II SA/Go 227/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi przez nadesłanie piętnastu odpisów skargi. Postanowienie doręczono skarżącemu 28 maja 2018 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2018r. W.S. zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi, wyjaśniając, że w dniu 19 kwietnia 2018 r., a więc z zachowaniem wyznaczonego przez Sąd terminu, przesłał 15 odpisów skargi. W dniu 28 maja 2018 r., gdy odebrał postanowienie Sądu, dowiedział się, że wezwanie nie zostało wykonane. Następnie telefonicznie ustalił w sekretariacie Sądu, iż w rzeczywistości przesłał 15 odpisów skargi, jednak dotyczyły one innej skargi, niż wskazana w wezwaniu. Okazało się więc, że przesłał odpisy innej skargi o sygnaturze bardzo podobnej do skargi właściwej. Sygnatury akt były wcześniej zmieniane, a sprawy w zaskarżonym zakresie bardzo podobne. Dlatego przez pomyłkę, bez swojej winy wysłał do Sądu odpisy niewłaściwej skargi. Drugą część wezwania wykonał prawidłowo i wpłacił kwotę wskazaną przez Sąd tytułem wpisu od skargi. Dodatkowo zaznaczył, iż działa bez profesjonalnego pełnomocnika i taka drobna pomyłka może się zdarzyć. Prawdopodobnie, mając przed sobą jeszcze wezwania dot. innych skarg w podobnych sprawach, źle odczytał sygnaturę sprawy i wskutek tego wykonał odpisy niewłaściwej skargi. Do wniosku dołączył 15 egzemplarzy właściwej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie i literaturze zgodnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 515-516). Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1199/13). Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, jaką jest brak winy po stronie skarżącego, Sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Wywody przedstawione przez stronę sprowadzają się do stwierdzenia, iż nie zawiniła ona uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej ponieważ prawdopodobnie, mając przed sobą jeszcze wezwania dotyczące innych skarg w podobnych sprawach, źle odczytała sygnaturę sprawy i wskutek tego wykonała odpisy niewłaściwej skargi, oraz że przesłała odpisy innej skargi o sygnaturze bardzo podobnej do skargi właściwej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że aktualnie przed tut. Sądem toczą się cztery (łącznie z niniejszą) sprawy ze skarg W.S. o sygn. akt: II SA/Go 223/18, II SA/Go 224/18, II SA/Go 227/18 i II SA/Go 228/18. W każdej ze spraw skarżący był wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie jej odpisów. Do sprawy o sygn. akt II SA/Go 227/18 skarżący nie nadesłał żadnych odpisów skargi (ani właściwych, ani niewłaściwych). Sytuacja, na którą skarżący się powołuje miała miejsce w sprawie o sygn. akt II SA/Go 228/18, gdzie skarżący dwukrotnie nadesłał odpisy skargi zarejestrowanej pod tą sygnaturą akt. Natomiast wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Go 227/18 pozostało bez odpowiedzi. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że faktyczna przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi była od niego niezależna i nie mogła być przezwyciężona przy dołożeniu wszelkich starań. Tym bardziej, że w pozostałych sprawach braki te uzupełnił w sposób prawidłowy. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać. Skoro skarżący w sposób prawidłowy wykonał wezwania Sądu i uzupełnił braki formalne pozostałych skarg, to powinien był uczynić to samo w sprawie niniejszej, dochowując szczególnej staranności przy wykonywaniu wezwania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.