II SA/Go 484/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego przez A.F. na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność i przewlekłość) przez Burmistrza [...] wniosku z [...] maja 2018 r. o wydanie postanowienia o rozgraniczeniu z urzędu pomiędzy działkami nr [...] położonymi w [...], powołując się na treść art. 1 i 2, art. 17 ust.1 i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 37 § 5 i § 6 pkt 1 i art. 123 k.p.a. odmówiło stwierdzenia bezczynności i przewlekłości Burmistrza. W pouczeniu postanowienia organ poinformował, że jest ono ostateczne. Na skutek złożonego przez A.F. zażalenie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W postanowieniu strona została pouczona, iż postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Na powyższe postanowienie A.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a,), za dopuszczalną uznać można tylko skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Z treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej. Powyższe oznacza, iż wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie, aby mogło być przedmiotem skargi, musi należeć do kategorii postanowień: 1) na które służy zażalenie, 2) kończących postępowanie, 3) rozstrzygających sprawę co do istoty. Przy czy wyjaśnić należy, iż użyte w cyt. przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sformułowanie ,,postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie" oznacza w istocie zastosowanie skrótu myślowego. Przyjęcie bowiem dosłownego rozumienia prowadziłoby do przekreślenia zasady wynikającej z art. 52 § 1 p.p.s.a. Jeżeli zatem w określonej kwestii rozstrzyganej postanowieniem służy zażalenie, to po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. A contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, to w świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 352/05). Postanowienie o niedopuszczalności zażalenia (wydawane przy odpowiednim zastosowaniu art. 134 k.p.a. na podstawie art. 144 k.p.a.) nasuwa oczywiście skojarzenie z postanowieniem o niedopuszczalności odwołania (wydawanym wprost na podstawie art. 134 k.p.a.), na które skarga do sądu administracyjnego przysługuje. Ale różnica między tymi postanowieniami jest zasadnicza, gdyż postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania kończy postępowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości w postępowaniu organu, stanowiące przedmiot skargi w rozpoznawanej sprawie, nie należy do żadnej z kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie nie kończy postępowania, które pozostaje w toku, rozstrzyga ono tylko kwestię procesową – nie rozstrzyga istoty sprawy, a na - będące przedmiotem postanowienia o niedopuszczalności zażalenia - postanowienie o odmowie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organu, nie przysługuje zażalenie. Skoro zatem na postanowienie organu administracji, wydane w trybie art. 37 k.p.a., nie przysługuje zażalenie, to niedopuszczalna jest skarga na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na takie postanowienie, stwierdzające jego niedopuszczalność. W związku z powyższym Sąd w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.