II SA/Go 526/17

Dnia 17 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Z.-K. i L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmówił na podstawie art. 123 w związku z art. 24, 25 oraz art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – w wersji obowiązującej w dacie wydania postanowienia) wyłączenia R.J. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązków wynikających z decyzji tego organu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na W.Z.-K. i L.K. obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego przebudowanego lokalu nr 4 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...]. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli W.Z.-K. i L.K., kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem oraz domagając się naruszenia swojego interesu prawnego, wywołanego ich zdaniem zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż na powyższe postanowienie, jako niezaskarżalne zażaleniem w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przysługuje również skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego postanowienia oraz wniesienia skargi), dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 2 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jak również sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach, jednakże przypadki te nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.). Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepis art. 25 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Możliwości takiej nie przewidują również przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.). Tym samym, skoro zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., to nie podlega ono kontroli sądów administracyjnych. Nie można zatem przyjąć, że przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 tego przepisu.