II SA/Go 341/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r., nr [...] w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy [...] w 2026 roku stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 4 lit. c.

Rada Miejska w [...] w dniu [...] lutego 2026 r., działając na podstawie art. 11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm., dalej jako u.o.z.) podjęła uchwałę Nr XIII/104/2026 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy [...] w 2026 r. Powyższa uchwałą stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Prokurator zaskarżył w/w uchwałę w części dotyczącej § 4 lit. c. Prokurator podniósł zarzut istotnego naruszenia prawa poprzez określenie w § 4 lit. c uchwały, iż sprawowanie opieki nad kotami wolno żyjącymi następuje poprzez zakup i wydawanie karmy społecznym opiekunom (karmicielom) kotów wolno żyjących w okresie jesienno - zimowym, co stanowi naruszenie art. 11 a ust. 2 pkt 2 u.o.z. poprzez nieuzasadnione ograniczenie obowiązku opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmiania, wyłącznie do okresu jesienno - zimowego podczas, gdy gmina ma obowiązek realizować wskazane zadanie własne przez cały rok oraz nieuprawnione ograniczenie zakresu upoważnienia ustawowego określonego w art. 11 a ust. 1 u.o.z. do określenia w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 4 lit. c. Zdaniem skarżącego zapis § 4 lit. c uchwały stoi w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, tj. art. 11a ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.z., albowiem ogranicza obowiązek opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmiania, wyłącznie do okresu jesienno - zimowego. Program przyjmowany na podstawie art. 11 a u.o.z. jest instrumentem realizacji zadań własnych gminy określonych w art. 11 ust. 1 u.o.z., dlatego też przepisy konkretyzujące ustawowe zadania własne nie mogą rozszerzać, ograniczać albo modyfikować regulacji ustawowej. Wprowadzając zapis o treści zawartej w § 4 lit. c zaskarżonej uchwały, Gmina nie zapewnia wykonania obowiązku opieki nad kotami wolno żyjącymi w okresie wiosennym oraz letnim. Jest to sytuacja nie do pogodzenia z koniecznością realizacji zadania własnego określonego w art. 11 ust. 1 u.o.z., które gmina powinna realizować przez cały rok. Co więcej, zwrot "okres jesienno - zimowy" jest zwrotem nieostrym, co może powodować problemy ze stosowaniem kwestionowanego zapisu w praktyce. Mając na względzie powyższe, jak również potrzebę humanitarnego traktowania zwierząt, z uwzględnieniem potrzeb kotów wolno żyjących, ograniczenie zakresu sprawowanej opieki do poszczególnych okresów roku jawi się jako nieuprawnione. Skutkuje to wyjściem poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 11a ust. 1 u.o.z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nie jest możliwe precyzyjne określenie częstotliwości wydawania karmy oraz jej ilości, bowiem potrzeby zwierząt w tym zakresie są dynamiczne i podlegają zmianom, w szczególności związanym z porami roku oraz konkretnymi warunkami metrologicznymi. Ustawodawca nałożył na organ gminy obowiązek ogólny opieki nad wolno żyjącymi kotami, pozostawiając już sposób jego realizacji uznaniu gminy. Nie zobowiązał bowiem do wskazania częstotliwości dokarmiania. W przekonaniu organu nadużyciem jego kompetencji byłoby, jak oczekuje skarżący, określenie częstotliwości dokarmiania kotów wolnożyjących - przez wskazanie, iż przez cały rok realizowany jest obowiązek dokarmiania kotów. Ten postulat nie znajduje podstawy w żadnym konkretnym przepisie u.o.z. Organ nie może się domyślać, czy określenie częstotliwość dokarmiania kotów jest jego domeną, czy nie. Na gruncie wielu ustaw i wyroków sądów administracyjnych, wyrażony został dominujący obecnie pogląd o konieczności wąskiego odczytywaniu delegacji ustawowych - w granicach upoważnień zawartych w ustawie, jak stanowi art. 94 Konstytucji RP. Zastosowanie się do poglądów skarżącego Prokuratora spowoduje przekroczenie przez organ przyznanych mu ustawą kompetencji. Zdaniem organu