II SA/Go 556/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] lipca 2014r. A.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W złożonej skardze A.S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na brak uzasadnienia do powyższego wniosku, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lipca 2014r., pismem z dnia 29 lipca 2014r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - pod rygorem rozpoznania przedmiotowego wniosku w oparciu o okoliczności podane w skardze. Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie z dnia 29 lipca 2014r. zostało skarżącej doręczone dnia 30 lipca 2014r. A.S., w wyznaczonym przez Sąd 7-dniowym terminie, nie przedstawiła uzasadnienia dla złożonego wraz ze skargą wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z tych przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przy czym to osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia tychże przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08). Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A.S. decyzji mając przede wszystkim na uwadze fakt, iż wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa zaistnienia przywołanych przesłanek, co uniemożliwia de facto Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Dodatkową okolicznością mająca wpływ na stanowisko Sądu miał charakter decyzji, której dotyczył wniosek, powodujący brak możliwości jej wykonania. Dokonując analizy treści art. 61 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu tego artykułu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest decyzją uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wydaną w oparciu o treść art. 138 § 2 kpa. Decyzja ta, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a dotyczy wyłącznie kwestii procesowej. Nie rodzi ona również żadnych praw, jak też nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 510/05). W tej sytuacji Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Na marginesie należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 17 września 2014r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Dodać należy, iż w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a).