II SA/Go 512/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za strzeżenie i przechowywanie naczepy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. A.Ł., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za strzeżenie i przechowywanie naczepy. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia, którego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162 i n.). Dla wykazania zatem, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku strony skarżącej dla uznania jego zasadności powinno zostać poparte stosowną argumentacją i odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (decyzji) jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia zamieściła w skardze, jednak oprócz zarzutów stawianych rozstrzygnięciu nie wskazała przesłanek, dla których Sąd powinien wstrzymać jego wykonanie. W związku z tym należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Podkreślić należy, że aby było możliwe wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek jej wykonania będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak już wyżej podano, obowiązek uprawdopodobnienia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto należy podnieść, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.