LIX.904.2022 z dnia 6 lipca 2022 r. Rada Miasta na podstawie art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 4 oraz art. 18 ust. 2 pkt 6a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej w skrócie u.s.g.) oraz art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1057 ze zm.) przyjęła Strategię Rozwoju Komunikacji Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Miasta, stanowiącą załącznik do uchwały. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł P.C. – jak wskazał – w części dotyczącej budowy i wytyczenia Trasy [...] na przebiegu aktualnie istniejących ulic [...] oraz połączenia w ten sposób ulicy [...] (która stanie się w ten sposób odcinkiem trasy [...]) – z planowaną Trasą [...] (jakkolwiek by nie przebiegała) lub jakimkolwiek jej fragmentem (wytyczenie Trasy [...] na przebiegu aktualnie istniejących ulic [...] ma miejsce w obu wariantach, tzn. wariancie 1 i 2 przebiegu przyszłej Trasy [...]). Przez warianty 1 i 2 przebiegu Trasy [...] należy przy tym rozumieć przebieg Trasy [...] zaznaczony przez skarżącego na mapie Urzędu Miasta. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 68 Konstytucji RP, a także art. 35 karty Praw Podstawowych UE, w myśl których jednym z podstawowych obowiązków każdego samorządu jest ochrona zdrowia, więc i (przede wszystkim) profilaktyka wszelkich schorzeń, a także i w szczególności schorzeń układu krążenia i nowotworowych związanych z zanieczyszczeniami związanymi z ruchem kołowym, którego natężenie ulegnie zwiększeniu. Obowiązkiem w/w podmiotów jest także dbanie o możliwie nieszkodliwy dla zdrowia charakter wszelkich inwestycji, zapewnienie zdrowego środowiska, warunków i stylu życia mieszkańców. Zarzucił również naruszenie art. 155, 156, 160 Kodeksu karnego wskazując, że wraz z przytoczonymi wyżej regulacjami pozycjonują życie i zdrowie jako przedmiot szczególnej troski i ochrony prawnej w ustawodawstwie europejskim i polskim, a także art. 38 Konstytucji RP oraz art. 43 ustawy o drogach publicznych. Powyższe przepisy wskazał jako źródło jego, a także mieszkańców podpisujących petycję przeciw zaskarżonej uchwale, interesu prawnego w zaskarżeniu wymienionej na wstępie uchwały. W oparciu o powyższe zarzuty, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie części dotyczącej budowy i wytyczenia Trasy [...] na przebiegu aktualnie istniejących ulic [...], oraz połączenia w ten sposób ulicy [...] (która stanie się w ten sposób odcinkiem dużej trasy zwanej w przyszłości [...]) – z tą trasą, jakkolwiek by ta trasa nie przebiegała i jakimkolwiek fragmentem tej trasy (wytyczenie Trasy [...] na przebiegu aktualnie istniejących ulic [...] ma miejsce w obu wariantach, tzn. wariancie 1 i 2 przebiegu przyszłej trasy [...] – mapa nr 1 czyli załącznik nr 4 skargi); przy czym przez warianty 1. i 2. przebiegu Trasy [...] należy rozumieć przebieg Trasy [...] zaznaczony na mapie z serwisu miejskiego – zakładki "nasze miasto" i hasła wyszukiwania " [...]", którą skopiowano i dołączono do niniejszej skargi i opisanej roboczo jako "mapa nr 1 czyli załącznik 4", a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. W uzasadnieniu skargi wywiódł m.in., iż wskazana uchwała narusza interes prawny i zmieni sytuację prawną mieszkańców osiedla [...], co znajdzie swoje odzwierciedlenie w naruszeniu ich praw w zakresie przepisów prawa karnego, cywilnego oraz ich praw konstytucyjnych wymienionych w petitum skargi. Zmieni ona także ich pozycję materialno-prawną znacząco na ich niekorzyść. Budowa Trasy [...], poprzez obniżenie cen nieruchomości, wpłynie niekorzystnie na sposób wykonywania prawa własności przez obywateli (choć nie pozbawia ich tego prawa), tzn. uniemożliwi lub utrudni zbyt mieszkań na Osiedlu, nie wpłynie (lub wpłynie w trudno przewidywalnym teraz stopniu) na ceny wynajmu nieruchomości. Przedstawił również obszerną argumentację celem wykazania, iż organ planując omawianą inwestycję, pominął negatywny wpływ zanieczyszczeń pochodzących z ruchu pojazdów na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko naturalne. Ponadto Urząd Miasta opracował dwa warianty przebiegu trasy, przy czym nigdy nie poinformowano definitywnie i pisemnie, który zostanie zrealizowany. Nie dokonano w tym zakresie żadnych skutecznych działań informacyjnych na osiedlu [...] nie ogłoszono skutecznie na osiedlu konsultacji