II SA/Gl 89/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.

Po rozpoznaniu wniosku K.P., decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, obejmującego działki nr ewid. 1, 2 i 3 obręb [...] (o łącznej pow. 1825 m2), położone w C. przy ul. [...], dla inwestycji, obejmującej zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (segment B, wskazany na zał. nr 1) z przystosowaniem do funkcji usługowej (biurowej). W pkt 2 lit. b decyzji określono wymóg 1 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny, m.in. 1 miejsce na 35 m2 powierzchni dostępnej dla klienta i min. 1 mp na dwóch pracowników. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że teren nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym. Przeprowadzona analiza przestrzenna wykazała spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.). W sąsiedztwie nieruchomości występuje bowiem zabudowa usługowa. Projektowana inwestycja nie zmieni zaś podstawowych parametrów, cech i wskaźników zabudowy istniejącej. Odwołanie od decyzji wniosła skarżąca M.P. jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa z powodu niedoprecyzowania planowanej funkcji obiektu oraz nieprecyzyjne określenie wymagań w zakresie miejsc postojowych. Nadto, wniosła o przeprowadzenie dowodu z dołączonych zdjęć dla wykazania faktu parkowania pojazdów we wiacie. Jej zdaniem, w budynku ma powstać przychodnia lekarska, co jest istotne dla określenia liczby miejsc postojowych. Istniejąca wiata została zaś zrealizowana samowolnie. Jednakże zaskarżoną decyzją Kolegium odwołania nie uwzględniło. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie została sporządzona prawidłowa analiza urbanistyczno-architektoniczna, która wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa. Decyzja precyzyjnie określa też funkcję obiektu – biurową, której nie można utożsamiać z przychodnią lekarską. Sposób urządzenia miejsc postojowych określa zaś § 18 rozp. Min Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dołączone zdjęcia nie mają zaś znaczenia w sprawie. Stąd odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu w zw. z § 3 ust. 1 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – z powodu objęcia analizą terenu, dostępnego z innej drogi publicznej, niż działka inwestora, 2) art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa – z powodu odmowy przeprowadzenia dowodu z przedłożonych przez nią zdjęć. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podtrzymała też zarzut nieprecyzyjnego określenia funkcji obiektu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W kolejnym piśmie skarżąca powołując się na dołączoną decyzję PINB, dotyczącą podwyższenia terenu inwestora, ponownie zarzuciła brak zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla planowanej działalności medycznej. Zgodnie z jego oświadczeniem, wiata ma służyć do parkowania pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W niniejszej sprawie organy administracji na podstawie prawidłowo sporządzonej analizy przestrzennej zasadnie dopatrzyły się spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), co musiało skutkować uwzględnieniem wniosku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, działką sąsiednią w rozumieniu pkt 1 tego przepisu, jest każda działka, która znajduje się w obszarze wyznaczonym wokół działki inwestora, w promieniu o szerokości 3-krotnej frontu tej działki, nie mniejszej niż 50m (§ 3 ust. 1 i 2 cyt. wyżej rozp. w sprawie sposobu ustalania wymagań...). Zbyt wąskie rozumienie sąsiedztwa, nie jest bowiem adekwatne do potrzeb zachowania ładu przestrzennego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Oznacza to, że w każdej sprawie organ musi poddać analizie obszar tworzący urbanistyczną całość. Urbanistyczna całość wg cech, zgodnie z którymi następuje określenie warunków zabudowy, to nie tylko budynki leżące w ciągu drogi, do której dostęp ma działka inwestora, ale mogą to być budynki, położone w obszarze analizowanym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1278/14). Zasada zachowania ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, przemawiała zatem za objęciem działki dostępnej co prawda z innej drogi publicznej, lecz bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestora (działka nr 4 wg mapy, stanowiącej zał. nr 1 do decyzji). Co więcej, przeważająca na przedmiotowym terenie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z punktu widzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, nie koliduje w żaden sposób z projektowaną zmianą sposobu użytkowania części istniejącego budynku. W decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora określono nową funkcję obiektu jako usługową (biurową). Taki zapis spełnia wymogi z § 2 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Rodzaj zabudowy określa się stosując nazewnictwo "zabudowa usługowa", zaś ustalenia dotyczące funkcji zabudowy zapisuje się przez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych. W niniejszej sprawie jednoznacznie określono funkcję budynku jako biurową. Ustalenie to wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Zatem w przedmiotowym budynku nie może być legalnie podjęta inna działalność usługowa -medyczna. Obawy skarżącej co do rzeczywistych zamiarów inwestora są przedwczesne. Inwestor, który samowolnie podjąłby inną działalność, podlega bowiem sankcji, przewidzianej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.). Orzekanie w sprawach samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów należy jednak do organów nadzoru budowlanego. Na etapie ustalania warunków zabudowy wiążący jest zaś wniosek inwestora. Nie można domniemywać, że w istocie w budynku podjęta zostanie inna działalność, niż biurowa. Funkcja obiektu została określona jednoznacznie i precyzyjnie zgodnie z wymogami cyt. rozp. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa... Brak też podstaw do kwestionowania ustaleń co do wymaganej ilości miejsc parkingowych (§ 2 pkt 6 cyt. rozp.). Organ I instancji określił wymaganą ilość takich miejsc, posługując się kryterium powierzchni dostępnej dla klienta oraz liczby pracowników. Żaden akt prawny nie określa, jakimi kryteriami winien kierować się organ w tym względzie. Obawy skarżącej w zakresie zbyt małej liczby miejsc postojowych związane są z przypuszczeniem, że w istocie inwestor zamierza uruchomić w budynku gabinet lekarski. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa z powodu odmowy przeprowadzenia w niniejszym postępowaniu przedłożonych przez skarżącą zdjęć dla wykazania faktu parkowania na terenie inwestora znacznej liczby pojazdów. Okoliczności te w żadnej mierze nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Sprawa wiaty jako przeznaczonej do parkowania pojazdów podlega kontroli organów nadzoru budowlanego w zakresie spełnienia wymagań techniczno-budowlanych co do odległości od granic działki oraz okien budynków na obu działkach. Dopiero na etapie postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej inwestor winien wykazać spełnienie wymogów w zakresie określonych w decyzji miejsc postojowych, które mogą być także zadaszone oraz dochowania wymogów techniczno-budowlanych. Podniesione przez skarżącą okoliczności oraz przywołana decyzja PINB co do przeznaczenia wiaty, nie mają zatem znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Z tych wszystkich względów, a także działając z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 tej ustawy. ec