II SA/Go 262/10

Dnia 25 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego na skutek wniosku B.M.-S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 262/10 p o s t a n a w i a : odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 262/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W związku ze złożonymi przez B.M.-S. wnioskami o dokonanie wykładni powyższego wyroku, postanowieniami z 19 lipca 2010 r. oraz z 5 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. dwukrotnie odmówił rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący, powołując się na treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwrócił się do Sądu z kolejnym wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do jego treści, żądając wyjaśnienia w formie postanowienia, "która podstawa prawna obowiązuje powinna brana być po uwagę przy następnych postępowaniach w sprawie tej samej kwestii z wyroku sygnatura akt II SA/Go 262/09 w rozstrzygnięciu oddalono skargę..." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 158 § 1 p.p.s.a. sąd, który wydała wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. Wykładnia wyroku nie może także prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku nie może mieć na celu udzielenia odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienia NSA z 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, z 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04, z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1011/77). Odnosząc się do przedstawionego wyżej, kolejnego wniosku skarżącego o wykładnię wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku z dnia 20 maja 2010 r., oddalającego skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wskazać należy, iż na skutek tego wyroku zaskarżona decyzja została uznana za zgodną z prawem. Uzasadnienie wyroku zawiera jednoznaczne omówienie i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii faktycznych i prawnych. Instytucja wykładni wyroku z art. 158 p.p.s.a. nie może być wykorzystywana do uzyskania od sądu administracyjnego argumentów, którymi strona będzie się posługiwać w innych postępowaniach administracyjnych, nie związanych bezpośrednio z postępowaniem administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia w określonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uznając, iż żądanie skarżącego wykracza poza ramy dopuszczalnej wykładni wyroku, zaś sformułowania zawarte zarówno w wyroku oraz jego uzasadnieniu są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego, na kwestię wykonania wyroku, czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.