skonkretyzowanie w uchwale zadań w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami nie jest możliwe do ujęcia w sposób obejmujący całokształt zagadnienia. Mianowicie, w sytuacji kotów wolno żyjących w stanie dzikim nie jest możliwe określenie częstotliwości ich dokarmiania. Podkreślić należy, że literalne znaczenie wyrazu "dokarmianie" zgodnie ze słownikiem języka polskiego oznacza "dać dodatkowy pokarm". A to w ocenie organu oznacza, że uprawniona jest regulacja w uchwale o dokarmianiu w okresie jesienno-zimowym, a nie karmienie przez cały rok. W zaleceniach na stronach internetowych Lasów Państwowych zawarte są wskazówki jak dokarmiać zwierzęta dziko żyjące. "Dokarmianie zwierząt leśnych to prawdziwa sztuka, ponieważ z dostarczaniem pokarmu nie można przesadzać. Najważniejsze jest dokarmianie zwierzyny w warunkach ekstremalnych, które mogą zagrażać ich życiu. Nie powinno się tego robić podczas łagodnych zim, wtedy zwierzęta powinny radzić sobie same w zdobywaniu pokarmu". "Dokarmianie" jak sama nazwa wskazuje jest częściową pomocą zwierzętom w trudnych warunkach środowiskowych. Zwierzęta nie mogą "zapomnieć", jak szuka się pokarmu samodzielnie w lesie. Dokarmiać należy systematycznie i w stałych miejscach. Nie należy podawać karmy przez cały rok, gdyż w pozostałych sezonach - las i pola wyżywią dzikie zwierzęta (ttps://www. lasy.gov.pl/pl/informacje/aktualnosci/dokarmianie-zwierzat-zima- potrzeba-czy-fanaberia). Organ podkreślił, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art.4 pkt 21 u.o.z. przez "zwierzęta wolno żyjące (dzikie)" - rozumie się przez to zwierzęta nieudomowione żyjące w warunkach niezależnych od człowieka." Ta definicja obejmuje zatem koty wolno żyjące. Zatem wskazania praktyków z Lasów Państwowych są cenną wskazówką jak dokarmiać zwierzęta wolnożyjące (dzikie). Dlatego też zapis w uchwale o dokarmianiu kotów wolnożyjących w okresie jesienno-zimowym jest prawidłowym uregulowaniem dokarmiania kotów. Zdaniem organu postanowienia uchwały odnoszące się do dokarmiania wolno żyjących kotów są dostatecznie precyzyjne i wyczerpujące. Określają one warunki i zasady wydawania karmy, a "program opieki nad zwierzętami bezdomnymi" w aspekcie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania, nie może być utożsamiany ze szczegółowym harmonogramem dokarmiania kotów. Ma to być, jak wynika z zacytowanego przepisu, "program" a nie szczegółowy harmonogram działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2026 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy [...]w 2026 r. Powyższą kontrolę zainicjował Prokurator Rejonowy w [...], którego legitymacja skargowa wynika z art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2026 r., poz. 810), stanowiącego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem, prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 8 § 1 p.p.s.a., prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. Z przytoczonego przepisu wynika, że prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich nie działają w sprawie we własnym interesie, lecz w interesie ogólnym - ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela. Zadaniem Prokuratury jest w szczególności strzeżenie praworządności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prokurator realizuje zadania w zakresie ochrony praworządności, uczestnicząc w tym postępowaniu na podstawie art. 8 § 1 p.p.s.a. i korzystając z uprawnień i instytucji procesowych przewidzianych w tym przepisie. W orzecznictwie wskazuje się, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma więc w tym przypadku konieczności wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki lub interesu społecznego (wyrok NSA z dnia 13 października 2006 r., I OSK 978/06, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 maja 2018 r., III SA/Lu 79/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Przy czym należy zaznaczyć, iż przepis art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze nie wprowadza obligatoryjnej kolejności co do