II SA/Go 244/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

W dniu [...] lutego 2022 r. funkcjonariusze celno-skarbowi Urzędu Celno-Skarbowego zatrzymali do kontroli na byłym DPG środek przewozowy - ciągnik [...] o numerach rejestracyjnych [...] wraz z naczepą typu [...] o numerach rejestracyjnych [...]. W pojeździe na stałe wbudowany był geolokalizator. Kontrolujący ustalili, że w tym dniu skarżący J.F. przewoził z Austrii do Polski bibułkę papierosową o kodzie CN 4813 i masie brutto 6149 kg. Przewóz towaru objęty był zgłoszeniem [...]. W powyższym zgłoszeniu przewozu nie uzupełniono danych dotyczących przewoźnika i nie przekazywano w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Wyniki kontroli zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...] z [...] lutego 2022r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej NCUS) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia J.F. kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia oraz poinformował stronę o możliwości wnioskowania o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z przepisami ustawy SENT. Pismem z [...] kwietnia 2022 r. NCUS zwrócił się do ZUS Oddział oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie informacji na temat rozliczeń i sytuacji finansowej strony. Pismem z [...] maja 2022 r. oraz [...] czerwca 2022 r. organy udzieliły odpowiedzi. Zawiadomieniem z [...] lipca 2022 r. NCUS wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czego następstwem było złożenie pisma pełnomocnika strony z [...] lipca 2022 r. wraz z wyjaśnieniami, dokumentami finansowymi firmy, wnioskiem o odstąpienie od nałożenia kary i wnioskiem o przesłuchanie świadka - spedytora W.M. na "okoliczność podjętych działań celem zgłoszenia przewozu SENT w dniu [...].02.2022r., braku poprawności działania systemu, uzupełnienia danych na żądanie organu kontrolującego" Po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], NCUS, działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm., dalej jako o.p.), art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 i art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1857, ze zm., dalej ustawa SENT), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1477, ze zm., dalej jako rozporządzenie MF), art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743), § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie (Dz. U. z 2018 r. poz. 350). nałożył na J.F. karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów [...] w zakresie danych przewoźnika oraz odstąpił od nałożenia kary w kwocie 10 000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. J.F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc w nim o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. orzeczenie z naruszeniem: a) art. 122 o.p. przez odmowę dopuszczenia dowodów z zeznań świadków i samoczynne ustalenie faktów, b) zasady wyrażonej w art. 2a o.p., tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, c) orzeczenie z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do obywateli określonej w art 121 o.p. 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: naruszenie art 22 ust 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Decyzją z [...] lutego 2023 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, 2, 4a i 5 ustawy SENT oraz § 1 rozporządzenia MF, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy SENT określa elementy, z których składa się system monitorowania obejmujący przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków, wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W art. 3 ust. 2 ustawy SENT przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania wraz z określającymi je pozycjami Nomenklatury Scalonej, z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki, czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należy m.in. przewożony towar o kodzie CN 4813 – objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów na podstawie § 1 rozporządzenia MF. Dalej organ podkreślił, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Zgodnie zaś z ust. 3 pkt 1 tego artykułu w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: a) dane przewoźnika obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby, b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, d) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru, f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, g) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, h) numer lokalizatora albo numer urządzenia. Art. 10a ustawy SENT stanowi natomiast, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Zgodnie z art. 2 ust 8 ustawy SENT, użyte w ustawie określenie "przewoźnik" oznacza "osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów". Ustawodawca określił sankcje za stwierdzone podczas kontroli transportu towaru wrażliwego naruszenie. Zgodnie zaś z art. 22 ust.2 ustawy SENT, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Art. 22 ust. 3 tej ustawy stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub Interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenie kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 tej ustawy. Następnie DIAS podniósł, iż z akt wynika, że zgłoszenie przewozu w systemie monitorowania nastąpiło [...] lutego 2022 r. o godz. 10:13:51. Przypisany mu został numer [...].[...] lutego 2022 roku o godz. 22:00 funkcjonariusze celno-skarbowi rozpoczęli na byłym DPG kontrolę środka przewozowego o numerach rejestracyjnych [...]. Kontrolujący ustalili, że transportem tym Ja.F. przewoził z Austrii do Polski bibułkę papierosową o kodzie CN 4813 i masie brutto 6149 kg. W czasie od zarejestrowania zgłoszenia SENT do rozpoczęcia kontroli przewoźnik nie uzupełnił wymaganych prawem danych w zgłoszeniu. Wyniki i przebieg czynności kontrolnych funkcjonariusze celno-skarbowi opisali w protokole z kontroli. Kierowca nie zgłosił do protokołu żadnych uwag. Dane w zgłoszeniu przewoźnik uzupełnił już po stwierdzeniu nieprawidłowości, tj. [...] lutego 2022 r. o godz. 11:56:49. Z uwagi na to, że przewoźnik nie uzupełnił w zgłoszeniu SENT danych m.in. dotyczących numeru geolokalizatora, a także numeru rejestracyjnego środka transportu, to nie zapewniono również prawidłowego przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych do systemu SENT -GEO. Zarówno naruszenie przepisów ustawy SENT przez nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu w systemie SENT oraz niewykonanie obowiązku przesyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10 000 zł.. Dalej DIAS wyjaśnił, że istota monitorowania przewozu