społecznych. Urząd Miasta nie poinformował także o żadnych inwestycjach na przebiegu planowanej trasy [...] i omija temat celu budowy tejże ,chociaż podczas konsultacji społecznych, utrudnia dostęp do rzetelnej informacji w omawianym zakresie, nie zamieszcza petycji wzywających do zaprzestania realizacji zaskarżonej uchwały w biuletynach i na stronach Urzędu. Powyższe wskazuje, że organ w rażący sposób naruszył przepisy prawa, gdyż podejmując uchwałę w zaskarżonej części, dokonał zakazanej modyfikacji przepisów ustawowych w aktach prawa miejscowego uchwalanych na podstawie tych przepisów, a więc działał z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. Swoją argumentację wsparł publikacjami badań naukowych, artykułami i raportami dotyczącymi wpływu ruchu drogowego i pochodzących z niego zanieczyszczeń na zdrowie i życie ludzi. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując m.in., iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa własności skarżącego. Jest to uchwała intencyjna, która nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy. W przedmiotowej sprawie brak jest interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu opisywanej uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Na obecnym etapie twierdzenia skarżącego w tym zakresie są czysto hipotetyczne. Tymczasem naruszenie interesu prawnego winno charakteryzować się aktualnością czyli występować w danym momencie, nie zaś w oparciu o domniemanie potencjalnego jego wystąpienia w przyszłości. Nie może o tym świadczyć subiektywne przekonanie strony, że wytyczenie planowanej trasy narazi obywateli na utratę mienia, życia i zdrowia. Przypuszczalne twierdzenia skarżącego nie mogą stanowić podstawy zaskarżenia uchwały. Ponadto przesłanką do stwierdzenia nieważności uchwały lub jej części jest istotne naruszenie prawa. Jednakże w przypadku zaskarżonej uchwały naruszenie prawa nie miało miejsca i została ona przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, wobec czego przedmiotowa skarga nie znajduje uzasadnienia. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2022 r. P.C. podtrzymał skargę ponownie wskazując m.in., że swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały wywodzi w szczególności z art. 68 Konstytucji RP oraz art. 35 Karty Praw Podstawowych UE. Forma, i czas wejścia w życie zaskarżonej uchwały łamie w momencie wejścia w życie normy prawa materialnego wynikające z ustawy zasadniczej, gdyż legitymizuje działania szkodzące zdrowiu niweczące efekty wszelkich innych form jego ochrony, legitymizuje działania, których konsekwencje nie budzą wątpliwości co do nieuchronności wystąpienia szkodliwego, nieuniknionego i nieodwracalnego wpływu na zanieczyszczenie powietrza. W konsekwencji zaskarżona uchwała ingeruje w jego sytuację prawną w momencie wejścia w życie i zmienia ją w zakresie korzystania z fundamentalnych, ogólnie obowiązujących przepisów prawa. Ruchliwa arteria wylotowa do strefy przemysłowej przy ścianach domów gęsto zaludnionego osiedla nie służy ochronie środowiska i zdrowiu publicznemu. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2023 r. skarżący został wezwany do podania, czy jest właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej/położonych na terenie [...], a także czy poza zaskarżeniem uchwały nr LIX.904.2022 Rady Miasta z dnia 6 lipca 2022 r., wnosi również skargi na pozostałe uchwały wymienione w skardze, czy też wskazanie tych uchwał stanowi jedynie element argumentacji skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że jego skarga została wniesiona jedynie na uchwałę nr LIX.904.2022 Rady Miasta z dnia 6 lipca 2022 r. W odpowiedzi na to wezwanie, pismem procesowym z dnia [...] lutego 2023 r. P.C. wskazał, iż zaskarża uchwałę nr LIX.904.2022, natomiast inne wymienione w skardze uchwały "przywołuje", gdyż każda zawiera jako załącznik przyjęty treścią uchwały powielony przez informatyka studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, który zawiera wzmiankę i rysunki o takim przebiegu trasy. Niemiej jednak przywołane uchwały powinny w ocenie skarżącego podlegać "automatycznemu zaskarżeniu" ze względu na wzmiankowany w nich przebieg trasy. Nadto podał, iż był, ale aktualnie nie jest właścicielem żadnej nieruchomości na terenie [...]