II SA/Go 1179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G.M. i Z.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G.M. i Z.M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

G.M. i Z.M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia, którego strona skarżąca nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów, następstw wykonania zaskarżonego postanowienia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek w zasadzie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wskazać ponadto należy, iż niezgodność zaskarżonego postanowienia z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu w toku rozpoznania skargi, a ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowią dwie różne kwestie. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.