towarów wrażliwych opiera się na prawidłowej rejestracji przewozów w systemie SENT. Uzupełnienie wszystkich danych w systemie daje właściwym organom pełną możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli, które nie ograniczają się wyłącznie do sprawdzania pojazdów na drodze krajowej. Precyzyjne zarejestrowanie wszystkich danych w systemie umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów i rodzaju wykonywanego przewozu. Odpowiedzialność za dokonywanie poszczególnych czynności w rejestrze zgłoszeń, ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Tym samym wszelkie skutki niewłaściwej realizacji obowiązków ustawowych obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych, w tym przypadku przewoźnika. Do obowiązków przewoźnika należy zarówno prawidłowe rejestrowanie/uzupełnianie wymaganych danych, jak również przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, przewożącego towary wrażliwe po terytorium kraju. Aby zrealizować obowiązek przekazywania danych, przewoźnik musi wyposażyć środek transportu w lokalizator, chyba że dane przekazywane będą do systemu SENT za pomocą zewnętrznego systemu lokalizacji. Ustawodawca zapewnił przewoźnikom dowolność wyboru w tym zakresie. W przypadku przewozu rozpoczynającego się poza granicami Polski, to niezależnie od tego, czy miejsce dostarczenia towaru znajduje się na terenie kraju, czy też poza nim (tranzyt), włączenia lokalizatora dokonuje się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, czyli najpóźniej w momencie przekraczania granicy państwowej. Wyłączenia lokalizatora można dokonać dopiero w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego (w przypadku kilku miejsc docelowych - po dostarczeniu do ostatniego z tych miejsc) albo w chwili zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, czyli po wyjechaniu poza jego granicę. W przypadku niesprawności lokalizatora lub zewnętrznego systemu lokalizacji, która trwa dłużej niż godzinę, obowiązkiem kierowcy jest niezwłoczne zatrzymanie się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Ponadto, w uzasadnieniu projektu zmiany do ustawy SENT wskazano, że numer lokalizatora, który identyfikuje urządzenie w rejestrze jest elementem łączącym dane geolokalizacyjne z numerami rejestracyjnymi środka transportu wykorzystywanego do przewozu towarów. Zatem, oprócz włączenia geolokalizatora, niezbędne jest uzupełnienie danych w zgłoszeniu przewozu, przy czym warunki te muszą być spełnione równolegle. DIAS zauważył, że przewóz towaru w przedmiotowej sprawie realizowany był środkiem transportu, który wyposażony był w lokalizator - zgodnie z oświadczeniem kierowcy "wbudowany na stałe". Prawidłowe przekazywanie danych geolokalizacyjnych nie było jednak możliwe, ponieważ nie zostały uzupełnione w zgłoszeniu przewozu dane, które pozwoliłyby powiązać sygnał z lokalizatora ze zgłoszeniem. Zdaniem DIAS, organ I instancji zasadnie uznał, że zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania, a w konsekwencji do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT, ponieważ to strona ponosi pełną odpowiedzialność za powstałą sytuację. Późniejsze usunięcie uchybień nie zwalnia z tej odpowiedzialności, bowiem przepisy ustawy SENT nie przewidują w takiej sytuacji automatycznego wygaśnięcia podstawy do stosowania sankcji. Nieuchronność, katalog i wysokość kar, wynikające z ustawy SENT mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów nieopłacalne. Ustawa w żaden sposób nie przewiduje stopniowania kar w zależności do stopnia zawinienia. Przepisy ustawy SENT nie wyłączają z odpowiedzialności podmiotów zobowiązanych nawet za drobne uchybienia, które popełnione zostały wskutek nieświadomego działania, czy omyłki. Osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też organ prowadzący postępowania administracyjne nie mają możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań. Odnosząc się do twierdzeń strony o braku poprawności działania systemu oraz że "fakt niecelowego działania dot. nieuzupełnienia przewozu [...] w zakresie danych przewoźnika miał być istotnie wytłumaczony przez osobę za to odpowiedzialną - spedytora Pana W.M.", DIAS wyjaśnił, że przeprowadzona analiza komunikatów zamieszczonych na PUESC w zakresie awarii informatycznych nie potwierdza faktu, że platforma była niedostępna lub trudno dostępna [...] lutego 2022 r. Poprawnie działał system SENT oraz system PUESC, jak również system SENT- GEO. Prawodawca przewidział sytuacje, w których system może zawodzić i dlatego w art. 9 ust. 5 ustawy SENT wskazał, że w przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej dokument zastępujący zgłoszenie, zawierający dane, o których mowa w art. 5-7 i uzyskuje od właściwego organu Krajowej Administracji Skarbowej potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu. W przypadku zaś niedostępności rejestru podmiot wysyłający albo podmiot odbierający jest obowiązany przekazać przewoźnikowi dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie (art. 9 ust. 6 ustawy SENT). Ponadto, na stronie internetowej PUESC, w zakładce SENT, udostępniona jest zakładka "AWARIA SENT" oraz instrukcja postępowania w przypadku niedostępności rejestru zgłoszeń. DIAS zwrócił uwagę, że przewoźnik nie zastosował się do tych procedur, zatem tłumaczenia odnośnie wadliwego działania systemu informatycznego nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania W.M. na okoliczność podjętych działań celem uzupełnienia zgłoszenia przewozu SENT oraz potwierdzenia braku poprawności działania systemu, DIAS zgodził się ze stanowiskiem NCUS, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania ustaleń, czy system działał prawidłowo, czy nie. Nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność niepoprawnego działania systemu, bowiem komunikaty dostępne na PUESC nie potwierdzają niedostępności systemu [...] lutego 2022 r. Zdaniem DIAS zachowanie strony będącego przewoźnikiem wskazuje na niedochowanie należytej staranności podczas obsługi systemu. Organ podkreślił, że strona od 2020 r. przewoziła ten sam rodzaj towaru, od tego samego podmiotu wysyłającego, do tego samego odbiorcy. Zatem posiada doświadczenie i powinna dokonać wszystkich czynności związanych z przewozem, objętym kontrolą [...] lutego 2022 r., w czasie pozwalającym na przewóz towaru bez naruszenia przepisów regulujących przewóz towarów wrażliwych. DIAS podał również, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy SENT numer referencyjny nadany zgłoszeniu jest ważny przez 10 dni od dnia jego nadania, co oznacza, że podmiot dokonujący zgłoszeń bądź aktualizacji lub uzupełnienia ma możliwość wykonania tych czynności przed planowanym transportem, aby nie dochodziło do splotu niefortunnych zdarzeń. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie przewozu [...] zostało zarejestrowane dopiero w dniu realizacji transportu, zgłoszenie uzupełniono (bez znaczenia jest fakt, że zrobiła to inna osoba) dopiero [...] lutego 2022 r. Zdaniem DIAS odpowiedzialność przewoźnika nie jest wyłączona nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, pomyłek, niedopatrzenia, czy też nieznajomości regulacji wynikających z ustawy SENT przez jego pracowników. Od przewoźnika bowiem, jako profesjonalnego przedsiębiorcy, należy oczekiwać takiego zorganizowania pracy, aby nie dochodziło do naruszenia przepisów ustawy SENT. DIAS potwierdzając natomiast prawidłowość ustaleń organu I instancji wyjaśnił, że organ nie może uznaniowo oceniać sytuacji każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzyć się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, dokonane skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stwierdzone naruszenie jest uchybieniem bardzo istotnym z punktu widzenia realizacji monitorowania przewozu towarów wrażliwych. Przepisy ustawy SENT nie przewidują możliwości odstąpienia od nałożenia kary i różnicowania odpowiedzialności przewoźników w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy o SENT, czy stopnia zawinienia poszczególnych podmiotów. W wyjątkowych sytuacjach organ może odstąpić od nałożenia kary. Zgodnie z przepisami ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika na jego wniosek z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Kolejną przesłanką jest "ważny interes publiczny". Instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej mieści się w ramach tzw. "uznania administracyjnego" i musi być poparta wystąpieniem szczególnie ważnych, uzasadnionych i obiektywnych kryteriów, a zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które podatnik nie miał wpływu i które były niezależne od sposobu jego postępowania. Organ I instancji zbadał, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą takie przesłanki i uznał, że z uwagi na ilość stwierdzonych nieprawidłowości w jednym transporcie, nałożenie na przewoźnika dwóch kar pieniężnych byłoby niewspółmierne i nieproporcjonalne i odstąpił częściowo od nałożenia kary, tj. kary za niewykonanie obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu i nałożył karę pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł jedynie za brak uzupełnienia danych przewoźnika. Oceniając natomiast decyzję organu I instancji w części dotyczącej niedopełnienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia [...] przed rozpoczęciem transportu towaru na terytorium kraju, o dane których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy SENT i mając na uwadze fakt, że orzeczenie organu odwoławczego nie może skutkować "pogorszeniem" sytuacji strony, DIAS wyjaśnił, że zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W treści art. 26 ust. 3 ustawy SENT ustawodawca wskazał, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: nie stanowi pomocy publicznej, albo stanowi pomoc de minimis, albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 ww. ustawy. Zgodnie z art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 187 § 1 o.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w oparciu o art. 191 o.p. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie ma również wątpliwości, iż organ nie może w sposób nieograniczony poszukiwać dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w dobrze rozumianym interesie strony, gdy strona postępowania nie podejmuje żadnej inicjatywy w przekazaniu dowodów przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Jednakże to organ kreuje tok postępowania i winien dołożyć wszelkich starań, by na podstawie zgromadzonej dokumentacji daną okoliczność udowodnić. Tym samym treść przytoczonych przepisów upoważniało organ do zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym sprawy regulacji dotyczących kar pieniężnych za naruszenie obowiązków przewoźnika, w szczególności do nałożenia na przewoźnika kary na podstawie przepisu art. 22 ust. 2 ustawy SENT. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odwołując będący przewoźnikiem nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia [...] przed rozpoczęciem transportu towaru na terytorium kraju, o dane których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. Uzasadnienie projektu ustawy SENT zakłada nieuchronność kar, katalog i ich wysokość, działając prewencyjnie na podmiot dokonujący przewozu towarów będących przedmiotem monitorowania. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzenia, jest czytelny, przejrzysty i łatwy do stosowania. Jednocześnie ustawa w żaden sposób nie przewiduje stopniowania kar w zależności od stopnia zawinienia. Obowiązkiem organu w postępowaniu administracyjnym jest stosowanie przepisów wprost, bez możliwości swobodnej interpretacji tych uregulowań przez osoby wykonujące kontrolę drogową, jak też przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Ponieważ odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, kwestia zawinienia nie ma wpływu na obciążenie podmiotu odpowiedzialnością za dane naruszenie przepisów. Wskazując powyższe, w ocenie organu odwoławczego nie było podstaw, które przemawiałyby za całkowitym odstąpieniem od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Strona jest doświadczonym przedsiębiorcą w zakresie międzynarodowego transportu towaru. Ze zgłoszeń zarejestrowanych w systemie SENT od 18 kwietnia 2017 r. do dnia kontroli wynika, że jego firma była przewoźnikiem w 30 transportach podlegających monitorowaniu, w zakresie międzynarodowego transportu towaru. Wielokrotnie przewożono ten sam rodzaj towaru, co w dniu kontroli, dlatego zdaniem DIAS strona posiada doświadczenie w zakresie przewozów takich towarów. Zapisy w bazie Karta wskazują na jedno postępowanie prowadzone za naruszenie przepisów ustawy SENT. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów DIAS ocenił, że sytuacja finansowa firmy J.F. jest dobra. Inflacja, na którą zwrócono uwagę jest czynnikiem, który niewątpliwie jest uciążliwy, jednak jego wpływ odczuwają wszyscy przedsiębiorcy, a także wszyscy obywatele. Podobnie wprowadzanie w życie przepisów, które skutkują podniesieniem wysokości podatków, składek ZUS jest czynnikiem, którego koszt ponoszą wszyscy przedsiębiorcy/obywatele. Zmiany te niewątpliwie wpłynęły na finanse strony i zmusiły do zmian w zarządzaniu budżetem. DIAS zgodził się z twierdzeniem strony, że planując wydatki nie był on w stanie przewidzieć jak wysoka będzie inflacja oraz że nie wszystkie zmiany legislacyjne przedsiębiorca może przewidzieć. Jednak nie są to okoliczności na tyle wyjątkowe, by determinowały konieczność odstąpienia od nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy SENT. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że na [...] maja 2022 r. strona posiadała Pan zaległości podatkowe w łącznej wysokości 944.061.20 zł; prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z majątku strony, egzekucja jest skuteczna z rachunku bankowego w [...] S.A. Od 2019 r. ma ustanowioną hipotekę do kwoty 140.000,00 zł na nieruchomości położonej w [...]; w 2019 r. strona zaciągnęła pożyczkę oprocentowaną w wysokości 110.000,00 zł. Miesięczne koszty to: z tytułu dzierżawy w łącznej wysokości 3.368,93 zł, opłaty miesięczne za usługi pojazdu 1.079,94 zł, za najem pojazdu ciężarowego 1.560,00 euro + 23% VAT, 1459,00 euro+ 23% VAT, 620,00 euro+23% VAT, 1.787,00 euro+23% VAT, 1560,00 euro+23% Vat 1560 euro+23%VAT, leasing samochodów- raty ok. 424,45 zł plus 2362,57 zł, spłata karty kredytowej w [...] z saldem zadłużenia na [...] czerwca 2022 r. - 69.048,19 zł. W okresie 2019 - 2021 rok przewoźnik nabył 9 środków transportowych. W latach 2019-2021 dochody kształtowały się następująco: w 2019 r. - 277.140,00 zł, 2020 r. – 1.273.905,18, 2021 r. – 2.179.638,70 zł. Deklaracje rozliczeniowe ZUS składane są regularnie i strona nie posiada zaległości z tytułu ubezpieczeń społecznych. Zwolniono stronę z opłacania składek za okres od 3/2020 do 5/2020 w związku z SAR5-COV-2. W latach 2020 - 2021 zakupiono środki trwałe w łącznej kwocie 828.379,00 zł, co świadczy o rozwoju prowadzonej działalności gospodarczej. Posiadanie zbywalnego majątku oznacza mniejsze ryzyko utraty płynności finansowej firmy i większą stabilizację finansową. Z wydruku sporządzonego w aplikacji SUDOP wynika, że w okresie od 30 września 2019 r. do 30 września 2022 r. strona uzyskała łącznie pomoc rekompensującą negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19 o wartości brutto 31.534,05 PLN, co stanowi 7.082,19 EUR. Pomoc ta finansowana jest ze środków publicznych i stanowi korzyść dla działalności gospodarczej. W ocenie DIAS zgromadzone dane i dokumenty finansowe, potwierdzają, że strona posiada ruchomy, zbywalny majątek oraz środki pieniężne, które umożliwiają inwestowanie w prowadzoną działalność gospodarczą oraz regulowanie zobowiązań, w tym również zapłacenie kary. Jak słuszne zauważył organ I instancji, zaciągnięcie kredytów świadczy o tym, że strona miała świadomość skutków tego faktu oraz konieczności spłaty tych zobowiązań. Jest to więc element świadomego działania. Nie można tego zaliczyć do ponadprzeciętnych, niespodziewanych i nagłych okoliczności, których wystąpienie rzutuje na działalność firmy i powoduje nagłe kłopoty finansowe. Brak jest zatem podstaw do uznania, że nałożenie kary pieniężne] może spowodować utratę płynności finansowej. Zdaniem organu odwoławczego podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary nie może być wystąpienie sytuacji "awarii systemu", czy też aktualnego poziomu inflacji w naszym kraju, gdy z analizy kondycji finansowej firmy wynika, że zapłata przedmiotowej kary pieniężnej leży w jej możliwościach finansowych i nie zagrozi płynności finansowej, ani nie spowoduje konieczności ograniczenia działalności, czy redukcji zatrudnienia, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, jednakże sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie strony uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Poza tym, jej dolegliwość jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Ważny interes podatnika utożsamiany jest również z sytuacją, gdy nie jest on w stanie uregulować zobowiązania podatkowego bez zagrożenia dla egzystencji, a więc o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie, których organ podatkowy rozstrzyga o odstąpieniu od nałożenia kary. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o wypełnieniu dyspozycji odstępstwa. Takie odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zaś zwalnianie z tego obowiązku. Nawet osiąganie niskich dochodów z działalności nie jest okolicznością, która świadczyłaby o spełnieniu ustawowych przesłanek determinujących odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, które nie może być traktowane, jako forma finansowania działalności gospodarczej, pokrywania strat lub wspierania przedsiębiorcy za każdym razem, gdy sytuacja np. na rynku jest dla niego nieprzychylna. Podnosząc powyższe DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie występują okoliczności, które zagrażają kontynuowaniu działalności, jak również okoliczności, które wpłynęłyby w znacznym stopniu negatywnie na prowadzoną przez działalność. Nawet jeśli konieczność zapłacenia kary czasowo pogorszy sytuację finansową, co jest oczywiste, to strona powinna pamiętać, że jest to skutek jego działań, a nie skutek zdarzenia losowego. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że strona otrzymała już wsparcie w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za naruszenie, którego dopuścił się w trakcie tego samego przewozu. NCUS stwierdził bowiem, że zapłata kary w łącznej kwocie 20 000 zł (po 10 0000 zł za każde naruszenie) byłaby nadmierna w stosunku do popełnionych naruszeń, zważywszy, że obowiązki wynikające z ustawy SENT wykonywane są przez stronę sumiennie. Zdaniem DIAS mając na uwadze sytuację ekonomiczną kształtującą się w rozpatrywanym okresie, odstąpienie od nałożenia drugiej z kar byłoby nie tylko nieproporcjonalne do stanu ekonomicznego, ale wręcz trudne do uzasadnienia w racjonalny sposób. Pojęcia "ważnego interesu strony" nie można bowiem ograniczać wprawdzie tylko do interesu ekonomicznego, jednak w sprawie nie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały. Kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Dalej DIAS podniósł, że za odstąpieniem od nałożenia sankcji w przedmiotowej sprawie nie przemawiał również interes publiczny. W tym bowiem interesie leży powszechne i prawidłowe stosowanie prawa przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw towarów wrażliwych. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel takimi towarami. Każdy zatem z podmiotów tego łańcucha jest obowiązany w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem. W interesie publicznym leży by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, a przede wszystkim by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W interesie publicznym jest to, by zastosowana sankcja spełniła swoje funkcje prewencyjne. W zakresie rozumienia "pojęcia interes publiczny", które można przenieść na grunt niniejszej sprawy, przez interes ten rozumie się "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp." Do zachowania współczesnych standardów sankcji administracyjnych konieczne jest odejście od ich absolutystycznego rozumienia i stworzenie prawnej możliwości uwzględniania sytuacji szczególnych i jednostkowych, gdyż ustawa przewiduje uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył przepisy art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 §1 art. 124, art. 178 § 1, art., art. 180, art.181, ar. 187, art. 191, art. 200 o.p., a następnie podkreślił, z akt sprawy wynika wprost, że strona nie wywiązała się w pełni z obowiązków nałożonych na przewoźnika przepisami ustawy SENT. Nie ma znaczenia również w ocenie DIAS podnoszona przez stronę okoliczność jakoby popełniony błąd nie wynikał z zaniedbania, czy zlekceważenia zapisów prawa i było to działanie nieumyślne. Przepisy ustawy SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są zatem obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Ponadto - zdaniem organu odwoławczego - decyzja NCUS zawiera wszystkie wskazane w o.p. elementy. Organ ten wskazał, które przepisy miały zastosowanie w sprawie. Organ wyjaśnił również powody zastosowania tych przepisów w tej, konkretnej, sprawie oraz uzasadnił dlaczego nakłada karę i dlaczego częściowo odstępuje od jej nałożenia. Wyjaśnił także dlaczego nie widzi potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia o dowód z przesłuchania świadka. Przeprowadzenia natomiast dowodu może strona żądać wtedy, gdy przedmiotem tego dowodu były okoliczności, które mają znaczenie dla sprawy i nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem, a taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Również zarzut dotyczący naruszenia zasady wyrażonej w art. 2a o.p. organ odwoławczy uznał za bezpodstawny wyjaśniając, że zasada ta nakazuje rozstrzyganie na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego, a nie wszelkich wątpliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. A.F., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 122 i art. 187 § 1 o.p. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności pominięcie przedłożonych przez stronę w toku postępowania dowodów z dokumentów i odmowę dopuszczenia dowodów z zeznań świadków i samoczynne ustalenie faktów pomimo, iż dowody te były powołane na okoliczność wyjaśnienia przyczyn braku wpisania/aktualizacji w rejestrze zgłoszenia danych przewoźnika; b) art. 191 i art. 121 §1 o.p. przez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych, c) art. 210 § 4 o.p. przez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydający decyzję, d) orzeczenie z bezpośrednim pogwałceniem zasady wyrażonej w art 2a o.p., tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, e) orzeczenie z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do obywateli określonej w art. 121 o.p. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części nakładającej na stronę karę pieniężną, ewentualnie o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, przeprowadzonej pod względem legalności w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.) była decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję NUCS nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów [...] w zakresie danych przewoźnika oraz odstępującą od nałożenia kary w kwocie 10 000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem Podstawę materialną powyższych decyzji stanowiły art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 2a i art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z tym pierwszym przepisem, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Natomiast w myśl tego drugiego przepisu w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Stosownie zaś do ostatniego z powołanych przepisów, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia MF; jego przedmiotem była bowiem bibułka papierosowa (CN 4813). Niesporne w sprawie było również, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, odbywał się bowiem po drodze publicznej, zaś skarżący był przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co wynika z protokołu kontroli z [...] lutego 2022 r. i załączonego do niego listu przewozowego. Jako, iż chodziło o przemieszczenie towaru z jednego państwa członkowskiego UE na terytorium Polski, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy SENT podmiot odbierający był obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Obowiązki te zostały wykonane przez tenże podmiot w przypadku kontrolowanego przewozu. Natomiast na skarżącym jako przewoźniku – stosownie do art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT spoczywał przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej obowiązek uzupełnienia wspomnianego zgłoszenia SENT o: a) dane przewoźnika obejmujące: – imię i nazwisko albo nazwę, – adres zamieszkania albo siedziby, b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, d) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru, f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, g) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, h) numer lokalizatora albo numer urządzenia. Niewątpliwie skarżący tego obowiązku nie dopełnił, przy czym wbrew sentencji decyzji organu I instancji zaniechanie realizacji tej powinności nie nastąpiło jedynie w zakresie przekazania danych przewoźnika, ale również pozostałych danych określonych w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. b do h ustawy SENT. Jednocześnie naruszenie powyżej powołanego przepisu prowadziło w konsekwencji do naruszenia przez skarżącego kolejnej normy, tj. art. 10a ust. 1 ustawy SENT, nakazującej przewoźnikowi w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, zapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Wprawdzie skarżący - stosownie do art. 10a ust. 2 ustawy SENT - wyposażył środek transportu w lokalizator, jednakże wobec niewskazania go w zgłoszeniu SENT i niepowiązania go z konkretnym przewozem i środkiem transportu, nie nastąpiło tym samym przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych w systemie SENT-GEO. Oceniając zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego należy wskazać, iż w kontrolowanej sprawie miały zastosowanie zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT przepisy o.p. Zgodnie z o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.), a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) Ponadto organy te podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.), przy czym organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.). Natomiast zgodnie z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stwierdził, że postępowanie przed organami obu instancji odpowiadało standardom postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zarówno w zakresie zabezpieczenia podstawowych uprawnień uczestników procesu, jak i realizacji odpowiadających im obowiązków organu wyznaczonych powołanymi powyżej przepisami. Okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach o.p. oraz w zgodzie z art. 191 o.p. Ponadto organy obszernie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącemu karę pieniężną za stwierdzone naruszenie i korzystając z instytucji odstąpienia od kary jedynie w części. Uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 210 § 4 o.p. w stopniu umożliwiającym kontrolę przez sąd administracyjny. To, że strona nie zgadza się z tą argumentacją, nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji czy też naruszeniu wspomnianego przepisu określającego elementy konieczne uzasadnienia decyzji. W kontekście powyższych rozważań podkreślić należy, iż trafnie organy obu instancji uznały brak potrzeby przesłuchiwania na tę okoliczność świadka zgłoszonego przez stronę. Z ustaleń bowiem organów jednoznacznie wynika, że w dniu [...] lutego 2022 r., platforma PUESC, przez którą następuje zgłoszenie SENT oraz system SENT i SENT-GEO działała poprawnie i nie odnotowano ich awarii. Podobnie rzecz się miała z systemem SENT i SENT-GEO. Zauważając zresztą niemożność uzupełnienia zgłoszenia SENT przewoźnik powinien nie dopuścić do rozpoczęcia przewozu towaru. Trzeba bowiem pamiętać, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy SENT w przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej dokument zastępujący zgłoszenie, zawierający dane, o których mowa w art. 5-7 i uzyskuje od właściwego organu Krajowej Administracji Skarbowej potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu. Takiej procedury nie zastosował skarżący, jednocześnie nie wskazując na jakiekolwiek nadzwyczajne wydarzenie, które mu to uniemożliwiły. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19). Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, w tym nadzór nad pracownikami, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. W związku z tym - zdaniem Sądu - stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy. Podkreślenia wymaga, iż delikty określone w art. 22 ust. 2 ustawy SENT (niezgłoszenie wymaganych danych) i w art. 22 ust. 2a ustawy SENT (niezapewnienie w trakcie całej trasy przejazdu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem) to dwa odrębne delikty administracyjne podlegające odrębnym karom przewidzianym w tych przepisach. Kara na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT zostaje nałożona nie tylko za niepodanie w zgłoszeniu SENT danych geolokalizatora, ale też innych informacji wymaganych zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r., II GSK 787/20). Również nie budzi wątpliwości wysokość kary, która została ustalona zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT. Samo uzupełnienie zgłoszenia w dniu [...] lutego 2022 r. o godz. 11.56 po stwierdzeniu niedopełnienia tego obowiązku przez Służby Celno-Skarbowe w dniu [...] lutego 2022 r., nie prowadzi do niemożności stosowania sankcji z art. 22 ust. 2 i 2a ustawy SENT. Wymierzenie sankcji jest następstwem stwierdzenia naruszenia obowiązku zgłoszenia, wymaganego wprost przez przepis prawa materialnego. Ponadto z treści art. 6 ust. 3 ustawy SENT jednoznacznie wynika, że uzupełnienia zgłoszenia należy dokonać przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju, a nie w jego trakcie, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Obowiązek zaś przekazywania danych geolokalizacyjnych spoczywa na przewoźniku od momentu przekroczenia granicy kraju. Zatem krótki okres czasu od momentu przekroczenia granicy do zatrzymania transportu przez kontrolujących nie posiada w sprawie istotnego znaczenia. Skonstruowaną w ustawie SENT odpowiedzialność i przewidzianą w art. 22 ust. 2 i 2a tej ustawy sankcję określa się mianem administracyjnej, co oznacza, że do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Nie jest zatem konieczne celowe działanie lub zaniechanie osób podejmujących czynności w imieniu podmiotu zobowiązanego. Wobec inflacji tej odpowiedzialności i coraz większej ilości regulacji posługujących się tą konstrukcją prawną i wręcz nadużywania przez prawodawcę instytucji sankcji administracyjnych (przede wszystkim zjawiska określanego jako "konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną") w doktrynie i judykaturze zmieniło się postrzeganie tej instytucji. Zwraca się aktualnie uwagę, iż do zachowania współczesnych standardów sankcji administracyjnych konieczne jest odejście od ich absolutystycznego rozumienia i stworzenie prawnej możliwości uwzględniania sytuacji szczególnych i jednostkowych (por. D. Danecka, Konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną w prawie polskim, Warszawa 2018 i powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Na konieczność uwzględnienia okoliczności indywidualizujących kary administracyjne zwraca również uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok TSUE z 2 czerwca 2016 r., C - 418/14; Lex nr 2051260). Reakcją na tę uzasadnioną krytykę są również regulacje prawa pozytywnego, w ramach których przy wprowadzaniu sankcji administracyjnych ustawy przewidują "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy. Rodzajem takiej klauzuli jest przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT stanowiący, iż w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W kontekście systemowym odczytywać należy art. 22 ust. 3 ustawy SENT jako prawną gwarancję uwzględnienia indywidualnej sytuacji jednostki w ramach odpowiedzialności administracyjnoprawnej, regulowanej ustawą SENT. W niniejszej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z ważnym interesem prywatnym przewoźnika, który uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary, jeśli się zważy na ustaloną w toku postępowania jego kondycję finansową. W latach poprzedzających bowiem naruszenie, tj. 2019 r., 2020 r i 2021 r. osiągnął dochód odpowiednio w wysokości 277.140,00 zł, 1.273.905,18, 2.179.638,70 zł. Wprawdzie miał zadłużenie z tytułu zobowiązań podatkowych (944.061.20 zł), jednakże prowadzona jest skuteczna egzekucja tego zobowiązania. Zwrócić również należy skarżący nie ma zadłużenia wobec ZUS, w latach 2019 - 2021 nabył 9 środków transportowych. W latach 2020 - 2021 skarżący zakupił środki trwałe w łącznej kwocie 828.379,00 zł, co – jak słusznie zauważył organ odwoławczy - świadczy o rozwoju prowadzonej działalności gospodarcze. Niewątpliwie zderzenie wysokości kary ostatecznie wymierzonej skarżącemu za jedno naruszenie z wysokością osiąganych przez niego dochodów pozwala uznać, iż jej uiszczenie nie spowoduje utraty przez niego płynności finansowej, a to nawet przy uwzględnieniu kosztów związanych z najmem, dzierżawą, leasingiem pojazdów oraz obsługą wskazywanego zadłużenia. Skarżący nie powoływał się również na jakieś szczególne, nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiałyby mu poniesienie kary za stwierdzone naruszenie, poza tymi, które dotknęły wszystkie podmioty działające na rynku transportowym (tj. zmiana wysokości podatku VAT, rosnące koszty ZUS i cen paliw itp.). Zresztą ich uwzględnienie w istocie prowadziłoby do nieakceptowalnej sytuacji, iż wobec wszystkich przewoźników należałoby stosować instytucję odstąpienia do kary i prewencyjny cel kar przewidzianych w ustawie SENT zostałby w istocie unicestwiony, a naruszenia przepisów SENT nie spotykałby się z jakąkolwiek sankcją. Podobnie należało ocenić podnoszone przez stronę istnienie licznych zobowiązań, które nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do odstąpienia od kary, gdyż stawiałoby to tego rodzaju podmiot w uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, które w tej sferze postępują bardziej ostrożnie, racjonalnie i przewidując występujące w gospodarce ryzyka. Stąd w dalszej części uzasadnienia Sąd skoncentruje się jedynie na przesłance interesu publicznego. Jeśli chodzi o przesłankę "interesu publicznego", w orzecznictwie charakteryzuje się ją jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki |interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyroki NSA: z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż nie sposób jest odwoływać się w niej do poglądów orzecznictwa wskazujących, iż w interesie publicznym nie leży nakładanie przez organy kar pieniężnych na podmioty działające zgodnie z prawem, a dopuszczające się jedynie nieistotnych czy też oczywistych omyłek, błędów w zgłoszeniu SENT czy uchybień formalnych. Tego rodzaju przypadki trudno bowiem porównywać z sytuacją, gdy wymagane w dacie kontroli przepisami prawa uzupełnienie zgłoszenia nie zostało dokonane w ogóle, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że brak uzupełnienia zgłoszenia w istocie uniemożliwiało realizację celów ustawy SENT. Z treści uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że jej celem jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez prawodawcę krajowego za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą", ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, takich jak podatek od towarów i usług czy podatek akcyzowy, jak również zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wprowadzony na mocy omawianej ustawy obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki, które zostały ocenione jako uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów podlegających ochronie. Monitorowaniem przewozu zostały objęte towary określane jako "wrażliwe", zaliczone do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy SENT - publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Uzupełnienie zgłoszenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy SENT daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Stąd też brak takiego uzupełnienia zgłoszenia jeśli nie umożliwiał, to niewątpliwie znacząco utrudniał monitorowanie przewozu towaru wrażliwego i kontrolę łańcucha dostaw, a w efekcie prawidłową kontrolę obowiązków podatkowych związanych z tego rodzaju towarem. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Każdy zatem z podmiotów obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem, zaś w sytuacji nieprzestrzegania przepisów prawa winien mieć świadomość konsekwencji, a przede wszystkim sankcji, które są istotnym elementem ustawy SENT uruchamianym w przypadku naruszenia przyjętych zasad. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, w tym nadzór nad pracownikami, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. W interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się m.in. obrotem towarami objętymi systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W ocenie Sądu w przypadku naruszenia obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 ustawy SENT, w zakresie stwierdzonym w niniejszej sprawie, sięganie po instytucję odstąpienia od kary powinno następować w wyjątkowych sytuacjach, jako iż zachowania tego rodzaju godzą w istotę i podstawowe cele ustawy SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Niewątpliwie instytucja odstąpienia od kary ma nadzwyczajny charakter, należy zatem interpretować ją w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający i bardziej restryktywny niż w przypadku drobnych naruszeń. Dotyczy to niewątpliwie takich sytuacji, kiedy to nałożenie kary doprowadziłoby do sytuacji, iż strona zmuszona byłaby w następstwie nałożenia kary do sięgnięcia po pomoc państwa. Z takim przypadkiem nie mieliśmy do czynienia w sprawie. Analiza przyczyn powstałego naruszenia wskazuje na brak właściwej staranności w prowadzeniu przedsiębiorstwa przez skarżącego, nawet jeśli to było pierwsze naruszenie ustawy SENT. Nie można w tym kontekście abstrahować od prewencyjnej funkcji kar za naruszenie ustawy SENT. Kary te pełnią szczególnie istotną rolę w zagwarantowaniu przestrzegania rygorów wynikających z systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Trzeba również mieć na uwadze konstrukcję odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy SENT, której elementem jest obligatoryjne nakładanie kary w określonej jednoznacznie kwocie. Interes publiczny nie powinien być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP, art. 120 o.p.). Pojęcia tego nie można zatem interpretować w sposób, który podważałby samą istotę obiektywnej odpowiedzialności i kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenia. Niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nawet w sytuacji, gdy nie doszło do uszczuplenia należności podatkowych nie świadczy o naruszeniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Ratio legis ustawy SENT zasadniczo sprowadza się bowiem do zwiększenia skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów uznanych za "wrażliwe" prawodawca uznał, by przewóz niektórych