II SA/Go 445/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. H.B. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...] ustalającą dodatkową opłatę roczną za rok 2018 w kwocie 4.162,60 zł, obciążającą skarżącą jako użytkownika wieczystego. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez jego uzasadnienia. Następnie na podstawie postanowienia Referendarza sądowego z dnia 22 października 2020 r. , II SPP/Go 85/20 na rzecz skarżącej ustanowiony został radca prawny, którym Okręgowa Izba Radów Prawnych wyznaczyła r.pr. A.Ł.. Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z uzasadnieniem. Pełnomocnik podał, iż skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, poważnie schorowaną. Otrzymuje ona niską emeryturę, która nie wystarcza na utrzymanie. Z powyższych względów zapłata tak dużej kwoty byłaby dla niej ogromnym ciężarem, wręcz nie byłaby w stanie zapłacić tej kwoty bez uszczerbku dla swego zdrowia. Dodała przy tym, że ewentualna zapłata kwoty objętej zaskarżoną decyzją wykluczałaby możliwość wykupienia przez skarżącą leków i poniesienia koniecznych kosztów utrzymania. Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącej prowadzi do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę u skarżącej, uzasadniając tym samym zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania aktu zostały spełnione w niniejszej sprawie. Sąd wziął pod uwagę sytuację życiową i finansową skarżącej, wynikającą z akt sprawy, w tym akt objętych wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, która to sytuacja uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Skarżąca w istocie jest osobą w podeszłym wieku (89 lat), źródłem jej utrzymania jest emerytura z dodatkiem pielęgnacyjnym, które wynoszą łącznie 1254,91 zł. Skarżąca niewątpliwie dotknięta jest schorzeniami zdrowotnymi, wymagającymi przyjmowanie przez nią leków. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżąca obowiązek zapłaty kwoty 4.162,60 zł, czyli stanowiącej ponad trzykrotność jej dochodu, może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę u skarżącej, z uwagi na narażenie jej na niebezpieczeństwo związane z ograniczeniem środków potrzebnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z utrzymaniem. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.