. Są jednak inni obywatele miasta którzy są właścicielami nieruchomości na osiedlu [...], a których wolą jest wystąpienie w charakterze strony skarżącej. Zalicza się do nich małżonka skarżącego, na rzecz której dokonał on darowizny nieruchomości w [...]. W ich przypadku budowa trasy z pewnością będzie – oprócz rozstroju zdrowia – także wpływać na wykonywanie prawa własności. Złożona skarga nie jest skargą jednostki, a odzwierciedla wolę pewnej zbiorowości mieszkańców którzy potwierdzili ją podpisami sprzeciwu. Do niniejszego pisma skarżący załączył oświadczenie woli uczestnictwa w procesie P.Z. – mieszkańca osiedla. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 21 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił dopuszczenia P.Z. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 4 kwietnia 2023 r. Na rozprawie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2023 r. P.C. wskazał, iż zaskarża uchwałę nr LIX.904.2022, nie wskazał natomiast jednoznacznie, iż zaskarża pozostałe wymienione w skardze uchwały, lecz je "przywołuje". Stąd też, zgodnie z rygorem nadanym przez Sąd w wezwaniu z dnia 12 stycznia 2023 r. przyjąć należało, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi P.C. jest uchwała Rady Miasta z dnia 6 lipca 2022 r. nr LIX.904.2022 w sprawie przyjęcia Strategii Rozwoju Komunikacji Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Miasta, w zakresie dotyczącym budowy i wytyczenia Trasy [...], szczegółowo opisanym w skardze. Dodać przy tym należy, iż przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości "automatycznego zaskarżenia" innych uchwał organu jednostki samorządu terytorialnego, ze względu na wzmiankowany w nich przebieg kwestionowanej przez skarżącego trasy. Każda uchwała może stanowić przedmiot odrębnego zaskarżenia, pod warunkiem spełnienia przesłanek z art. 101 ust. 1 u.s.g., o których będzie mowa poniżej. Zaskarżona uchwała podjęta na podstawie art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 4 oraz art. 18 ust. 2 pkt 6a u.s.g. oraz art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, tzn. aktem określonym w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 18 ust. 2 pkt 6a u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. przyjmowanie programów rozwoju w trybie określonym w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Z kolei zgodnie z art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jednym z rodzajów strategii rozwoju są dokumenty określające podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju, odnoszące się do sektorów, dziedzin, regionów lub rozwoju przestrzennego. Skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga taka przysługuje na każdą uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, niezależnie od tego czy ma ona charakter aktu prawa powszechnie obowiązującego czy też nie, o ile została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej i naruszyła czyjś interes prawny. Dodać należy, iż w wyniku zmiany art. 101 u.s.g. dokonanej na mocy art. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) nie jest już wymagane poprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dlatego też podmiot występujący ze skargą musi wykazać istnienie związku pomiędzy kwestionowaną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyroki NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, z 22 lutego 2017 r., II OSK 1497/15, ww.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza de facto ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem konkretna norma prawna kształtująca sytuację prawną podmiotu skarżącego. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a kwestionowanym aktem. Do uwzględnienia skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. doprowadzić może jedynie ocena, że uchwała naruszająca interes prawny lub uprawnienie skarżącego jednocześnie narusza prawo. Taka wykładnia znajduje pełne umocowanie w art. 101 u.s.g., który został skonstruowany z myślą o związku indywidualnej sytuacji prawnej skarżącego i skargi z prawem materialnym. W takim też aspekcie postrzega go doktryna i orzecznictwo. Dodać należy, iż kwestia ta była przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06 (OTK-A 2008/7, poz. 121) orzekł, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Dlatego też uznaje się, że prawo do zaskarżenia uchwały na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tylko tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Legitymację skargową w takiej sytuacji przyznaje się nadto wyłącznie w granicach indywidualnego interesu prawnego skarżącego. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały. Skarżący wywodził swój interes prawny z art. 68 Konstytucji RP, którego ust. 1 stanowi, iż każdy ma prawo do ochrony zdrowia, zaś w myśl ust. 2 obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa; w myśl ust. 3 władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku; w myśl ust. 4 władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. Z kolei zgodnie z art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia na warunkach ustanowionych w ustawodawstwach i praktykach krajowych. Przy określaniu i realizowaniu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż wprawdzie zdrowie publiczne stanowi przedmiot ochrony konstytucyjnej, co wynika z jej art. 68, jednakże kwestia lokalizacji planowanej inwestycji jest w zaskarżonej uchwale na tyle nieskonkretyzowana, że nie można tu mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego wywodzonego z przytoczonych wyżej regulacji. Jak wynika bowiem z treści załączników do zaskarżonej uchwały w sprawie przyjęcia Strategii Rozwoju Komunikacji Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Miasta, kwestionowana przez skarżącego inwestycja w postaci planowanej Trasy [...] jest jednym z elementów tej Strategii. Dokumentacja zawiera rekomendowany wariant tej inwestycji, przy czym przebieg drogi został przeprowadzony według trzech przebiegów proponowanych przez miasto. Odcinek ten ma stanowić przedłużenie Trasy [...] i – w zamierzeniu prawodawcy lokalnego – pozwolić na bezpośrednie wyprowadzenie ruchu w stronę Trasy [...]. Z powyższego wynika, iż zaskarżona uchwała nie przesądza zatem nawet dokładnego przebiegu planowanej Trasy [...]. Potwierdza to zresztą treść samej skargi, w której skarżący kwestionuje omawianą uchwałę w części dotyczącej budowy i wytyczenia Trasy [...] na przebiegu aktualnie istniejących ulic [...] oraz połączenia w ten sposób ulicy [...] z Trasą [...] – według jakiegokolwiek wariantu miałaby ona przebiegać. W tej sytuacji okoliczność, że dana uchwała może w przyszłości potencjalnie pośrednio oddziaływać na sytuację prawną określonej kategorii podmiotów nie oznacza, iż ewentualne naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio przez postanowienia tej uchwały. Treść regulacji zawartych w kwestionowanej uchwale, w zakresie objętym skargą, nie przyznaje skarżącemu żadnych praw ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Na akceptację zasługuje stanowisko organu, iż jest to uchwała intencyjna, która w zakresie objętym skargą nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej i wiąże jedynie organ wykonawczy. Wykazanie omawianego związku należy wyłącznie do skarżącego. To na stronie skarżącej, a nie na organie lub sądzie, ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób zaskarżony akt narusza jej własny indywidualny interes prawny. W rozpatrywanej sprawie skarżący, mimo obszernej argumentacji zawartej w skardze oraz kolejnych pismach procesowych, tego nie uczynił. Innymi słowy, nie wskazał on przepisu prawa, który kształtowałby jego sytuację prawną w taki sposób, aby na skutek uchwalenia kwestionowanej uchwały jego uprawnienia zostały ograniczone lub zniweczone. Uniemożliwiło merytoryczną kontrolę zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Oznacza to, że Sąd nie rozpatrywał kwestii zgodności zaskarżonej uchwały z obowiązującymi przepisami prawa. Dopiero bowiem wykazanie przez skarżącego naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Na marginesie dodać należy, iż interesu prawnego wywodzonego z normy prawa materialnego można bronić na innych, dalszych etapach ewentualnego procesu inwestycyjnego, w szczególności po konkretyzacji inwestycji, przy czym w niniejszej sprawie nie można przesądzić, czy takie uprawnienie będzie przysługiwało akurat skarżącemu. Ponadto odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest skargą jednostki, a odzwierciedla wolę pewnej zbiorowości mieszkańców wskazać należy, iż każdy podmiot może wystąpić do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego w granicach własnego interesu prawnego. W tym stanie rzeczy skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.