II SA/Go 286/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. M.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W treści skargi pełnomocnik strony zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 20 czerwca 2022 r. o wskazanie okoliczności wykazujących, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, pełnomocnik w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. podał, iż w przedmiotowej sprawie organ powinien kierować się zasadami ogólnymi uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Zdaniem pełnomocnika strony rozstrzygnięcie Kolegium będzie uciążliwe dla skarżącego i uniemożliwi mu dotychczasowe funkcjonowanie. Nadto pełnomocnik wskazał na niedogodności związane z niemożnością poruszania się pojazdami mechanicznymi "(...) choćby z uwagi na odległość pomiędzy domem a pracą". Zdaniem pełnomocnika skarżącego stan faktyczny sprawy w pełni uzasadnia żądanie strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powołane we wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). W ocenie Sądu lakoniczna argumentacja pełnomocnika strony nie pozwala zweryfikować wniosku w kontekście ustawowo zakreślonych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Pełnomocnik skarżącego, ustosunkowując się do wezwania Sądu, wskazał jedynie na uciążliwość i niedogodność związaną z niemożnością poruszania się pojazdami mechanicznymi (...) choćby z uwagi na odległość pomiędzy domem a pracą". Pełnomocnik nie sprecyzował wskazanych okoliczności, w szczególności poprzez przybliżenie ewentualnych trudności w przemieszczaniu się z wykorzystaniem innych środków transportu, w tym komunikacji publicznej, odległości od domu do pracy, czy też związku cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z wykonywaniem czynności zawodowych. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., II FZ 960/14). Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa również, iż cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami niewątpliwie wiąże się z pewnymi uciążliwościami, jednak są to zwykłe następstwa takiej sytuacji, które same w sobie nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 21 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 145/22, CBOSA). Jednocześnie rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji uwzględnić należało szeroko rozumiany interes publiczny, w tym aspekt ochrony bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, który ma pierwszeństwo przez interesami ekonomicznymi skarżącego (por. postanowienie NSA z 18 października 2018 r., sygn. akt I OZ 970/18, postanowienie WSA w Gliwicach z 21 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 145/22, CBOSA). Podkreślenia wymaga także, iż w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Skarżący nie wskazał jednak okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.