II SA/Gl 947/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie sprawozdania kwartalnego z odbierania odpadów na skutek wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] roku, nr [...] i nałożyło na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 31.000,00 zł za przekazanie po terminie sprawozdań podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I i II kwartał 2013 roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca spółka reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono możliwość wyrządzenia skarżącej spółce szkody w postaci konieczności zapłaty kary pieniężnej, która nie ma oparcia w przepisach prawa. Szkoda ta będzie wynikała z niewłaściwych działań organów administracji publicznej prowadzących postępowanie, przede wszystkim wskutek błędnej wykładni przepisów ustawy czystościowej. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżąca spółka podnosi, że postępowanie administracyjne odnosi się do oddziału spółki w C., który nie świadczy usługi odbioru odpadów komunalnych na terenie gminy P. Oznacza to, że oddział ten nie uzyskuje regularnych przychodów z prowadzenia działalności na tym terenie i tym samym nie dysponuje środkami płatniczymi, które bez uszczerbku dla działalności inwestycyjnej oddziału pozwalałaby na uregulowanie kary pieniężnej. W dalszej części uzasadnienia skarżąca podnosi, że wyegzekwowanie kary nie pozostanie bez poważnych konsekwencji dla działalności operacyjnej oddziału, w tym może wywołać nieprzewidziane skutki w zatrudnieniu lub jakości świadczonych usług. Ponadto egzekwowanie kary pozostawałoby w sprzeczności z zasadą słuszności oraz zasadą legalizmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć o jej trudnej sytuacji finansowej i tym samym umożliwiających Sądowi rzeczywistą jej ocenę. Nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować utratę płynności finansowej prowadzonego przez skarżącą spółkę przedsiębiorstwa. Samo natomiast zmniejszenie ilości środków finansowych spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji, samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącej niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.