II SA/Go 36/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze M.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydaćpostanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie karę pieniężną wymierzono skarżącemu m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – określanej dalej jako u.t.d.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ. Wedle natomiast art. 93 ust. 2 u.t.d., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 61 p.p.s.a., odnoszącego się do zagadnienia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 761/19, CBOSA), decyzja ostateczna o wymierzeniu kary pieniężnej podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja organu II instancji z [...] listopada 2019 r. została zaskarżona przez M.W. do WSA w Gorzowie Wlkp., a zatem ziściła się przesłanka wskazana w ww. przepisie, wskutek czego niezaskarżalnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ z urzędu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Z tego względu brak jest podstaw do wydawania postanowienia dodatkowo wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, orzekł jak w sentencji.