II SA/Go 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Województwa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności § 1 w zakresie słów: "z dniem [...] kwietnia 2018" uchwały Nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] w sprawie powołania Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody na rzecz Województwa – Zarządu Województwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Wojewoda stwierdził nieważność § 1 w zakresie słów: " z dniem [...] kwietnia 2018 r." uchwały Nr 222/3038/17 Zarządu Województwa z dnia 24 pażdziernika 2017 r. w sprawie powołania Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że w dniu 24 pażdziernika 2017 r. Zarząd Województwa podjął uchwałę w sprawie powołania Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przedmiotowa uchwała została doręczona organowi nadzoru w dniu 3 listopada 2017 r. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. organ nadzoru zawiadomił Zarząd Województwa o wszczęciu postępowania nadzorczego w stosunku do w.w. aktu. Zgodnie z § 1 przedmiotowej uchwały "Powołuje się z dniem [...] kwietnia 2018 r. Pana M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej". Zdaniem organu badana uchwała w kwestionowanej części istotnie narusza prawo, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (DZ.U. z 2017 r. poz. 1888). Zgodnie z art. 400j ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska prezesi zarządów wojewódzkich funduszy powoływani i odwoływani są przez zarządy województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy. Ponieważ Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie złożyła stosownego wniosku zastosowanie znalazł art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieskierowania przez radę nadzorczą wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2017 poz.898), wojewoda przedłoży zarządowi województwa uzgodnione z ministrem właściwym do spraw środowiska wnioski w sprawie powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy jeżeli zarząd województwa, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku wojewody, o którym mowa w ust. 1, nie powoła członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej zgodnie z tym wnioskiem, powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej dokonuje wojewoda. Wojewoda uzgodnił z Ministrem Środowiska kandydaturę Pana M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz w dniu 17 pażdziernika 2017 r. przedłożył Zarządowi Województwa wniosek o powołanie Pana M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu Funduszu. Uchwałą Nr 222/3038 z dnia 24 pażdziernika 2017 r. Zarząd Województwa powołał Pana M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wskazując jednocześnie, że powołanie następuje z dniem [...] kwietnia 2018 r. Dalej organ wskazał, że we wniosku o powołanie na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie został wskazany termin z jakim powołanie ma nastąpić. Tak odległe przesuniecie w czasie terminu realizacji wniosku nie jest odzwierciedleniem woli wnioskodawcy, zaś wniosek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 w.w. ustawy staje się wówczas iluzoryczny. Organ podniósł, że przepis art. 2 ust. 2 .w.w. ustawy, przy braku stosownego wniosku rady nadzorczej, przyznał wojewodzie istotną rolę w ich wyborze oraz wyznaczył krótki 7 – dniowy termin na ich powołanie przez zarząd województwa. W ocenie organu nadzoru brak jest delegacji ustawowej dla zarządu województwa do dowolnego kształtowania charakteru prawnego podejmowanego aktu prawnego, który jak wskazuje ustawodawca musi być zgodny z wnioskiem wojewody. Nie jest dopuszczalne wskazanie przez zarząd województwa dowolnego, ani póżniejszego niż we wniosku terminu powołania na stanowisko prezesa zarządu. W przypadku braku wskazania przez wojewodę terminu powołania prezesa zarządu należy przyjąć, że powołanie to następuje z dniem podjęcia uchwały przez zarząd województwa. Zarząd Województwa wskazując w uchwale, że powołanie Pana M.H. na stanowisko prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej następuje z dniem [...] kwietnia 2018 r. istotnie naruszył prawo. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zarząd Województwa wniósł skargę. Skarżący zarzucił, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem: 1. art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez wadliwą jego wykładnię i przyjęcie, że doszło do istotnego naruszenia tego przepisu, poprzez podjęcie przez zarząd Województwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku Wojewody Uchwały o powołaniu Prezesa Zarządu WFOŚiGW z dniem [...] kwietnia 2018 r., 2. art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa poprzez unieważnienie w.w. uchwały Zarządu Województwa w części, podczas gdy zakwestionowanie przez Wojewodę postanowienia traktującego o jej wejściu w życie powinno skutkować unieważnieniem w całości. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jako chybione ocenia twierdzenia Wojewody, że przysługuje mu kompetencja do określenia we wniosku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 w.w. ustawy momentu wejścia w życie uchwały o powołaniu Zarządu WFOŚiGW. Ze wskazanego przepisu wynika , że wojewoda posiada kompetencję wyłącznie do wskazania kandydatów na stanowiska członków zarządu wojewódzkich funduszy. Przepis ten nie nadaje wojewodzie kompetencji do wskazania – poza personaliami kandydatów – momentu, w którym ma nastąpić ich powołanie. Powołując się na przepis art. 400j ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska skarżący wskazał, że zasadą jest iż to w gestii samorządu leżą wszelkie uprawnienia dotyczące powoływania zarządu WFOŚiGW. W tym kontekście wszelkie uprawnienia wojewody w zakresie ingerowania w funkcjonowanie w funduszy należy interpretować ściśle i zawężająco. Skoro ustawa nie przewidziała na rzecz wojewody kompetencji polegającej na wskazywaniu momentu powołania zarządu, wojewoda nie może uzurpować takiego uprawnienia w rozstrzygnięciu nadzorczym. Skarżący wskazał, że uprawnienie do wskazania momentu wejścia w życie decyzji o powołaniu członków każdego organu przysługuje wyłącznie organowi właściwemu do jego powołania. Skarżący zwrócił uwagę, że czym innym jest moment podjęcia decyzji przez organ administracji publicznej, a czym innym jest moment jej wejścia w życie, oba zdarzenia mogą nastąpić w różnym czasie. Dalej skarżący podniósł, że wniosek o powołanie M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu WFOŚiGW Zarząd Województwa otrzymał w dniu 18 pażdziernika 2017 r. i był zatem zobowiązany do jego wyboru w terminie do dnia 24 pażdziernika 2017 r. Zarząd Województwa spełnił ciążący na nim obowiązek, bowiem w dniu 24 pażdziernika 2017 r. podjął stosowną uchwałę o powołaniu M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu. Będąc podmiotem odpowiedzialnym za prawidłowe funkcjonowanie Funduszu Zarząd podjął decyzję o momencie wejścia w życie aktu powołania z dniem [...] kwietnia 2018 r., jako najbardziej optymalnego dla zachowania prawidłowego funkcjonowania Funduszu. Działanie zarządu nie naruszyło art. 2 ust. 2 w.w. ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy było dokonanie natychmiastowej wymiany zarządu funduszu na nowy, ustawa upoważniałaby do tego działania wprost samego wojewodę – bez konieczności przymuszania do tej decyzji zarządu województwa. Niezależnie od powyższego zarzutu skarżący podniósł, że postanowienie o wejściu w życie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego musi być precyzyjnie określone i nie może budzić żadnych wątpliwości, ani nie może być dorozumiane. W zaskarżonej uchwale określono, że wchodzi ona w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.. Tym samym unieważnienie tej części uchwały powoduje, że została ona całkowicie pozbawiona momentu wejścia w zycie, powodując ze moment ten stal się nieznany lub co najmniej dorozumiany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie. Wojewódki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga była zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje między innymi badanie zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). W niniejszym przypadku skargą Województwa objęto rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r., w którym organ ten stwierdził nieważność § 1 w zakresie słów: "z dniem [...] kwietnia 2018 r." uchwały Zarządu Województwa Nr 222/2038/17 z dnia 24 pażdziernika 2017 r. w sprawie powołania Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Stosownie do treści art. 79 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 z późn. zm.), nadzór nad wykonywaniem zadań województwa jest sprawowany na podstawie kryterium zgodności z prawem. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 z późn. zm.), zgodnie z którym uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna, a o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. Termin powyższy został w niniejszym przypadku zachowany, jak również skarga została wniesiona do Sądu w terminie przewidzianym w art. 86 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Jak wynika z art. 82 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Z kolei stosownie do treści art. 82 ust. 4 ww. ustawy rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak się przy tym przyjmuje (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1546/09, opubl. Lex nr 597323 - na gruncie analogicznego rozwiązania zawartego w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.), aby móc przyjąć, że kontrolowany akt jest sprzeczny z prawem w sposób uzasadniający stwierdzenie jego nieważności, w pierwszej kolejności należy wykazać oczywistą i bezpośrednią sprzeczność z prawem kontrolowanej uchwały. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest zaś nieprawidłowe w sytuacji gdy nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak: Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, Warszawa 1995, s.28, a także wyrok WSA w Lublinie z 10 listopada 2016 r., sygn. II SA/Lu 977/16, opubl. Lex nr 2173446, wyrok WSA w Kielcach z 29 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Ke 915/16, opubl. Lex nr 2227397), rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Chodzi tu o uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmuje się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyroki NSA: z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805, z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex 25639). Rolą sądu administracyjnego rozpatrującego skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, a więc oceniającego legalność rozstrzygnięcia nadzorczego, nie jest przy tym zastępowanie organu nadzoru w ocenie legalności przedmiotu nadzoru. Jeżeli zakresem kontroli sądowoadministracyjnej objęte jest rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdzając naruszenie przez nie prawa sąd nie ma możliwości np. uznania, że przedmiot nadzoru - uchwała (w sprawie niniejszej podjęta przez Zarząd Województwa), narusza prawo w innym stopniu, niż to wskazano w samym rozstrzygnięciu nadzorczym, które w takiej sytuacji odpowiadać ma prawu. Działanie sądu w takim przypadku określa art. 148 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (por. ww. wyroki WSA w Lublinie z 10 listopada 2016 r., sygn. II SA/Lu 977/16, oraz WSA w Kielcach z 29 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Ke 915/16). W ocenie Sądu w niniejszym przypadku organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie wykazał, aby przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały doszło do naruszenia prawa o charakterze istotnym, pozwalającym na stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa uchwała Zarządu Województwa zapadła na podstawie przepisów nowelizujących ustawę Prawo ochrony środowiska, tj. na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 898) oraz ustawy z dnia 15 września 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (DZ.U. z 2017 r. poz. 1888). Wprowadzone powyższymi nowelami zmiany doprowadziły m.in. do uproszczenia procedur powoływania organów funduszy ochrony środowiska oraz do zmniejszenia składu osobowego tych organów. W myśl art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. mandaty dotychczasowych członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ( tj. 24 maja 2017 r.). Stosownie do art. 3. ust. 1 i ust. 2 tej ustawy w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wojewodowie, Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i sejmiki województw wyznaczą po raz pierwszy członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej zgodnie z art. 400f ust. 2 pkt 1-3 i 8 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Minister właściwy do spraw środowiska powoła po raz pierwszy członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej w składzie, o którym mowa w art. 400f ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 30 dni od dnia ich wyznaczenia zgodnie z ust. 1. Podstawę materialnoprawną podjęcia uchwały, której nieważność stwierdzono zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, stanowił m.in. przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z jego treścią w przypadku nieskierowania przez radę nadzorczą wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska, wojewoda przedłoży zarządowi województwa uzgodnione z ministrem właściwym do spraw środowiska wnioski w sprawie powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa weszła w życie z dniem 10 pażdziernika 2017 r., termin o którym mowa w przytoczonym przepisie upływał zatem z dniem 17 października 2017 r. Przywołany w art. 2 ust. 1 przepis art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. stanowi, że w terminie 14 dni od dnia powołania rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o której mowa w ust. 1, skieruje do zarządu województwa wniosek o powołanie członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Ponieważ w analizowanej sprawie Rada Nadzorcza WFOŚiGW nie skierowała do Zarządu Województwa wniosku o powołanie członków Zarządu Funduszu, w dniu 18 pażdziernika Wojewoda przedłożył Marszałkowi Województwa uzgodniony z Ministrem Środowiska wniosek o powołanie Pana M.H. na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W dniu 24 pażdziernika 2017 r. Zarząd Województwa podjął uchwałę, na mocy której z dniem [...] kwietnia 2018 r. powołał na