możliwości korzystania z prokuratora z przewidzianych w nim środków prawnych, co oznacza, że wybór w tym zakresie należy do prokuratora (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 marca 2023 r., I SA/Bk 79/23, CBOSA). Z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 662 ze zm., dalej jako u.s.g.) wynika, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Analiza całości przepisu art. 91 u.s.g., w szczególności treść ust. 4, stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, prowadzi do wniosku, że stwierdzenie nieważności uzasadnione jest wystąpieniem istotnego naruszenia prawa. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii należy odwołać się do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest jednak konieczne, aby było to rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Nie budziło wątpliwości w przedmiotowej sprawie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Kwestionowana przez Prokuratora uchwała została podjęta na podstawie ustawy 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl art. 11 a ust. 1 u.o.z. rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (art. 11a ust. 2 u.o.z.). Przepis § 4 lit. c zaskarżonej uchwały, do którego odnoszą się zarzuty skargi, stanowi realizację upoważnienia ustawowego określonego w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. W zaskarżonej uchwale przewidziano, że sprawowanie opieki nad kotami wolnożyjącymi następuje poprzez zakup i wydawanie karmy społecznym opiekunom (karmicielom) kotów wolno żyjących w okresie jesienno-zimowym. Zdaniem Prokuratora takie sformułowanie prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia obowiązku opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmiania wyłącznie do okresu jesienno-zimowego, podczas gdy wskazane zadanie powinno być realizowane cały rok. Analiza art. 11a ust. 1 i ust. 2 u.o.z. w istocie wskazuje, że program opieki nad zwierzętami ma charakter roczny. Przepisy te rzeczywiście nie wskazują na możliwość czasowego wdrażania rozwiązań. Przy czym analiza treści przepisu art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej regulacji, pozwala dostrzec, iż w przepisie tym mowa o opiece nad kotami wolno żyjącymi, w tym dokarmianiu. Nie ulega wątpliwości, iż opieka nad kotami wolno żyjącymi stanowi zadanie własne gminy, które powinno być realizowane przez cały rok. Jednak w ocenie Sądu z nie należy tego interpretować w taki sposób, że ustawodawca nałożył na gminę w sposób bezwzględny obowiązku dokarmiania kotów wolno żyjących przez cały rok. Ustawodawca nie sprecyzował odnośnie w/w dokarmiania jego zasad i reguł, pozostawiając tę kwestię do uszczegółowienia uchwałodawcy. Powyższe oznacza zdaniem Sądu, iż rada gminy jest uprawniona do określenia zasad dokarmiania kotów wolnożyjących. Jednak według Sądu określenie takie nie może mieć charakteru dowolnego, naruszającego cel tego działania, ani niejednoznacznego. Zdaniem Sądu regulacja uchwały w tym zakresie powinna uwzględniać potrzeby i warunki istniejące w określonym czasie na terenie konkretnej gminy. W ocenie Sądu z uwagi właśnie na powyższe ustawodawca przewidział obowiązek uchwalania programu opieki nad zwierzętami corocznie. Odnośnie dokarmiania kotów wolno żyjących należy zauważyć, iż u.o.z. nie definiuje tego pojęcia ,,dokarmianie", a w treści samej ustawy mowa o dokarmianiu kotów oraz odrębnie karmieniu zwierząt gospodarskich. Dokonując wykładni w tym zakresie należy przyjąć, iż karmienie obejmuje zapewnienie pożywienia zwierzętom, które nie są w stanie samodzielnie go pozyskać, zaś dokarmianie to dostarczanie pożywienia zwierzętom, które mają możliwość jego samodzielnego pozyskania, a dostarczana karma stanowi jedynie uzupełnienie samodzielnego pozyskiwania pożywienia. Sąd nie posiada w zakresie dokarmiania kotów wolno żyjących wiedzy specjalistycznej, nie można jednak w tym zakresie odwoływać się do powszechnej wiedzy dotyczącej dokarmiania przykładowo ptaków czy zwierząt leśnych, ani też zaleceń, na jakie wskazał skarżony