II SA/Go 258/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant St. sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2026 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. sp. z o.o. w [...] od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2025 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł za wykonywanie w dniu [...] czerwca 2024 r. transportu drogowego pojazdem marki [...] o nr rej. [...], wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące do którego kierowca włożył cudzą kartę kierowcy, Dyrektor Administracji Izby Skarbowej w [...] (dalej jako - DIAS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia DIAS wskazał art. 104 § 1, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572); art. 92a ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 1 oraz Załącznik nr 3 L.p. 6.3.3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej jako u.t.d.); art. 27 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 2014 nr 60), art. 8 ust. 1-4 i art. 10 ust. 2-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102 z 11.04.2006 s. 1). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2024 r. o godz. 2:20 (0:20 UTC) na autostradzie - zjazd na MOP, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki [...] nr rej. [...], prowadzony przez T. B.. W toku kontroli ustalono, że zespołem pojazdów realizowano międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do Niemiec. Kierowca okazał do kontroli dowody rejestracyjne pojazdów, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej dla przewoźnika: "R." Sp. z o.o. w [...], wydruk z tachografu z [...] czerwca 2024 r. z godz. 00:23 UTC oraz swój dowód osobisty i prawo jazdy. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że kierowca prowadzący pojazd nie rejestrował na swojej karcie kierowcy nr [...] czasu prowadzenia zatrzymanego pojazdu, lecz używał innej karty kierowcy o nr [...], należącej do R. B.. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli z [...]czerwca 2024 r. z którego wynika, że kierowca w dniu [...] czerwca 2024 r. wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące - tachograf cyfrowy, w którym to urządzeniu umieszczona została cudza karta kierowcy, na której kierowca rejestrował swoją aktywność kierowcy-jazda na cudzą kartę. Postanowieniem z [...] sierpnia 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonego naruszenia. Jednocześnie w celu ewentualnego uwolnienia się od odpowiedzialności w trybie art. 92c u.t.d., wezwał Stronę do dostarczenia stosownych dokumentów, mogących uzasadnić zwolnienie przewoźnika z ciążącej na nim odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów. Decyzją z dnia [...] października 2025 r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [...] nałożył na Spółkę R. Sp. z o.o. w [...], jako przewoźnika, karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł za wykonywanie w dniu [...] czerwca 2024 r. transportu drogowego pojazdem marki [...] o nr rej. [...], wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego kierowca włożył cudzą kartę kierowcy. Od orzeczenia organu I instancji Strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; 4. art. 92c u.t.d. poprzez niezastosowanie w sprawie. Dalej w uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał, że podczas kontroli drogowej stwierdzono, iż kierowca prowadzący nie rejestrował na swojej karcie kierowcy nr [...] czasu prowadzenia zatrzymanego pojazdu, lecz używał innej karty kierowcy nr [...], należącej do R. B.. W oparciu o protokół kontroli, protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z [...] czerwca 2024 r., wydruk dzienny z tachografu oraz dane zawarte na karcie kierowcy i w pamięci masowej tachografu cyfrowego organ I instancji ustalił, że w dniu [...] czerwca 2024 r. o godz. o godz. 2:20 (0:20 UTC) kierowca pojazdu wykonywał faktycznie czynność jazdy, mając w urządzeniu rejestrującym umieszczoną kartę innego kierowcy. Podczas przesłuchania w charakterze świadka T.B. zeznał m.in.:(...) "W dniu [...] czerwca 2024 r. o godzinie 22:00 rozpocząłem pracę jako kierowca w miejscowości [...] z parkingu firmy. O godz. 22:09 włożyłem cudzą kartę do tachografu cyfrowego i rejestrowałem wszystkie swoje aktywności na tej kacie kierowcy, tj. na karcie kierowcy R. B., aż do dnia [...] czerwca 2024 r. do godziny 02:20, gdzie dojechałem na MOP zjazd z autostrady i tam kontroli drogowej poddał mnie patrol funkcjonariuszy celno-skarbowych. Funkcjonariusz po rozpytaniu mnie gdzie i po co jadę samym ciągnikiem samochodowym oraz sprawdzeniu dokumentów przewozowych polecił mi zrobić wydruk z karty kierowcy 24h. Ja wykonałem polecenie i