towarów był rejestrowany, dostrzegając konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu tego typu towarów. Wprawdzie zgodzić się należy z poglądem, że celem nakładania tych kar nie powinno być zwiększenie w ten sposób dochodów budżetu państwa, to jednak nie można pominąć, że funkcją regulacji ustawy SENT jest wspomniana funkcja prewencyjna, która przez groźbę wysokiej kary za naruszenia norm monitorowana przewozu towarów wrażliwych ma wymóc na podmiotach podlegających ustawie SENT stosownie się do obowiązków w niej zawartych. Ponadto trzeba pamiętać, że to działania Służb Celno-Skarbowych wymusiły na skarżącym uzupełnienie zgłoszenia przewozu towarów do systemu SENT, uniemożliwiając tym samym powstanie ewentualnych uszczupleń podatkowych. Również uzupełnienie zgłoszenia przewozu towarów po ujawnieniu jego braku, nie uzasadniało odstąpienia od wymierzenia kary. Przyjęcie tej tezy oznaczałoby, że każdorazowo podmiot podlegający systemowi monitorowania przewozu towarów, co do którego w czasie kontroli stwierdzono naruszenie obowiązków określonych ustawą SENT, mógłby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej przez dokonanie, uzupełnienie zgłoszenia lub jego korekty. W konsekwencji, we wszystkich przypadkach, w których nie przeprowadzono kontroli, a doszło do naruszenia tych obowiązków, realizacja celów ustawy nie byłaby zagwarantowana, co w konkretnych przypadkach mogłoby doprowadzić do niemożności ustalenia rzeczywistego obrotu towarem, uznanym przez prawodawcę za wrażliwy. Akceptacja możliwości odstępowania lub miarkowania kary z powodu następczego dokonania zgłoszenia, będącego reakcją na stwierdzoną podczas kontroli nieprawidłowość stałaby się "furtką" do nadużywania i omijania nakazów i obowiązków wynikających z ustawy SENT służącej zapobieganiu i zwalczaniu nielegalnego obrotu paliwami płynnymi lub innymi towarami wrażliwymi wskazanymi w tej ustawie. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących granic tej odpowiedzialności wskazać należy, że sądy administracyjne, w tym tutejszy Sąd, starają się podchodzić do konstrukcji odpowiedzialności regulowanej ustawą SENT i przewidzianego jej przepisami automatyzmu kar w sposób refleksyjny, kierunkowany określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasadą proporcjonalności, w szczególności w aspekcie współmierności zastosowanych kary względem celu i funkcji, którym służy ustawa SENT. Stanowisko takie prezentowane jest jednak w sprawach, w których trudno znaleźć jakiekolwiek sensowne argumenty za akceptacją automatyzmu karania, jak i wysokości nakładanych kar. Chodzi zatem o sprawy, w których podmiot zobowiązany dokonał uzupełnienia zgłoszenia realizując wymóg ustawy, a w treści formularzy zgłoszeniowych występują oczywiste omyłki (np. tzw. literówki w numerach rejestracyjnych pojazdów) albo oczywiste niedokładności (np. brak jedynie numeru listu przewozowego itp.). Taki kierunek aktywizmu sądów wojewódzkich znajduje oparcie w orzecznictwie NSA (por. przykładowo wyrok NSA z 1 lipca 2021 r., II GSK 145/21). W niniejszej sprawie występuje zupełnie inna sytuacja, a mianowicie doszło do nieuzupełnienia zgłoszenia o bardzo istotne dane z punktu widzenia możliwości monitorowania przewozu wrażliwego towaru, w szczególności brak uzupełnienia pól dotyczących danych przewoźnika, środka transportu, numeru zezwolenia drogowego, miejsca dostarczenia towaru, daty rozpoczęcia przewozu oraz planowanej daty zakończenia przewozu oraz numeru lokalizatora. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wymierzona w sprawie kara pieniężna za stwierdzone naruszenie jest adekwatna do celów ustawy SENT i nie jest dla strony dotkliwa w takim stopniu, który uzasadniałby zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przesłanki interesu publicznego, uwzględniającej treść zasady proporcjonalności na podstawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Trzeba w tym miejscu pamiętać, iż organy kierując się powyższą zasadą proporcjonalności odstąpiły od wymierzenia skarżącemu kary wskazanej w art. 22 ust. 2a ustawy SENT, mając na względzie tożsamość czasową obu stwierdzonych naruszeń, wzajemne ich powiązanie, a także to, iż wystarczające jest nałożenie kary tylko za jedno ze stwierdzonych naruszeń dla zapewnienia prewencyjnego wymiaru kary, przy jednoczesnym wieloaspektowym rozważeniu wszystkich okoliczności związanych z dotychczasową działalnością skarżącego jako podatnika, płatnika składek i podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, Sąd podziela argumentację organów w tym zakresie wskazując, iż takie działanie organów było zgodne z celami i istotą ustawy SENT. Nie można tracić z pola widzenia, że w niniejszej sprawie skala stwierdzonych naruszeń nie miała nieistotnego charakteru i w konsekwencji uniemożliwiała osiągnięcie zamierzonych przez ustawodawcę celów. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można również przyjąć, że nałożona kara pieniężna doprowadzi do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, ani do sytuacji gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Przesłanki określone w art. 22 ust. 3 ustawy SENT badane w ramach tzw. uznania administracyjnego zostały przez organy rozważone w sposób niewykraczający - zdaniem Sądu - poza granice tego uznania. Zasadnie zatem organy obu instancji nie dopatrzyły się, aby względy nadrzędne, o których mowa była powyżej, przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary za nieuzupełnienie zgłoszenia. W toku postępowania nie stwierdzono, aby zaistniały szczególne okoliczności, które realizację obowiązku ustawowego czyniłyby, jeśli nie generalnie niemożliwą, to co najmniej krańcowo trudną i przez to zasadniczo odmienną od okoliczności zazwyczaj wymuszających zgłaszanie danych w systemie SENT. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zatem nie sposób doszukać się przesłanek związanych z wyżej wymienionymi wartościami istotnymi dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary. Podkreślić ponadto należy, iż w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar, ani ich zmiany w zależności od uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 oraz wyrok NSA z 13 marca 2019 r., II FSK 3478/18). Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy, nieobiektywny, czy też prowadziły postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. Nie doszło również do naruszenia art. 2a o.p., który odnosi się do wątpliwości co do treści przepisów prawa, a takie wątpliwości nie powstały w kontrolowanej sprawie. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.