Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SA/Go 293/26

Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 października 2026 r., II SA/Go 293/26 – transport drogowy i przewozy

Wynik

Oddalono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
8 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2026 r. sprawy ze skargi N. L. sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2026 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę N.sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] (dalej jako NUCS) z [...] stycznia 2026 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], który nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdolność do ruchu drogowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako DIAS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), art. 4 pkt 22 lit. I), art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1490, dalej jako u.t.d.) Lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy, art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej jako p.r.d.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2025 r. o godz. 1.20 na drodze [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Działu Realizacji w [...] przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów o nr rej. [...], w zakresie wykonywanego transportu drogowego. Kierowca okazał do kontroli dowód rejestracyjny ciągnika nr [...], oraz licencję nr [...] wydaną dla przewoźnika: N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, [...]. Na podstawie analizy danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym naczepy ciężarowej marki [...] nr rej [...] i danych zawartych systemie informatycznym SI CEPiK (data i godzina wyszukania [...] kwietnia 2025 r. godz. 01:34:31) ustalono, że ww. pojazd nie posiada aktualnych okresowych badań technicznych, obowiązkowe badania techniczne należało przeprowadzić do dnia [...] marca 2025 r. Zatem w dniu kontroli pojazd ten poruszał się po drogach publicznych bez aktualnego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Z uwagi na powyższe, doszło do naruszenia przepisu art. 81 ust. 1 i ust. 5 p.r.d. Ze względu na stwierdzone naruszenie sporządzono protokół kontroli z [...] kwietnia 2025 r., który bez zastrzeżeń został podpisany przez kontrolowanego kierowcę. Zawiadomieniem z [...]grudnia 2025 r. NUCS wszczął z urzędu postępowanie administracyjne z uwagi na naruszenie art. 81 ust. 5 p.r.d. poprzez wykonywanie [...] kwietnia 2025 r. przewozu drogowego naczepą ciężarową o numerze rejestracyjnym [...], która nie posiadała aktualnych okresowych badań technicznych. Jednocześnie w celu ewentualnego uwolnienia się od odpowiedzialności w trybie art. 92c u.t.d., organ wezwał do dostarczenia stosownych dokumentów, mogących uzasadnić zwolnienie przewoźnika z ciążącej na nim odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów. Decyzją z [...] stycznia 2026 r. [...]nałożył na spółkę N.sp. z o.o z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie [...] kwietnia 2025 r. przewozu drogowego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], który nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdolność do ruchu drogowego. Od ww. orzeczenia organu I instancji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie zarzucając naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - w szczególności wynikających z tych przepisów zasad pogłębiania zaufania, stania na straży praworządności oraz obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy, 2. art. 189d k.p.a. poprzez brak rozważenia zastosowania dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności częstotliwości niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara. Stawiając powyższe zarzuty strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. DIAS wskazał, że zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz niezarobkowego przewozu drogowego określa ustawa z 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z treścią ust. 7, wykaz naruszeń, obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa załącznik nr 3 do ustawy. Według L.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000,00 zł za każdy pojazd. Wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostały przepisami ustawy p.r.d. Dlatego odwołujący się podmiot jako zawodowy przewoźnik posługujący się posiadanym pojazdem zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie. Na mocy art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6- 10 (art. 81 ust. 5). Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2). Z materiału dowodowego sprawy: adnotacji widniejącej w dowodzie rejestracyjnym naczepy ciężarowej oraz danych ujawnionych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w sposób niewątpliwy wynika, że termin okresowych badań technicznych dla kontrolowanego pojazdu (naczepy) upłynął [...] marca 2025 r. i nie został dotrzymany - do dnia kontroli, tj. do dnia [...] kwietnia 2025 r. badanie nie zostało wykonane. Ustawodawca w u.t.d., w przepisach art. 92b) ust 1 i art. 92 c) ust. 1 przewidział przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika od nałożenia kary pieniężnej, jednakże w orzecznictwie sądowym, ugruntowany został pogląd, iż przedsiębiorca wywodząc skutki prawne wynikające z art. 92b) i art. 92c} ust 1 i 2 u.t.d. powinien udowodnić okoliczności wskazane w tych przepisach, natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Organ wyjaśnił, że odpowiedzialność wynikająca z przepisu art. 92a) u.t.d. ma charakter administracyjny, a nie karnoadministracyjny. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne odpowiedzialność administracyjną ponosi przedsiębiorca. Odpowiedzialność tę ponosi także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Obiektywny charakter odpowiedzialności za te naruszenia wyraża się tym, że ich stwierdzenie oznacza automatyczne nałożenie kary pieniężnej w formie decyzji administracyjnej. DIAS wskazał, że uwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zawarte jest w ustawie wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności określonych w przepisie art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Jednakże przepis art. 92b ust. 1 ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy wyłączenia z odpowiedzialności za naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Przepis art. 92c ust. 1 stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W związku z tym, iż podstawy wyłączania odpowiedzialności wymienione w pkt 2 i 3 art. 92c ust. 1 w sposób oczywisty nie mają w sprawie zastosowania, należało rozważyć podstawę określoną w pkt 1 cytowanego artykułu. Organ I instancji poinformował stronę o możliwościach wynikających z art. 92c u.t.d., a także wezwał do przedstawienia dowodów i wyjaśnień mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jednakże strona nie wniosła żadnych dowodów ani wyjaśnień w tym zakresie. Nadto DIAS wyjaśnił, że w myśl art. 4 pkt 6a u.t.d.definicja przewozu drogowego oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że kontrolowanym zespołem pojazdów przewoźnika: N.Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, [...] wykonywała wyżej zdefiniowany przewóz drogowy. Kierowca okazał do kontroli wymagany wypis z Licencji Nr [...]na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Strona nie kwestionuje, że kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano przewóz drogowy po dacie upływu ważności okresowego badania technicznego naczepy. DIAS zauważył, że zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego stanowi wówczas jedną z podstaw tej rejestracji (art. 72 ust. 1 pkt 4). Z kolei dowód rejestracyjny stanowi dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu odnośnego pojazdu (art. 71 ust. 1). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust 2). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5). Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2). Z powyższego wynika, że według przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego. W niniejszej sprawie w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2025 r. skarżąca nie posiadała ważnego okresowego badania technicznego naczepy o numerze rejestracyjnym [...]. Termin obowiązkowego badania minął [...] marca 2025 r. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Na mocy przepisu, prowadzący przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się on sam, bądź kierowcy tego przedsiębiorstwa, Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.). Odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy na podstawie ustawy o transporcie drogowym ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący przewóz drogowy w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek, a jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym). Zdaniem organu za bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz niezastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Art. 189f k.p.a. znajduje się w dziale IVA "Administracyjne kary pieniężne", a dział ten określa warunki jego stosowania w art. 189a. Przepisem odrębnym, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine jest art. 92c u.t.d. Jeżeli z tego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Na powyższą decyzję DIAS z dnia [...] lutego 2026 r. nr [...]spółka N.Spółka z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżąca wniosła o : 1) uchylenie decyzji DIAS na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, 2) uchylenie decyzji NUCS z dnia [...] stycznia 2026 r., znak: [...] 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (art. 200 p.p.s.a.), 4) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez tut. Sąd (na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7, 77§ 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności wynikających z tych przepisów zasad pogłębiania zaufania, stania na straży praworządności oraz obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 §1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3) naruszenie art. 189d pkt 1, 2 oraz 4 k.p.a. poprzez automatyczne wymierzenie kary pieniężnej, bez należytego uwzględnienia charakteru i okoliczności naruszenia, 4) naruszenie art. 92a u.t.d. przez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sposób automatyczny, bez uprzedniego ustalenia wszystkich relewantnych elementów stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy obu instancji oparły swoje ustalenia w zasadzie wyłącznie na dokumentach urzędowych, nie podejmując próby weryfikacji, czy zaistniały szczególne okoliczności wyłączające lub ograniczające odpowiedzialność. Naruszono art. 92a u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sposób automatyczny, bez uprzedniego ustalenia wszystkich relewantnych elementów stanu faktycznego. Odpowiedzialność administracyjna przewidziana w tym przepisie, choć ma charakter obiektywny, nie ma jednak charakteru absolutnego. Organ zobowiązany jest do wykazania, że naruszenie rzeczywiście miało miejsce w okolicznościach uzasadniających przypisanie odpowiedzialności podmiotowi, na który nałożono karę. Tymczasem w niniejszej sprawie organy oparły się wyłącznie na danych pochodzących z rejestrów oraz dokumentacji pokontrolnej, bez weryfikacji ich aktualności oraz bez odniesienia się do ewentualnych szczególnych okoliczności sprawy. W ocenie Skarżącej, organy nie rozważyły również możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189f k.p.a., mimo że charakter naruszenia oraz jego incydentalność mogły uzasadniać zastosowanie tej regulacji. Ponadto, doszło do naruszenia art. 92a u.t.d. poprzez nieprawidłową kwalifikację naruszenia z powodu braku jednoznacznego wykazania, że stwierdzone uchybienie odpowiada konkretnemu naruszeniu wskazanemu w załączniku do ustawy, stanowiącym podstawę wymiaru kary. Uzasadnienie decyzji nie zawiera precyzyjnego przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego do właściwej pozycji taryfikatora, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości wymiaru kary. W dalszej kolejności wskazać należy na naruszenie art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Organ, wymierzając karę pieniężną, zobowiązany jest uwzględnić m.in. wagę i okoliczności naruszenia, częstotliwość jego występowania oraz stopień przyczynienia się strony. Tymczasem w niniejszej sprawie organy obu instancji ograniczyły się do formalnego stwierdzenia naruszenia, całkowicie pomijając analizę tych przesłanek. Naruszenie polegające na braku aktualnych badań technicznych pojazdu nie zostało przez organy ocenione pod kątem rzeczywistego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała, aby wydano je z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisów art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji może bowiem nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie nie zaistniała. Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Kara pieniężna określona kontrolowanymi decyzjami została nałożona na skarżącą spółkę na podstawie przepisów u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 5 p.r.d. Z akt sprawy wynika, że ostatnie badanie techniczne naczepy ciężarowej marki [...] nr rej [...] było ważne do [...] marca 2025 r., podczas gdy kontrola drogowa miała miejsce [...] kwietnia 2025 r. Okoliczność ta została dostatecznie udokumentowana, nie tylko treścią protokołu z kontroli, ale też wydrukiem danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i kopią dowodu rejestracyjnego pojazdu. Ponadto faktu tego skarżąca spółka nie kwestionowała. Ustalenia te spełniają wymagania określone w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że doszło do naruszenia, które wyczerpało znamiona przekroczenia określonego I.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Stanowi on, że kara za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 2.000 zł za każdy pojazd. Przepisy u.t.d. określają m.in. zasady odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych m.in. w ustawie - Prawo o ruchu drogowym (zob. art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 4 pkt 22 lit. I u.t.d.). W art. 92a u.t.d. postanowiono, że odpowiedzialności takiej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń określono w załączniku nr 3 do u.t.d. Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 (art. 92a ust. 10 u.t.d.). Prawidłowo organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepisy, które regulują wymagania związane z dopuszczeniem pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Należy do nich badanie techniczne, które odnośnie do pojazdów takich, jak należący do Skarżącej spółki, przeprowadza się okresowo. Badania te są obowiązkowe (art. 80 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym) i należy je przeprowadzać corocznie (art. 81 ust. 5). Dane na temat badania okresowego stanu technicznego pojazdu są gromadzone w ewidencji Centralnej Ewidencji Pojazdów (art. 80b ust. 1 pkt 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się (art. 80b ust. 3). Dane do ewidencji, m.in. dotyczące badania technicznego, są przekazywane przez stacje kontroli pojazdów (art. 80ba ust. 1 pkt 6). Niezależnie od tego, termin następnego badania technicznego jest wpisywany do dowodu rejestracyjnego przez uprawnionego diagnostę, jeżeli wynik badania był pozytywny, a w dowodzie rejestracyjnym pozostaje wolne miejsce w odpowiedniej rubryce (art. 82 ust. 1 pkt 2). Dane zgromadzone w ewidencji CEP udostępnia się Policji i Inspekcji Transportu Drogowego (art. 80c ust. 1 pkt 1 i 16). Z powyższego wynika, że Skarżąca spółka, jako właścicielka pojazdu i przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego miała obowiązek poddać należącą do niej naczepę ciężarową badaniu okresowemu w celu oceny stanu technicznego przez uprawnionego diagnostę i za brak wywiązania się z tego obowiązku ponosi odpowiedzialność. Nie były również zasadne zarzuty naruszenia art. 189d pkt 1, 2 i 4 i art. 189f kpa. W tym zakresie organ prawidłowo rozważył regulację zawartą w przepisie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Stanowi ona, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów Działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Zawiera on zatem odstępstwo od ogólnej reguły przewidzianej w art. 189 § 1 k.p.a. stanowiącej, że do administracyjnych kar pieniężnych stosuje reguły Działu IVa k.p.a. W przypadku, gdy zasady odstąpienia od wymiaru kary są uregulowane w przepisach szczególnych to zasad określonych w Dziale IVa k.p.a., w tym, w art. 189d i art. 189f k.p.a., nie stosuje się. Organ w tym zakresie słusznie powołał się na regulację art. 92c u.t.d. jako wykluczającą stosowanie przepisów Działu IVa kpa, w tym art. 189d i art. 189f k.p.a. Wyjaśnić przy tym należy, że wysokość kary pieniężnej z tytułu omawianego naruszenia została przez ustawodawcę ustalona w wysokości sztywnej, bez możliwości miarkowania jej wysokości. Sąd I instancji w pełni zgadza się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 28 września 2021 r. sygn. II GSK 248/21, który stwierdził, że "stosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a - jak podkreślono na wstępie - dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny." (podobne stanowisko NSA zajął też m.in. w wyroku w sprawie II GSK 1878/18, II GSK 162/25). Organ przeanalizował przepis art. 92c u.t.d. i wyjaśnił dlaczego w realiach danej sprawy przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania. Sąd w pełni podziela przedstawioną argumentację. Wskazać należy, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które - stosownie do treści art. 92c ust. 1 - uzasadniałyby umorzenie postępowania, natomiast działając z urzędu organ nie stwierdził podstaw do zastosowania w sprawie tego przepisu. Z podanych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił jako niezasadną.

Informacje o sprawie

Data wpływu
4 maja 2026
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący sprawozdawca/ Jacek Jaśkiewicz Krzysztof Rogalski

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny