II SA/Go 224/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. sp. z o.o. w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu O. sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1. przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu, 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2026 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowienie doręczono spółce O. z o.o. w [...] w dniu 19 lutego 2026 r. Pismem z [...] marca 2026 r. (data nadania: 12 marca 2026 r.) spółka z o.o. O. w [...], reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim sprzeciw od ww. postanowienia Kolegium z dnia [...] stycznia 2026 r. Razem ze sprzeciwem złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, w którym jako przyczynę niedotrzymania 14-dniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia wskazano błędne pouczenie w postanowieniu organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z pouczeniem organu wnosząc sprzeciw miała 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Pismem z dnia [...] czerwca 2026 r. pełnomocnik wnoszącej sprzeciw cofnął sprzeciw i wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu i oświadczenie strony wnoszącej sprzeciw o jego cofnięciu. W odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu, należy wskazać, że stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu (§ 1), dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano (§ 4), oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (§ 2). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie. W braku spełnienia którejkolwiek z przesłanek następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, jego odrzucenie (art. 88 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. O braku winy można więc mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć. W ocenie Sądu, wnosząca sprzeciw, działająca przez pełnomocnika w wystarczającym stopniu uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Bezsprzecznie bowiem zaskarżone postanowienie, które wnosząca sprzeciw spółka odebrała w dniu 19 lutego 2026 r., zawierało błędne pouczenie o 30-dniowym terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zamiast o prawie wniesienia sprzeciwu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Do błędnego pouczenia strona wnosząca sprzeciw się zastosowała, wnosząc w dniu 12 marca 2026 r. sprzeciw. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 112 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.) błędne pouczenie w decyzji/postanowieniu co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Nadto, Sąd rozpoznający przedmiotowy wniosek podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt. I GZ 368/25, CBOSA, zgodnie z którym kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu należy w postępowaniu przed sądem administracyjnym oceniać nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej w postępowaniu poprzedzającym postępowanie sądowoadministracyjne. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Odnosząc się do oświadczenia o cofnięciu sprzeciwu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 64f p.p.s.a. od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia. Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę (analogicznie sprzeciw). Cofnięcie skargi (sprzeciwu) wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi (sprzeciwu) za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie wnosząca sprzeciw skutecznie cofnęła sprzeciw. Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, że cofnięcie sprzeciwu w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a., podlega umorzeniu, o czym Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia.