II SA/Go 162/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 w sprawie ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok postanawia: odmówić sprostowania wyroku.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok. Wyrok uprawomocnił się z dniem 27 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki wskazując, że na stronie 2 i 3 uzasadnienia wystąpiły błędy w przytoczonych we wniosku zdaniach. Zdaniem skarżącego w protokole kontroli nie ma zwrotów "użytkowana rolniczo jedynie na" i "w całości nie była użytkowana rolniczo" oraz "który oznacza, iż na danej działce nie była prowadzona działalność rolnicza powierzchni", a które to zwroty występują na ww. stronach uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu. Wskazać w tym miejscu należy ,że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to bowiem dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Natomiast w trybie, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. nie mogą być prostowane błędy merytoryczne ani wyjaśniane też kwestie sporne, zaś sam wniosek o sprostowanie wyroku nie może zawierać treści polemizujących z uzasadnieniem wyroku. W rozpatrywanej sprawie uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 24 czerwca 2009r. w sposób zgodny z tym wnioskiem było niedopuszczalne. Po pierwsze, analiza ewentualnej zasadności argumentacji skarżącego wymagałaby powtórnej wnikliwej oceny okoliczności sprawy oraz argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku, co jak wyżej wskazano nie może mieć miejsca w trybie sprostowania na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Po drugie, skarżący występując z kolejnym w niniejszej sprawie wnioskiem o sprostowanie wyroku, zmierza w istocie do merytorycznej zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku oraz do tego, aby uzyskać od Sądu stwierdzenie przemawiające za zasadnością wypłaty na jego rzecz od organu płatności stanowiącej przedmiot zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji – co również nie jest możliwe na skutek wniosku o sprostowanie orzeczenia. Z powyższych względów argumentacja zawarta we wniosku o sprostowanie wyroku nie mogła zostać poddana merytorycznej ocenie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.