II SA/Gl 982/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania przyłącza kanalizacyjnego w kwestii wniosku skarżącej o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 maja 2018 r. polegającą na częściowym uwzględnieniu złożonego wniosku i ustanowieniu radcy prawnego z urzędu. postanawia: oddalić wniosek o zmianę postanowienia

Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przesłanką zastosowania przywołanego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, które legły u podstaw poprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W istocie chodzi więc o czynniki, które odnoszą się do zasadności utrzymania w obrocie prawnym wydanego postanowienia (por. R. Sawuła, glosa do postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 1995 r., SA/Rz 461/95, Sam. Teryt. 1996, nr 3, poz. 71). W przypadku postanowienia rozstrzygającego o odmowie przyznania prawa pomocy należy założyć, że będą to nowe okoliczności świadczące o tym, iż sytuacja materialna wnioskodawcy uległa pogorszeniu w stosunku do stanu istniejące w dacie wydania tegoż postanowienia, w takim zakresie, że ponownie rozpatrując uprzednio złożony wniosek, finalne rozstrzygnięcie było by inne od wydanego. W okolicznościach niniejszej sprawy do tego rodzaju zmiany nie doszło. Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. W druku formularza złożonego ówcześnie wskazała, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z córką – A. W.. Skarżąca zamieszkuje w budynku stanowiącym współwłasność z innymi osobami i jest również współwłaścicielką innego budynku, o którego status prawny toczą się spory sądowe. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku a jej świadczenie emerytalne wynosi 242 zł. Córka strony uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości około 1700 zł netto miesięcznie. Pomimo wezwania referendarza sądowego skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby podniesione przez nią okoliczności a także dawałyby orientacyjną wiedzę na temat rozmiaru i struktury ponoszonych wydatków. Z porównania złożonych formularzy (tego, w oparciu o który wydane zostało postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. oraz złożonego obecnie) wynika, że stan majątkowy strony nie uległ żadnym zmianom. Co więcej, strona nadal nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby podniesione przez nią okoliczności. Stąd też nie sposób dostrzec przesłanek, w oparciu o które wydane uprzednio postanowienie powinno ulec zmianie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 165 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.