II SA/Go 128/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 r. wniosku Rady Miasta o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Go 128/23 w sprawie ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 października 2022 r., nr LI/337/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r., II SA/Go 128/23, po rozpoznaniu na rozprawie skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 października 2022 r., nr LI/337/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.: I. stwierdził nieważność § 12 ust. 6 oraz załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, we fragmencie obejmującym obszar terenów zamkniętych, § 4 ust. 14 w zakresie zwrotu "garaże", § 16, § 17, § 18 i § 19, § 29 ust. 5, zaskarżonej uchwały, II. w pozostałym zakresie skargę oddalił. Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. reprezentujący Radę Miasta Burmistrz Miasta złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku. We wniosku organ wskazał, że rozstrzygnięcie Sądu w zakresie orzeczenia o nieważności w całości § 16, § 17, § 18, § 19 zaskarżonej uchwały powoduje rozbieżność z częścią graficzną planu miejscowego, tj. załącznikiem nr 1. Wnioskodawca wniósł zatem o uzupełnienie wyroku w ten sposób, aby do poszczególnych paragrafów dodać ustępy, tj.: § 16 ust. 2 pkt 2, § 17 ust. 2 pkt 2, § 18 ust. 2 pkt 2, § 19 ust. 2 pkt 2, w zakresie zwrotu "mieszkalnych", ewentualnie o orzeczenie o stwierdzeniu nieważności załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych na rysunku symbolem MN, MN1, oznaczonych na rysunku symbolem MW, oznaczonych na rysunku symbolem MW1, oznaczonych na rysunku symbolem MM. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Powyższy przepis daje możliwość modyfikowania zakresu zaskarżania sformułowanego we wnioskach skargi, do tej części uchwały, która została przez sąd pierwszej instancji zakwestionowana, bez konieczności unieważniania całości uchwały. Skutkiem usunięcia tylko sprzecznych z prawem części kwestionowanej uchwały będzie pozostawienie w mocy obowiązującej pozostałych jej części, które tych wad (niezgodności z prawem) nie mają (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., III FSK 4022/21, orzeczania.nsa.gov.pl.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. natomiast, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd jest wobec powyższego związany "granicami sprawy", lecz nie jest związany "granicami skargi". Granice sprawy określone w powyższym przepisie oznaczają, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W przypadku skargi na akt prawa miejscowego, zakres sprawy przed sądem administracyjnym, określa wnoszący skargę. Wiąże się to z faktem, że możliwym jest zaskarżenie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego w całości oraz jedynie w części. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2023 r., II SA/Go 128/23, Sąd orzekł wyłącznie co do części uchwały dotkniętej wadą nieważności (skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości), bowiem pozostałe części postanowień planu nie były wadliwe. Postanowienia uchwały, których nieważność stwierdzono wskazane były przy tym w zaskarżonej części uchwały. Stosownie do treści art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z § 3 art. 157 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W świetle przytoczonego przepisu, przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Będący przedmiotem wniosku wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 kwietnia 2023 r., II SA/Go 128/23, jest kompletny - orzeka o całości skargi i nie brakuje w nim żadnego dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinno być w nim zamieszczone z urzędu. Rozpoznając skargę Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 października 2022 r., nr LI/337/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], Sąd uznał za zasadne i konieczne (z przyczyn wskazanych na stronie 15 uzasadnienia wyroku) wyeliminowanie z obrotu prawnego całych postanowień §16 - §19 zaskarżonej uchwały, jako istotnie naruszających prawo. Brak jest zatem podstaw do uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 kwietnia 2023 r., II SA/Go 128/23, zgodnie z wnioskiem organu, tym bardziej, że argumentacja wniosku nie wskazuje na jego niekompletność. Z uwagi na powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a, odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 kwietnia 2023 r., II SA/Go 128/23, o czym orzekł w postanowieniu.