II SA/Go 273/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A.A., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] nakładającą na A.A. karę pieniężną w kwocie 15.000 zł za naruszenie w transporcie drogowym. Na powyższą decyzję A.A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ust. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna nakładająca na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, zwanej u.t.d.). Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Strona skarżąca będzie wówczas zobowiązana do uiszczenia kary pieniężnej, na właściwy rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stanie się wykonalna, stosownie do art. 94 ust. 2 u.t.d. Powyższe wskazuje zatem, iż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, organ nie może przystąpić do egzekucji zaskarżonej decyzji ostatecznej. Decyzja taka nie podlega zatem wykonaniu z mocy prawa. Zaskarżona decyzja nie posiada więc na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności, co uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku. Jednocześnie Sąd uznał, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania objętego przedmiotowym wnioskiem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a.., gdyż umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc odnosi się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex, 2013 do art. 61 p.p.s.a. i do art. 161 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.