II SA/Go 23/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

M.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], którą nakazano skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku inwentarskiego nr [...] o wymiarach 3,7 6x 9,10 m na budynek gospodarczy na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego przed Sądem Rejonowym w [...] nieuregulowane pozostają kwestie związane z ustaleniem podmiotu będącego właścicielem części nieruchomości, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany. Okoliczność ta wraz z faktem wygaśnięcia umowy dzierżawy z [...] sierpnia 2016 r. uniemożliwia skarżącemu wykonanie nałożonego obowiązku. Skarżący nie ma obecnie jakichkolwiek uprawnień pozwalających mu na władanie obiektem budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Ponadto wskazać należy, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W świetle powyższego wniosek M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za zasadny. Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na budynek gospodarczy spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, a ewentualna szkoda poniesiona przez skarżącego wiąże się przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku, jak również z ponoszeniem nakładów finansowych, w celu wykonania nałożonego obowiązku. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.