organ, dotyczących dokarmiania zwierząt w lesie, gdyż dotyczy to nie tylko innych zwierząt, ale przede wszystkim żyjących w innym środowisku i mających inny dostęp do pokarmu w różnych porach roku. Stąd zdaniem Sądu o ile rada gminy jest uprawniona do określenia zasad i reguł dokarmiania kotów wolnożyjących, regulacja taka powinna po pierwsze stanowić odzwierciedlenie potrzeb istniejących na terenie określonej gminy (inne mogą być przykładowo potrzeby w gminie wiejskiej, a inne w miejskiej), po drugie sposób ich określenia powinien znajdować stosowne uzasadnienie np. wynikające z przeprowadzonej analizy, ewentualnie popartej stosowną wiedzą w tym zakresie (źródło wiedzy mogą stanowić m.in. społeczni opiekunowie – karmiciele, o których mowa w uchwale). Powyższe zaś powinno znajdować odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i ewentualnie dokumentach zgromadzonych przy przygotowywaniu projektu uchwały. Należy bowiem mieć na uwadze, że mogą występować różne zindywidualizowane potrzeby na terenie poszczególnych gmin, zależne od różnych czynników (region, położenie, otoczenie, wielkość populacji kotów wolno żyjących itd.). Z pewnością istotne jest także prawidłowe sformułowanie takich reguł, aby spełnione zostały wymogi dotyczące tworzenia norm prawnych. Powyższe nie wyklucza zatem różnego formułowania zasad dokarmiania kotów wolno żyjących, ale w sposób, który nie narusza przepisu upoważniającego zawartego w ustawie i w sposób znajdujący stosowne uzasadnienie. Sąd uznał, iż zaskarżony przepis uchwały jako istotnie naruszający prawo, podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu zawarte w § 4 lit. c uchwały pojęcie "okresu jesienno-zimowego" jest przede wszystkim pojęciem nieostrym, nieprecyzyjnym i budzącym wątpliwości interpretacyjne, co powoduje trudności w jego stosowaniu. Nie wiadomo bowiem czy chodzi o jesień i zimę w znaczeniu kalendarzowym, czy też astronomicznym czy też meteorologicznym i w istocie w jaki sposób ma być realizowany w/w obowiązek. Tymczasem jak wynika z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady przyzwoitej legislacji, przepisy prawa (również prawa miejscowego) powinny być formułowane w sposób poprawny, jasny, precyzyjny i czytelny, co wynika również z rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Jedną z zasad określonych w tym rozporządzeniu jest obowiązek takiego redagowania przepisów prawa, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nim norm wyrażały intencję prawodawcy (§ 6 w zw. z § 143 tego rozporządzenia). W wyroku z dnia 28 października 2002 r., sygn. akt KP 3/09, Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, iż wymóg określoności regulacji prawnej znajduje swą konstytucyjną podstawę w zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Na ustawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Jednocześnie wprowadzone w § 4 lit. c uchwały ograniczenie do okresu jesienno-zimowego, nie znajduje w przedmiotowej sprawie jakiegokolwiek uzasadnienia, które wynikałoby bądź z treści uzasadnienia do samej uchwały, bądź z jakichkolwiek dokumentów załączonych do akt administracyjnych sprawy. Natomiast przytoczone w odpowiedzi na skargę argumenty skarżonego organu nie przemawiają za uzasadnieniem zastosowanego ograniczenia. Jak wskazał Sąd we wcześniejszych rozważaniach przy kształtowaniu zasad dokarmiania kotów wolno żyjących nie można bowiem kierować się powszechną wiedzą na temat dokarmiania ptaków czy dzikich zwierząt żyjących w lesie. W tych okolicznościach należało uznać, iż zakwestionowany przez Prokuratora przepis § 4 lit. c uchwały w sposób istotny narusza przepis art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., wprowadzając nieuzasadnione ograniczenie zakresu upoważnienia ustawowego określonego w w/w przepisie (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2026 r., I OSK 414/25, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2021 r., II SA/Kr 910/21). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 4 lit. c zaskarżonej uchwały.