II SA/Gl 934/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w P. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy oddala skargę.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. pismem z dnia [...] r. złożył do tutejszego Sądu skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności na terenie Gminy S. na [...] r. Domagał się w skardze stwierdzenia dwóch przepisów wyżej wymienionej uchwały tj.: - § 9 dotyczącego powierzenia wykonania uchwały Wójtowi Gminy S., - § 10 określającego datę wejścia uchwały w życie, z chwilą jej podjęcia. W ocenie skarżącego powyższe przepisy naruszają art. 2 ust. 1; art. 3; art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 296 ze zm.) w związku z art. 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r.466 ze zm.), w związku z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżona uchwała stanowi bowiem akt prawa miejscowego zatem jej wejście w życie może nastąpić po publikacji, a "wykonanie" (jako prawa miejscowego) nie może być ograniczone do organu wykonawczego gminy). Odpowiadając na skargę Rada Gminy S. zakwestionowało stanowisko skarżącego. W jej ocenie w przypadku tej uchwały w żaden sposób nie można mówić, iż stanowi ona akt prawa miejscowego. Nie formułuje norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Stanowi akt kierownictwa wewnętrznego i dlatego zobowiązany do jej wykonania jest organ wykonawczy gminy. W konsekwencji nie mogła być opublikowana w sposób właściwy dla aktów prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedynym spornym w sprawie elementem jest to, czy skarżona uchwała może zostać zaliczona do aktów prawa miejscowego. Jeśli bowiem odpowiedź na to pytanie byłaby twierdząca, wówczas zarzuty Prokuratora dotyczące terminu wejścia jej w życie i podmiotu (podmiotów ) zobowiązanego do wykonania, byłyby zasadne. W przeciwnym razie rację ma Rada Gminy S. i uchwała odpowiada prawu. W uzasadnieniu swej skargi Prokurator powołał się na wiele orzeczeń sądów administracyjnych, z których można wysunąć tezę, ż program ochrony nad zwierzętami oraz zapobiegający bezdomności zwierząt to akt prawa miejscowego. Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie ma świadomość rozbieżności interpretacyjnych w tym zakresie. Jednakże z tezą, że uchwała podjęta na podstawie art. 11a ustawy o ochronie zwierząt ma charakter powszechnie obowiązujący, zgodzić się nie można. Aby dany akt normatywny mógł być uznany za prawo miejscowy, musi być aktem powszechnie obowiązującym, tzn. musi być wydany przez właściwy organ, musi zawierać normy o charakterze abstrakcyjnym (wielokrotnego zastosowania) i generalnym (czyli skierowanym do nieokreślonego adresata). Musi wywierać "skutki zewnętrzne" oraz być ogłoszony w sposób określony w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Inaczej mówiąc, przesądzające jest w tej kwestii to, czy dany akt nakłada na oznaczony rodzajowo krąg członków społeczności lokalnej obowiązek określonego zachowania się w sytuacjach wskazanych w hipotezie zawartych nim przepisów. A uchwała podjęta na podstawie art. 11a ustawy o ochronie zwierząt takich norm nie zawiera. Określa ona w istocie jedynie obowiązki jednostek organizacyjnych gminy i innych podmiotów podporządkowanych organizacyjnie (bądź na mocy umów cywilnoprawnych) organowi wykonawczemu gminy. Zatem za akt prawa miejscowego uznana być nie może. Pogląd taki został już wielokrotnie wyrażony zarówno w orzeczeniach tutejszego Sądu (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2012 r. sygn. II SA/Gl 851/12 czy z dnia 10 marca 2014 r., sygn. II SA/Gl 1345/13 – wszystkie wyroki za orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzecznictwo innych Wojewódzkich Sądów Administracyjnych również potwierdza taki pogląd (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Wr 686/2 i powołanych w nim wyrokach tego sądu z 6 grudnia 2012 r. sygn. II SA/Wr 628/12, z 26 października 2012 r., sygn. II SA/Wr 621/12, z 26 września 2012 r., sygn. II SA/Wr 504/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. III SA/Gl 463/12). W związku z powyższym należy uznać, iż podniesione w skardze zarzuty, dotyczące zobowiązanego do wykonania uchwały oraz daty jej wejścia w życie, są niezasadne. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.