II SA/Go 162/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B.M.-S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 w sprawie ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok postanawia: odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok. W związku ze złożonymi przez B.M.-S. wnioskami o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści powyższego wyroku, postanowieniami z dnia 13 października 2011 r., z dnia 22 listopada 2011 r., z dnia 25 stycznia 2012 r., z dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz z dnia 6 grudnia 2012 r. tutejszy Sąd odmówił rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. B.M.-S. zwrócił się do Sądu z kolejnym wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości wyroku z dnia 24 czerwca 2009r. poprzez "wyjaśnienie w formie postanowienia, jaki paragraf (§), ustęp, punkt z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. 2004 nr 65 poz. 600) oraz jakie zmiany w rozporządzeniu są podstawą prawną w rozstrzygnięciu wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. sygnatura akt II SA/Go 162/09 z dnia 24.06.2009 roku jest podstawą rozstrzygnięcia "Oddalono skargę". Jako podstawę wniosku strona wskazała art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, LEX nr 75553). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wniosek będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie stanowi 6 wniosek skarżącego o dokonanie przez tutejszy Sąd rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. Sąd po raz kolejny podkreśla, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała potrzeba dokonania wykładni wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Sentencja ww. wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - Sąd oddalił skargę strony skarżącej. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Wątpliwości co do merytorycznej poprawności tego rozstrzygnięcia strona mogła podnosić w skardze kasacyjnej, której nie wniosła, tym samym zgadzając się z rozstrzygnięciem ww. wyroku oraz jego uzasadnieniem – powodami oddalenia skargi. Sąd zwraca również uwagę, iż wydany wyrok zapadł z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd wydając powołany wyrok nie ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów skargi, lecz skontrolował, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych, nie wskazanych w skardze, naruszeń prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając w oparciu o treść art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.