II SA/Go 205/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Wójt Gminy wydał dnia [...] sierpnia 2019 r. decyzję nr [...], którą ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: rozbudowie, przebudowie, nadbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków produkcyjnych i zestawiarni dla realizacji nowej wanny szklarskiej U-płomiennej o wydajności 240 Mg/d, a także budowie budynków, budowli, obiektów liniowych, urządzeń technologicznych i infrastruktury towarzyszącej z nią związanych. Miejsce lokalizacji inwestycji: ul. [...], dz. nr: [...] część działek: [...] (zgodnie z załącznikiem graficznym). Pismem z dnia [...] października 2019 r., zaadresowanym do Wójta Gminy, skierowanym bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J.P. wniósł o przesłanie wydanej decyzji o warunkach zabudowy w związku z zamiarem jej zaskarżenia. Jednocześnie wskazał, że treść decyzji nie jest mu znana. Pismo nadane zostało za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 8 października 2019 r. Następnie dwoma pismami z dnia [...] listopada 2019 r. (nadanymi za pośrednictwem operatora pocztowego w dniach 5 listopada 2019 r. i 6 listopada 2019 r.) J.P. wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 49, art. 49a, art. 129 § 2 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 49a k.p.a., który stanowi, że poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej - art. 49 § 1 k.p.a. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej - art. 49 § 2 k.p.a. Następnie organ przywołał treść art. 129 § 2 k.p.a., a także art. 134 k.p.a., wskazując, że odwołanie J.P. od decyzji Wójta Gminy wniesione zostało z przekroczeniem ustawowego 14-dniowego terminu. Pismem bowiem z dnia [...] lipca 2019 r. organ I instancji – na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. - zawiadomił strony postępowania przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, jednocześnie informując, że zgodnie z art. 49a k.p.a. dalsze zawiadomienia o wydanej decyzji i innych czynnościach organu związanych z przedmiotowym postępowaniem następowało będzie w formie publicznego obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz udostępnione zostanie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej. Powyższe pismo zostało doręczone stronom postępowania - 69 podmiotom według wykazu sporządzonego przez organ I instancji, przez doręczyciela pocztowego za potwierdzeniem odbioru. J.P. otrzymał przedmiotowe pismo w dniu 25 lipca 2019 r. Skarżona decyzja nr [...] o warunkach zabudowy wydana została w dniu [...] sierpnia 2019 r. i doręczona wnioskodawcy – S. sp. z o.o. Pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione o jej wydaniu przez obwieszczenie zamieszczone na tablicy ogłoszeń urzędu oraz udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej. Kolegium podkreśliło, że w aktach sprawy znajduje się obwieszczenie o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy sporządzone [...] sierpnia 2019 r., w którym informuje się o wydaniu przedmiotowej decyzji, o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz o prawie do wniesienia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji lub zapoznania się z treścią obwieszczenia, które zgodnie z art. 49 k.p.a. uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z adnotacji na ogłoszeniu, sporządzonej przez pracownika organu wynika, że zostało ono zamieszone w BIP w zakładce obwieszczenia w dniu 29 sierpnia 2019 r. Ponadto obwieszczenie wywieszono na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy w dniu 29 sierpnia 2019 r. Kolegium uznało zatem, że organ I instancji prawidłowo, zgodnie z wymogami określonymi w art. 49a i art. 49 § 1 k.p.a. dokonał zawiadomienia o wydaniu decyzji oraz o innych czynnościach organu w trakcie postępowania w formie publicznego obwieszczenia. W postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron - 69 według ustaleń organu I instancji. Istniała zatem podstawa prawna, aby o decyzjach i innych czynnościach organu zawiadamiać strony w formie publicznego obwieszczenia. Zawiadomienie o wydaniu decyzji jest skuteczne, ponieważ organ uprzedził na piśmie strony o zamiarze zawiadamiania ich poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń urzędu oraz udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie [...]. Wymagana informacja została doręczona skarżącemu w dniu 25 lipca 2019 r. Obwieszczenie miało miejsce w dniu 29 sierpnia 2019 r., a zatem 14-dniowy termin do uznania zawiadomienia za dokonane upłynął w dniu 12 września 2019 r. Termin do złożenia odwołania od decyzji rozpoczął bieg po upływie 14-dniowego terminu od publicznego obwieszczenia, tj. od dnia 12 września 2019 r. i upływał z dniem 26 września 2019 r. Według ustaleń organu, strona wniosła odwołanie od decyzji ustalającej warunki zabudowy w dniu 8 października 2019 r. - data nadania pisma w urzędzie pocztowym. Z treści pisma wynika bowiem, że J.P. wyraża niezadowolenie z wydanej decyzji. Stosownie do powyższych regulacji pismo z dnia [...] listopada 2019 r. zatytułowane odwołaniem nie wywołuje skutków prawnych. Nie może ono bowiem być uznane za skuteczne złożenie odwołania. Skutek prawny w postaci uznania decyzji za doręczoną nastąpił po upływie 14 dni od daty publicznego obwieszczenia. Nie może tego zmienić doręczenie stronie decyzji przez organ, dokonane na jej wniosek, przy piśmie z dnia [...] października 2019 r. (data doręczenia 23 października 2019 r.). Na koniec organ wskazał, że przekroczenie 14-dniowego terminu do złożenia odwołania skutkuje koniecznością stwierdzenia, na podstawie art. 134 k.p.a., że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. J.P., w której zarzucił naruszenie: - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 k.p.a. przez ich zastosowanie oraz stwierdzenie, że odwołanie od decyzji zostało wniesione po terminie, podczas gdy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu w tym zakresie, - art. 49 a k.p.a. przez jego błędne zastosowanie w sprawie, a co za tym naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącemu oraz pozostałym stronom postępowania czynnego udziału w sprawie przez bezpodstawne doręczenie decyzji stronom postępowania przez obwieszczenie, - art. 49 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, iż objęta skargą decyzja została doręczona skarżącemu przez obwieszczenie w dniu 22 maja 2019 r., podczas gdy decyzja winna zostać doręczona stronie listownie, a w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od doręczenia w tej formie, - art. 58 k.p.a. przez brak wezwania strony do wskazania czy wnosi odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skoro organ miał z urzędu wiedzę, iż dokonał doręczenia w drodze obwieszczenia, o czym strona skarżąca nie miała wiedzy, - art. 49 k.p.a. przez przyjęcie, iż skarżącemu decyzję doręczono w drodze obwieszczenia, podczas gdy organ nie dopełnił wszelkich obowiązków nałożonych rzeczoną normą prawną w zakresie doręczenia, tym samym nie sposób uznać skutecznego doręczenia w tej formie, w tym wystąpienia fikcji prawnej w zakresie skutku doręczenia oraz rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania przez stronę pomimo, iż z uwagi na naruszenie wskazanej normy prawnej, termin do wniesienia odwołania dla skarżącego nigdy nie rozpoczął biegu, - art. 7 i 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, a zwłaszcza przez brak poczynienia przez organ ustaleń kiedy strona faktycznie dowiedziała się o decyzji, bowiem to od tej daty winien być liczony termin do wniesienia odwołania, gdyż art. 49 k.p.a. ustanawia jedynie fikcję doręczenia w dacie 14 dni od daty obwieszczenia, nie przesądzając o dacie powzięcia faktycznej wiedzy przez stronę o wydanym rozstrzygnięciu, zaś organ I jak II instancji nie poczynił ustaleń w tym zakresie, - art. 7 i 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, a zwłaszcza przez brak poczynienia przez Kolegium ustaleń na okoliczność tego, w jakiej formie organ I instancji dokonał obwieszczenia, w tym czy dokonał nadto obwieszczenia w zwyczajowej dla tego regionu formie, w tym organ nie ustalił jaka winna być to forma, mając na uwadze strony postępowania oraz jego przedmiot, nie weryfikując nadto w żadnej mierze i nie czyniąc własnych ustaleń, co do sposobu oraz legalności doręczenia w trybie art. 49 k.p.a., w tym zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie przy wykorzystaniu wyżej wymienionej normy prawnej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o stwierdzenie, iż odwołanie zostało wniesione w terminie oraz przekazanie akt organowi celem jego rozpoznania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności – przeprowadzonej na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) - w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Podstawę zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przepisu art. 134 k.p.a., w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza", wynika, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. W razie przekroczenia tego terminu, organ nie bada odwołania pod kątem merytorycznym, lecz stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzenie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Zgodnie natomiast z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. W kontrolowanej sprawie zawiadomienie o opisanej na wstępie decyzji organu I instancji nastąpiło w trybie obwieszczenia, gdyż uczestniczyło w niej ponad 20 stron. Podstawę takiego sposobu zawiadomienia stanowił przepis art. 49a k.p.a. w myśl którego poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2 k.p.a. Rozwiązanie przyjęte w art. 49a k.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, tworząc w ten sposób fikcję doręczenia tego aktu, równoważną z zawiadomieniem przewidzianym w art. 39 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 marca 2010 r., II OSK 45/10, P. Wajda /w/ R. Hauser, M. Wierzbowski /red./. K.p.a. Komentarz, C.H.BECK 2014., t. 3 do art. 49 i przywołane tamże orzecznictwo). Z art. 49 § 1 k.p.a. wynika, iż zawiadomienie to może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 49 § 2 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Przy czym – co należy wyraźnie podkreślić – z art. 49a k.p.a. nie wynika, aby organ zobowiązany był o informowaniu treści decyzji, lecz jedynie o jej wydaniu. Jej udostępnienie - stosownie do art. 49b § 1 k.p.a. - następuje na wniosek strony. W świetle powyższych regulacji dla skuteczności zawiadomienia dokonanego na podstawie art. 49a k.p.a. konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1) przepis szczególny nie ustanawia żadnych przesłanek skuteczności zawiadomienia dokonanego w ten sposób; 2) w publicznym obwieszczeniu, innym publicznym ogłoszeniu w Biuletynie Informacji Publicznej wskazano dzień, w którym nastąpiło to obwieszczenie, ogłoszenie lub udostępnienie; 3) od publicznego obwieszczenia, innego publicznego ogłoszenia lub udostępnienia pisma w Biuletynie Informacji Publicznej upłynęło 14 dni; 4) strony zostały uprzedzone na piśmie o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób, przy czym "określony sposób" to forma przewidziana w art. 49 k.p.a. (por. A. Wróbel, K.p.a. Komentarz aktualizowany, LEX/el 2020, t. 5 do art. 49a). W ocenie Sądu powyższe przesłanki zostały w kontrolowanej sprawie spełnione. Przepisy regulujące postępowanie, w którym wydaje się decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, nie przewidują bowiem żadnych przesłanek skuteczności zawiadomienia dokonanego w sposób publiczny. Podkreślić w szczególności należy, iż nie określają one w sposób sztywny form tego zawiadomienia. W art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 293), określającym w jakim zakresie stosuje się przepisy dotyczące wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie znajduje się bowiem odesłanie do art. 53 ust. 1 tej ustawy stanowiącego, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W związku z tym, że w przepisie w art. 49 § 1 k.p.a. – do którego odsyła art. 49a k.p.a. – ustawodawca wymieniając formy zawiadomienia publicznego nie użył koniunkcji (choćby przez zastosowanie spójnika "i"), lecz alternatywy nierozłącznej, zasadnie się przyjmuje, że nie jest konieczne wykorzystanie wszystkich form zawiadomienia wskazanych w art. 49 § 1 k.p.a. (por. P. Przybysz, K.p.a. Komentarz aktualizowany, Lex/el, t. 2 do art. 49a). Tym bardziej, iż w przypadku stosowania art. 49a k.p.a. nakładany jest na organ obowiązek uprzedzenia na piśmie stron o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób, a w konsekwencji nie zachodzi niebezpieczeństwo niezapewnienia stronie realnego i prawidłowego zapoznania się z treścią zawiadomienia. Niedołożenie przez stronę należytej staranności, aby zapoznać się z treścią tego pisma, nie może stanowić