zrobiłem wydruk z karty kierowcy, która była w tachografie cyfrowym i dałem go funkcjonariuszowi. Po weryfikacji danych na wydruku z moim dokumentem prawo jazdy, funkcjonariusz stwierdził że jadę na cudzej karcie kierowcy. Kartę R. B. otrzymałem od niego z miesiąc temu, dał mi ją na przechowanie bo on gdzieś wyjeżdżał i bał się że może ją zgubić. On nie jest pracownikiem żadnej z tych dwóch firm co podałem wcześniej. R. nie wie, że ja używam jego karty kierowcy. Chciałem dojechać na cudzej karcie do miejsca zatrzymania mnie i tam no parkingu wyjąć cudzą kartę kierowcy i włożyć swoją do tachografu i odebrać odpoczynek i dalej chciałem jechać w stronę Niemiec, już legalnie na swojej karci kierowcy. Używając cudzej karty kierowcy chciałem zaoszczędzić swój czasu, żeby później zacząć rejestrować swoje aktywności na swojej karcie kierowcy. Właściciel firmy transportowej nie wie, że ja jechałem na cudzej karcie kierowcy. Jest to moja wina, że użyłem cudzej karty kierowcy. Był to mój pierwszy i ostatni raz, już nigdy nie użyję cudzej karty kierowcy. To wszystko co mam do powiedzenia w tej sprawie." Za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia T.B. został ukarany przez Sąd Rejonowy w [...] karą w wysokości 2000,00 zł, przyznając się do zarzucanemu mu wykroczenia i poddając dobrowolnemu ukaraniu. Ponadto kierowcy zatrzymano prawo jazdy na okres trzech miesięcy przez Komendę Powiatową Policji w [...]. Organ zauważył, że odpowiedzialność kierowcy pojazdu samochodowego za naruszenia obowiązków wynikających z art. 87 ust. 1, 2 u.t.d. odbywa się w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 92 ust. 1 i 5) i jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, który ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. W lp.6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. ustawodawca określił dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu, polegające na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Opierając się zatem na faktach ustalonych bezpośrednio podczas kontroli, jak również w oparciu o protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z [...] czerwca 2024 r., protokół zatrzymania rzeczy, wydruk dzienny z tachografu oraz dane sczytane i zawarte na karcie kierowcy i w pamięci masowej tachografu cyfrowego DIAS stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, iż nierejestrowanie [...] czerwca 2024 r. przez kierowcę własnej aktywności na swojej imiennej karcie kierowcy stanowi naruszenie zasad wykonywania przewozu drogowego określonych w rozporządzeniu 165/2014 z 4 lutego 2014 r. Za powyższe naruszenie zasadnie organ l instancji nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 3000,00 zł przewidzianą w pkt 6.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE. L 2014.60.1 z 4 lutego 2014 r.) karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie własną imienną kartą kierowcy (art. 27 ust. 2). Z kolei odpowiedzialność Strony za naruszenia jakich dopuścił się kierowca wynika z art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 165/2014), który stanowi, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 165/2014 stanowi, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy oraz z art. 92a ust 1 u.t.d., który stanowi, że to podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej. DIAS podkreślił, że kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje że decyzje w sprawie nałożenia kary w konkretnej wysokości na odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenia przepisów u.t.d. nie mają charakteru uznaniowego, ale są decyzjami związanymi. W przypadku stwierdzenia zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. organ administracyjny ma obowiązek nałożenia kary pieniężnej - zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie administracyjne, w tym postępowanie kontrolne, zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do należytego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ustalone przez organy okoliczności faktyczne znajdują w pełni odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustawodawca w u.t.d., w przepisach art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1, przewidział przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika od nałożenia kary, przy czym odpowiedzialność wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter wyłącznie administracyjny, a nie karnoadministracyjny. W efekcie ukaranie nie zależy od winy przedsiębiorcy lub kierowcy, lecz od stwierdzenia naruszenia przepisów. Obiektywny charakter odpowiedzialności za te naruszenia wyraża się tym, że ich stwierdzenie oznacza automatyczne nałożenie kary pieniężnej w formie decyzji administracyjnej. Organy kontrolne weryfikują jedynie, czy doszło do złamania przepisów, a w razie takiego stwierdzenia nie mogą odstąpić od ukarania. Przepis art. 92b ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zaznaczenia wymaga fakt, że powyższe wyłączenie ma zastosowanie, wyłącznie kiedy podmiot wykazał i spełnił obie przesłanki łącznie. Natomiast art. 92c u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3. od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W związku z tym, iż podstawy wyłączania odpowiedzialności wymienione w pkt 2 i 3 art. 92c) ust. 1 w sposób oczywisty nie mają w sprawie zastosowania, należało rozważyć podstawę określoną w pkt 1 cytowanego artykułu. Jak wynika z literalnej treści tego przepisu, uwolnienie się od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy wymaga kumulatywnego zaistnienia dwóch okoliczności, tj. braku wpływu podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia oraz niemożności przewidzenia zdarzeń lub okoliczności wskutek których nastąpiło naruszenie. Tylko w przypadku, gdy te dwie okoliczności wystąpią łącznie, postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Analizując możliwość zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 organ wskazał na wyjątkowy charakter tego przepisu, który podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK1027/13, 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Do zwolnienia przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy z odpowiedzialności konieczne byłoby wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, w tym stosowanie dostępnych środków technicznych umożliwiających śledzenie ruchu pojazdu i jego konfrontowanie ze wskazaniami tachografu, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek i obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Do takich wyjątkowych okoliczności zaliczono przykładowo: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu - akcentując jednak spoczywający przede wszystkim na przedsiębiorstwie transportowym obowiązek uważnego planowania przejazdu kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp od odpowiednich parkingów. Innymi słowy, chodzi o taką organizację, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia. Organ wskazał, że z analizy danych zapisanych w tachografie cyfrowym dotyczącym czasu jazdy, przejechanych kilometrów oraz osiąganych przez pojazd prędkości w dniu kontroli stwierdzono, iż karta kierowcy nr [...], należąca do R.B., została załogowana do tachografu cyfrowego o godz. 22:09 dnia [...] czerwca 2024 r., a kierowca T. B. na cudzej karcie kierowcy wykonywał czynności jazdy, odpoczynku i innej pracy, pokonując w tym czasie odcinek drogi 307 km. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że kierowca prowadzący pojazd nie rejestrował na swojej karcie kierowcy nr [...] czasu prowadzenia zatrzymanego pojazdu, lecz używał innej karty kierowcy nr [...], należącej do R. B.. Powyższe świadczy o tym, że kierowca wykonywał czynności jazdy, odpoczynku i innej pracy, na karcie kierowcy należącej do R. B., przez co T. B. fałszował faktyczną aktywność, która polegała na jeździe z naruszeniem wszelkich zasad bezpieczeństwa, wynikających z przepisów regulujących czas pracy kierowców. Przedsiębiorca, który właściwie nadzoruje pracę zatrudnianych kierowców oraz planuje ich zadania przewozowe z poszanowaniem przepisów dotyczących transportu drogowego, bez najmniejszych trudności ujawniłby, że zadanie przewozowe według zapisów tachografu cyfrowego było wykonywane przez innego niż zleconego kierowcę. Zatem w dniu kontroli tj. [...] czerwca 2024 r. takiego nadzoru nad pracą kierowcy T. B. nie było, co świadczy o braku sprawowania należytej kontroli czasu pracy zatrudnionych kierowców. W ocenie DIAS posłużenie się przez T. B. kartą kierowcy należącą do R.B., świadczy o braku odpowiedniej dyscypliny pracy, a to zaś o pewnych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu firmy i w sprawowaniu przez Przedsiębiorcę kontroli przestrzegania przez zatrudnionych kierowców przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 165/2014. Obowiązek zapewnienia poprawnego działania i odpowiedniego stosowania urządzeń rejestrujących, w tym również karty kierowcy do tachografu cyfrowego, spoczywa na przedsiębiorcy wykonującym przewozy drogowe i na kierowcy. Obowiązek ten polega na prowadzeniu przez przedsiębiorcę bieżącego monitorowania sprawności działania tachografów cyfrowych oraz przeszkolenia kierowców i bieżącego sprawdzania, czy w sposób prawidłowy korzystają oni z urządzenia rejestrującego lub karty kierowcy. Organ podkreślił, że podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek niezaradności lub braku należytego przygotowania do pracy. (wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2009 r. sygn. akt VI SA/WA 2207/08, opubl. Legalis, por. wyrok NSA w Warszawie z 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09 , opubl. Lex, por. wyrok NSA w Warszawie z 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 566/09, opubl. Lex). W niniejszej sprawie Przedsiębiorca nie wskazał na wystąpienie w sprawie okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W świetle powyższego DIAS uznał, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z akt sprawy nie wynika, aby w niniejszym przypadku wystąpiła w/w przesłanki umorzenia postępowania w sprawie wymiaru kary pieniężnej. wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. wykonywanie przez podmiot przewozów drogowych lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie, określonej w załączniku nr 3 do tej ustawy (ust. 6). Zatem za stwierdzone w dniu kontroli naruszenie, Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [...] zasadnie nałożył na Spółkę "R." Sp. z o.o. w [...] karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł. Na powyższą decyzję DIAS z dnia [...].02.2026 r. nr [...] R. sp. z o.o. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 2. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; 3. art. 19 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez niezastosowanie w sprawie; 4. art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego o numerze z dnia [...].10.2025 r., ponadto o zasądzenie od DIAS na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że treść zeznania kierowcy wskazuje na brak winy przewoźnika co w pełni wyczerpuje przesłanki z art. 92c u.t.d. Z protokołu przesłuchania kierowcy wynika, że przedsiębiorca nie miał wpływu na zachowanie kierowcy, że nie wynikało ono z potrzeb planowania pracy. Zatem w ocenie skarżącej doszło do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności przez samego sprawcę naruszenia. Kierowca bez uwag podpisał protokół kontroli oraz protokół przesłuchania doskonale zdając sobie sprawę z odpowiedzialności. Kontrolowany kierowca nie był pracownikiem przewoźnika. Został on "wynajęty" do wykonania jednego przewozu drogowego. Zatem czas pracy, który chciał "zaoszczędzić" kontrolowany kierowca wynikał z potrzeb innej firmy, w której był na stały zatrudniony. Firma R.-T. wynajęła rzeczonego kierowcę właśnie po to aby normy czasu pracy zatrudnionych pracowników nie zostały naruszone. Nie mając w swojej dyspozycji kierowców z wolnym czasem pracy wynajęto kierowcę z zewnątrz właśnie po to aby nie naruszyć żadnych norm czasu pracy. Zatem działanie przewoźnika cechowała należyta staranność w wykonaniu kontrowanego przewozu drogowego. Zdaniem skarżącej w takiej sytuacji przenoszenie odpowiedzialności na przewoźnika jest pozbawione podstaw prawnych i wskazuje na ignorancję organu kontrolnego. Organ dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym w celu potwierdzenia braku odpowiedzialności i wpływu na działanie kierowcy. Na konieczność ograniczania zasady "winy obiektywnej" wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny, jak chociażby w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 1 marca 1994 r. (sygn. akt U. 7/93). W ocenie skarżącej przypadku przedmiotowego postępowania administracyjnego organ ograniczył się jedynie do zgromadzenia materiału dowodowego, natomiast zaniechał jego rozpatrzenia. Z przesłuchania wprost wynika, iż kierowca zalogował cudzą kartę bez informowania swojego pracodawcy, a wręcz zatajając ten fakt przed nim aby zaoszczędzić swój czas pracy u innego pracodawcy. Ciężko również na podstawie takich zeznań wykoncypować, iż przewoźnik miał wpływ na powstałe naruszenie. W związku z powyższym uzasadnienie decyzji jest dla strony postępowania pobieżne i niejasne ale przede wszystkim nieprzekonujące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 1 p.p.s.a. skarga, stosownie do art. 1511 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji według powyższych kryteriów nie wykazała naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. W rozpoznawanej sprawie została nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 3 000 zł z tytułu deliktu określonego w lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.:-posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Naruszenie to zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2024 r., z której został sporządzony protokół podpisany przez kierowcę T. B. bez zastrzeżeń. Podczas kontroli przesłuchano kierowcę, z czego również sporządzono protokół przez niego podpisany bez wnoszenia uwag. Kierowca zeznał, że pracuje u skarżącej na stanowisku kierowcy na podstawie umowy zlecenia. W dniu [...] czerwca 2024 r. o godz. 22.00 rozpoczął pracę, o godz. 22.09 włożył cudzą kartę do tachografu cyfrowego i rejestrował wszystkie swoje czynności na tej karcie, tj. na karcie kierowcy R. B., aż do dnia [...]czerwca 2024 r., do chwili kontroli. Dalej podał, że chciał dojechać na cudzej karcie do miejsca zatrzymania i tam na parkingu wyjąć cudzą kartę i włożyć swoją kartę do tachografu. Używając cudzej karty chciał zaoszczędzić swój czas, żeby później rejestrować swoje aktywności. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości, na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d., jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się on swoim zachowaniem do ich powstania, co oznacza, że musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym. Wykazanie tych zdarzeń lub okoliczności obciąża przewoźnika, a nie organ, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z powołanych przepisów (por. wyroki NSA z: 10 kwietnia 2019 r., II GSK 504/17; z 22 czerwca 2022 r., II GSK 361/19; z 18 grudnia 2024 r., II GSK 1019/21). Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne także odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por.m.in. wyroki NSA: z 21 września 2023 r., II GSK 1779/22; z 11 maja 2023 r., II GSK 364/20; z 10 marca 2023 r., II GSK 76/20; z 3 marca 2023 r., II GSK 1447/19; z 12 stycznia 2023 r., II GSK 696/20; z 3 listopada 2022 r., II GSK 1046/19). To na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyroki NSA z 5 września 2023 r., II GSK 647/20 i z 27 lipca 2023 r. II GSK 583/20). Skarżąca należy do podmiotów profesjonalnie wykonujących przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Wykładni użytego w tym przepisie terminu "braku wpływu", dokonał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II GSK 404/10 wskazując, że sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych kierowców nie polega tylko na szkoleniu, odbieraniu oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, pouczaniu, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r.II GSK 246/15). Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i zastosowanie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por.m.in. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., II GSK 2098/13; z 15 października 2015 r., II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., II GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2527/14). Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por.m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem wynikającym z nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, prowadziłoby w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez przedsiębiorcę za błąd w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 września 2024 r.,III SA/Po 345/24 oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd w składzie orzekającym poglądy te podziela. W dyspozycji art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się więc sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2019 r., III SA/Po 148/19). Dlatego też samo zapewnienie szkolenia, czy udzielanie instrukcji nie stanowi jeszcze gwarancji właściwego wykonywania pracy i przestrzegania prawa przez kierowców. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11). W rozpoznawanej sprawie kierowca wykonywał przewóz drogowy rejestrując własną aktywność na cudzej karcie kierowcy. Doszło w ten sposób do naruszenia zasad wykonywania transportu drogowego, określonych w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym Zgodnie z art. 27 ust. 2 w.w. rozporządzenia kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się wyłącznie swoją własną, imienną kartą kierowcy. Natomiast w myśl art. 32 ust. 1 w.w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowców. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji wykazały naruszenie przez skarżącą przepisu u.t.d., które uzasadniało nałożenie kary. Jej wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów u.t.d. i załącznika do tej ustawy. Zdaniem Sądu, organ w sposób wystarczający wyjaśnił, dlaczego w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono okoliczności mogących skutkować uwolnieniem skarżącej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, a dokonana ocena pozbawiona jest cech dowolności. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 8, art. 107 kpa), jak również naruszenia przepisów prawa materialnego mającego mieć wpływ na wynik sprawy. Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.