II SA/Go 286/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A.P. w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r., II SA/Go 286/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o skardze kasacyjnej doręczono skarżącej w dniu 18 lipca 2018 r. (k. 48 akt sądowych). W dniu 17 sierpnia 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) A.P. wniosła od przedmiotowego wyroku sporządzoną osobiście skargę kasacyjną. Wezwaniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do wykazania, że skarga nadana pocztą dnia 17 sierpnia 2018 r., została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego zgodnie z wymogiem z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej jako p.p.s.a. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 29 sierpnia 2018 r. (k. 55 akt sądowych), na które nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Na wstępie wymaga podkreślenia, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona art. 176, art. 230 § 1, § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2, § 2 a i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż sporządzona samodzielnie przez skarżącą skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osobę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.