II SA/Go 1103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczenia opieki zdrowotnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1103/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczenia opieki zdrowotnej, jako wniesionej po terminie. W dniu 15 marca 2018 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego, działający w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, złożył zażalenie na powyższe postanowienie i jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku pełnomocnik wskazał, że skarżący otrzymał decyzję organu II instancji w dniu 15 września 2017 r., natomiast skargę wniósł za pośrednictwem organu I instancji w dniu 13 października 2017 r. Pełnomocnik stwierdził, że skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminu, bowiem błędnie zrozumiał treść pouczenia decyzji SKO i zastosował taką samą procedurę jak przy składaniu odwołania od decyzji organu I instancji. W sposób prawidłowy zaadresował skargę, jednakże był przekonany, że podobnie jak przy odwołaniu od decyzji Dyrektora OPS złożenie skargi do organu I instancji wywołuje pożądane skutki. Zdaniem pełnomocnika istotne jest również to, że skarżący w terminie złożył skargę, bowiem uczynił to w dniu 13 października 2017 r., a zatem przed upływem terminu do złożenia skargi. Gdyby organ I instancji niezwłocznie przesłał skargę do organu II instancji, do uchybienia terminu by nie doszło. Pełnomocnik podkreślił też, że W.S. nie zna się na przepisach prawa, w tym zakresie jest zupełnym laikiem, a nadto nie stać go na korzystanie z pomocy profesjonalnych pełnomocników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Podkreślenia przy tym wymaga, iż instytucja uprawdopodobnienia jest dalece mniej rygorystyczna niż udowodnienie danej okoliczności. Oznacza to, iż samo wykazanie zdarzenia lub faktu, który wskazuje na prawdopodobieństwo braku winy, winno być wystarczającym dla uznania, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu, o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W przedmiotowej sprawie okoliczności wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik podniósł bowiem, iż skarżący był przekonany, że przy składaniu skargi do Sądu obowiązują te same reguły co przy wnoszeniu odwołania od decyzji organu I instancji. Argument ten nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu, że w swojej decyzji SKO zawarło wyraźne i czytelne pouczenie o trybie i sposobie wniesienia skargi. Nadto nie można zgodzić się z pełnomocnikiem co do braku znajomości przez W.S. przepisów prawa. Wielokrotnie bowiem składał skargi do WSA w Gorzowie Wlkp. na rozstrzygnięcia organów administracji publicznej i czynił to w sposób przewidziany przepisami prawa, co pozwala Sądowi na uznanie, że doskonale orientuje się w przepisach postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Wobec dokonanych ustaleń, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.