II SA/Go 419/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.Ż. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia : przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego T.D. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie ze skargi R.Ż. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] oraz przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego T.D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w imieniu którego działa Dyrektor Oddziału ZUS. Pismem z dnia [...] czerwca 201r. pełnomocnik skarżącego radca prawny T.D. udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz oświadczył, że nie otrzymała wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 13 października 2017. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II GSK 8/16) oddalił skargę kasacyjną Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.). Do czynności podjętych w zakresie pomocy prawnej należy m.in. sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną od orzeczenia sądu kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). W uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 p.p.s.a., jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie, jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I OZ 710/13). W związku z tym stwierdzić należy, że podstawę prawną do obliczenia wynagrodzenia dla radca prawny T.D. w niniejszej sprawie stanowi przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit b cyt. rozporządzenia. Za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji pełnomocnik otrzymał wynagrodzenie w kwocie 240 zł. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.