podstawy do oczekiwania od organu, iż wykorzysta on dalsze sposoby informowania o wydaniu decyzji, a przewidziane w art. 49 § 1 k.p.a. Te, które zostały zastosowane w ocenie Sądu były wystarczające, aby gwarancje procesowe strony zostały zachowane. Wobec tego zarzuty skarżącego zawarte w skardze w odniesieniu do tej kwestii były całkowicie chybione, a powołane w niej orzeczenia dotyczyły odmiennych stanów prawnych i faktycznych niż w rozpoznawanej sprawie, ewentualnie tezy zostały wyrwane z kontekstu. Skarżącemu pismo organu z dnia [...] lipca 2019 r. (k. 54 t. II akt administracyjnych), w którym poinformowano go, że zgodnie z art. 49a k.p.a. dalsze zawiadomienia o wydanej decyzji i innych czynnościach organu związanych z przedmiotowym postępowaniem następowało będzie w formie publicznego obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń urzędu oraz udostępnione zostanie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej [...], zostało doręczone w dniu 25 lipca 2019 r. (k. 123 t. II akt administracyjnych) Taki też sposób zawiadomienia o wydaniu decyzji kończącej postępowanie o ustalenie warunków zabudowy został zastosowany w rozpoznawanej sprawie. Nastąpiło to bowiem na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz w BIP w dniu 29 sierpnia 2019 r., co zostało udokumentowane stosownymi zdjęciami i wydrukami ze strony internetowej, opatrzonymi adnotacjami pracownika tego urzędu (k. 34-37 t. II akt administracyjnych). W obwieszczeniu zawarto informację o możliwości zapoznania się z treścią decyzji, podając miejsce oraz termin, w którym wskazana decyzja jest dostępna dla stron, ponadto zawarto prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Tym samym stosownie do treści art. 49 § 2 k.p.a. zasadnie organ odwoławczy uznał, iż 14-dniowy termin do uznania zawiadomienia za dokonane upłynął w dniu 12 września 2019 r. Termin natomiast do złożenia odwołania od decyzji rozpoczął bieg po upływie 14-dniowego terminu od publicznego obwieszczenia, tj. od dnia 12 września 2019 r. i upływał zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. z dniem 26 września 2019 r. Skarżący formalne odwołanie nadał w urzędzie pocztowym w dniu 5 listopada 2019 r. (niepodpisane) oraz w dniu 6 listopada 2019 r. (podpisane), tym samym z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Przywoływane przez organ odwoławczy pismo z dnia [...] października 2019 r. było w istocie wnioskiem skarżącego o przesłanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., wyrażającym jedynie zamiar zaskarżenia decyzji, zresztą zostało ono nadane w dniu 8 października 2019 r. a więc również po upływie terminu do zaskarżenia decyzji. Wobec tego trafnie Kolegium stwierdziło uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. na podstawie powołanego art. 134 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 58 k.p.a. to należy wskazać, iż w sytuacji, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu ( por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 660/19). Stąd też wezwania do uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności prawnej organ winien dokonać w sytuacji, gdy taki wniosek został przez stronę sformułowany, jednakże jego treść nie jest jednoznaczna, budzi wątpliwości lub okoliczności związane z uchybieniem terminu wymagają wyjaśnienia. Z taką sytuacją w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia, gdyż skarżący wnosząc odwołanie w żaden sposób nie odniósł się do kwestii uchybionego terminu. Wobec powyższego nie sposób uznać, iż organ odwoławczy naruszył przepis art. 58 k.p.a. W kontekście powyższych uwag niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ poczynił bowiem niezbędne ustalenia dla wydania zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, iż nie było rolą tego organu - w świetle art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. - stwierdzenie kiedy skarżący powziął faktyczną wiedzę o wydanym rozstrzygnięciu, gdyż z punktu widzenia tych przepisów jest to okoliczność bez znaczenia. Skarżący odwołuje się bowiem w tym zakresie do terminu zastrzeżonego do złożenia nie odwołania, lecz podania o wznowienie postępowania, którego bieg rozpoczyna od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę jako niezasadną.