II SA/Go 1183/17

18 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.T. o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi oraz do złożenia podpisanej skargi w sprawy ze skargi M.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017r. M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 320 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżący odebrał osobiście dnia 3 stycznia 2018 r. W dniu 11 stycznia 2018 r. na konto bankowe Sądu wpłynęła kwota 320 zł uiszczona do sprawy II SA/Go 1183/17 (k. 36 akt sprawy). Natomiast braku formalnego skargi polegającego na podpisaniu skargi do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uzupełnił. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi oraz do złożenia podpisanej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż uchybił terminowi nie ze swojej winy. Wyjaśnił, iż jest przedsiębiorcą transportowym i w okresie od 2 stycznia 2018 r. do 9 stycznia 2018 r. przebywał poza miejscem zamieszkania. W dniu 10 stycznia 2018 r. przesyłkę wręczyła mu żona, nie była w stanie podać daty doręczenia przesyłki. Skarżący wskazał, że niezwłocznie uzupełnił braki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). Analizując sprawę Sąd nie dopatrzył się przesłanek do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia wpisu od skargi oraz do złożenia podpisanej skargi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz podpisania skargi została doręczona dnia 3 stycznia 2018 r. (k. 15 akt sądowych). Skarżący odebrał ją osobiście, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia niniejszych braków upłynął 10 stycznia 2018 r. Do tego czasu skarżący nie uiścił wpisu od skargi, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wpłynął do Sądu 11 stycznia 2018 r., a więc po terminie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w okresie od 2 do 9 stycznia 2018 r. przebywał poza miejscem zamieszkania. Przesyłkę odebrała jego żona, jednakże nie była ona w stanie dokładnie wskazać daty odebrania przesyłki. Wręczyła ją skarżącemu 10 stycznia 2018 r. Wiarygodność tego oświadczenia podważa treść zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanej przesyłki sądowej zawierającej wezwania, z którego wynika, że skarżący odebrał ją osobiście 3 stycznia 2018 r. Z przytoczonych przepisów dotyczących przywrócenia terminu wynika, że strona musi wykazać (uprawdopodobnić), iż w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. Tym samym uzasadnienie skarżącego, nie pozwala na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto wskazać należy, że składając wniosek o przywrócenie terminu skarżący, mimo deklaracji, iż uzupełnia braki, nie dopełnił czynności, którą powinien był dokonać wraz ze złożeniem wniosku, a mianowicie nie dołączył podpisanego egzemplarza skargi (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Sąd jeszcze raz podkreśla, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.