II SA/Go 115/18

Dnia 9 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz odmowy ponownej rejestracji pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

E.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2017 r., nr [...] uchylającą w całości własną decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] i odmawiającą ponownej rejestracji pojazdu. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, iż do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi nie będzie mogła użytkować pojazdu, co z kolei spowoduje niszczenie pojazdu i poważną utratę jego wartości, będzie zmuszona przy tym ponosić wszelkie koszty utrzymania pojazdu, np. obowiązkowe ubezpieczenie OC i koszty jego przechowania. Po zakończeniu sprawy, mając na uwadze m.in. okres zimowy, wartość pojazdu, który będzie stał nieużywany, będzie zdecydowanie niższa niż gdyby w tym czasie pojazd pozostawał w ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba ze ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Przez wyrządzenie znacznej szkody rozumieć należy także szkodę, której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu podobnego rodzaju, zaś spowodowanie powstania trudnych do odwrócenia skutków oznacza skutki, których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tergo rodzaju przypadkach (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1671/17). Następnie trzeba wskazać, iż obowiązkiem strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu jest poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. Jest to konieczne dla wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie argumenty wskazane przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniają opisanych powyżej przesłanek. Skarżąca podniosła, iż na skutek wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie mogła użytkować pojazdu, co spowoduje jego niszczenie i utratę wartości. Wskazała także, że będzie zmuszona ponosić koszty utrzymania pojazdu (ubezpieczenie OC, przechowanie), a po zakończeniu sprawy wartość pojazdu będzie zdecydowanie niższa. Takie umotywowanie wniosku nie mogło zostać uznane za wystarczające dla uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedstawiła też żadnych dokumentów potwierdzających możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.