stanowisko Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej Pana M.H.. Jak wyżej wskazano przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu województwa jest sprzeczność z prawem istotna, przez co rozumie się oczywistość i bezpośredniość tej sprzeczności z prawem. Brak owej istotności sprzeczności z prawem może prowadzić jedynie do stwierdzenia wydania uchwały z naruszeniem prawa. Przytoczony powyżej przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2017 r. nie precyzuje ani kryteriów powołania, ani innych warunków, wskazuje jedynie na wniosek wojewody. Przepis ten wymaga, aby powołanie nastąpiło zgodnie z wnioskiem wojewody, przy czym akt powołania powinien zostać podjęty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku wojewody w tym przedmiocie. Zauważyć należy, że żaden przepis ustawy nie określa daty z jaką ma być powołany zarząd funduszu, z mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa nie da się wyprowadzić wniosku, aby powołanie członków zarządu funduszu miało nastąpić z konkretną datą, lub tez z upływem określonego terminu. Wymaga przypomnienia, że po myśli art. 400j ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska powołanie, o którym mowa w ust. 2 i 2a, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu kodeksu pracy. W myśl art. 682 § 1 Kodeksu pracy stosunek pracy na podstawie powołania nawiązuje się w terminie określonym w powołaniu, a jeżeli termin ten nie został określony - w dniu doręczenia powołania, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zgodnie z § 2 powołanie powinno być dokonane na piśmie. W tym stanie należy przyjąć, że to od uznania zarządu województwa zależeć będzie, czy akt powołania członków zarządu funduszu będzie zawierał określenie daty z jaką powołanie nastąpi, czy też nie będzie wskazywał żadnej daty. Zdaniem Sądu dwoistego rodzaju skutki prawne aktu powołania (administracyjne oraz na gruncie prawa pracy) dają podstawy do interpretacji przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2017 r. w zakresie słów "zgodnie z tym wnioskiem", że zarząd województwa w terminie 7 dni od otrzymania wniosku wojewody jest zobowiązany do powołania wyłącznie wskazanej we wniosku osoby na wskazaną funkcję, nie może powołać innej niż wskazana osoba, przy czym w akcie powołania może określić datę z jaką powołanie nastąpi (nawiązanie stosunku pracy), a może takiej daty nie precyzować. W przedmiocie związania zarządu województwa wnioskiem rady nadzorczej (analogicznie będzie w sytuacji wniosku wojewody) w zakresie powołania członków zarządu funduszu zarówno doktryna jak i orzecznictwo stoją na stanowisku, iż zarząd jest związany osobą kandydata, zatem może powołać wyłącznie wskazaną osobę ( por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2244/10) Z wyżej przedstawionych względów przyjęta w rozstrzygnięciu nadzorczym interpretacja przepisów i ocena określenia w akcie powołania terminu powołania jako naruszającego prawo w sposób istotny nie może znależć akceptacji Sądu, którego kontrola musi opierać się wyłącznie na kryterium legalności. W ocenie Sądu odmówienie zarządowi województwa prawa do określenia terminu nawiązania stosunku pracy zgodnie z przywołanymi unormowaniami narusza konstytucyjną zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (por. wyrok z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 969/27). Określenie w objętej rozstrzygnięciem nadzorczym w niniejszej sprawie uchwale Zarządu Województwa terminu powołania z dniem [...] kwietnia 2018 r. nie stanowiło istotnego naruszenia prawa, a zatem nie dawało podstaw do stwierdzenia jej nieważności w tej części. Zdaniem Sądu, zakładając racjonalność ustawodawcy, należy dojść do wniosku, że gdyby zamierzał on datę podjęcia aktu powołania zrównać z dniem powołania wykluczając przy tym możliwość ustalenia dnia powołania przez zarząd województwa w uchwale podejmowanej na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2017 r. – dałby temu wyraz w redakcji przepisu czego nie uczynił. W ocenie Sądu nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego i stwierdzenia nieważności uchwały samorządu obawa co do różnych interpretacji przepisu objętego oceną, mogąca zdaniem organu nadzorczego doprowadzić do nadużycia prawa. Stwierdzenie nieważności aktu w trybie art. 82 ust. 1 u.s.w. może nastąpić tylko w sytuacji istotnego naruszenia prawa, która to sprzeczność winna być oczywista i bezpośrednio wynikać wprost z treści danego przepisu. Z wyżej przedstawionych względów zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze podlegało uchyleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2017 poz. 1369). O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., przy czym na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz. 1800 z późn. zm.