II SA/Gl 886/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2019 poz. 341 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.k.p.") skierował L. L. (dalej zwanego: "skarżącym"), posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami została wydana w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Z. Organ uznał, że wniosek Prokuratora jest informacją wiarygodną i uzasadnioną, gdyż aktualna opinia psychiatryczno-psychologiczna stwierdzająca zespół zależności alkoholowej jest poważna i wskazuje na istnienie wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy. W pouczeniu od decyzji organ I instancji wskazał, że na badanie lekarskie należy się zgłosić w terminie 1 miesiąca od otrzymania decyzji, a oryginał orzeczenia należy dostarczyć w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania decyzji. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł od niej odwołanie. Podniósł, że od lutego jest na terapii, a od pół roku zachowuje abstynencję. Ponadto nigdy nie prowadził pod wpływem alkoholu, nie spowodował wypadku, a prawo jazdy jest mu niezbędne w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zaakcentował, że badań się nie obawia, lecz w związku z nimi będzie musiał przedstawić zaświadczenia o odbytej terapii i abstynencji trwającej rok, a taki czas jeszcze nie upłynął. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy zakwestionowaną odwołaniem decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło treść art. 75 ust. 1 pkt 5, a także art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., akcentując, że uprawnienie organu do skierowania na badania lekarskie należy do szeroko rozumianej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach. Kolegium wskazało także, że z opinii psychologiczno-psychiatrycznej wydanej na zlecenie prokuratury przez lekarzy psychiatrów i psychologa wynika, że u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu. Skarżący od wielu lat systematycznie ciągami pije alkohol, a po jego odstawieniu ujawnia objawy abstynencyjne, jego aktywność życiowa skoncentrowana jest na zdobycie i spożycie alkoholu, wzorzec stosowania alkoholu spełnia kryteria uzależnienia. Opiniujący stwierdzili ponadto, że badany jest krytyczny wobec uzależnienia i ujawnia patologiczne mechanizmy obronne osoby zależnej, po alkoholu zachowuje się agresywnie. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie zaistniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, wymagające skierowania go na badanie lekarskie celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zastrzeżenia te dotyczą tych aspektów zdrowia, które mają wpływ na bezpieczne kierowanie pojazdami mechanicznymi i tym samym bezpieczeństwo ruchu drogowego. Uzależnienie od alkoholu stanowi bowiem jednostkę chorobową mogącą powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Może ona powodować znaczne obniżenie sprawności psychomotorycznej kierującego pojazdem. Chorobę alkoholową, uznaje się za chorobę nieuleczalną, a w związku z tym występuje stałe ryzyko sięgnięcia po alkohol przez osobę uzależnioną. Kolegium zaakcentowało przy tym, że zachowanie przez skarżącego trzeźwości nie wyklucza występowania u niego negatywnych skutków wcześniejszego nadużywania alkoholu w zakresie zdrowia fizycznego i psychicznego w kontekście zdolności do kierowania pojazdami. Stan psychiczny oraz sprawność psychofizyczna kierowcy mają ogromny wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu, na którą składa się m.in. umiejętność koncentracji na drodze, umiejętność szybkiego reagowania na sytuację drogową. Stąd też interes publiczny i troska o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego przemawiają za skierowaniem skarżącego na badanie lekarskie celem ustalenia, czy w przypadku strony istnieją, czy też nie istnieją, przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jednocześnie Kolegium zaakcentowało, że skierowanie na przedmiotowe badania nie przesądza o istnieniu u strony przeciwwskazań do kierowania pojazdami, dopiero przeprowadzone przez lekarzy specjalistów w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy badanie lekarskie wyjaśni te okoliczności. Z uwagi na związany charakter niniejszej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, Kolegium nie mogło uwzględnić odwołania i odstąpić od skierowania strony na przedmiotowe badania. W skardze na powyższą decyzję skarżący reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy, jak również z treści opinii psychiatryczno-psychologicznej wynika, iż przepis ten nie powinien być podstawą rozstrzygnięcia, 3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną, wykładnię art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2b u.k.p. i polegające na błędnym uznaniu, że opinia psychiatryczno-psychologiczna może stanowić o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy zastosowały prostą, lecz w ocenie skarżącego niedopuszczalną zależność sprowadzającą się do stwierdzenia, że zespół zależności alkoholowej zawsze skutkuje koniecznością skierowania na badania lekarskie celem potwierdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. Organy w ogóle nie wzięły pod uwagę stanu faktycznego t.j. że skarżący używa pojazdu w celach zawodowych, bardzo dużo podróżuje, nigdy nie spowodował żadnego wypadku prowadząc pojazdy mechaniczne, nigdy nie prowadzi pojazdu po spożyciu alkoholu, a ponadto poddał się terapii uzależnień. Ponadto wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego nie został złożony przez Prokuratora z uwagi na naruszenie przez skarżącego zasad ruchu drogowego w stanie nietrzeźwości, lecz w związku ze znieważeniem funkcjonariusza na służbie podczas imprezy plenerowej, na którą skarżący nawet nie przyjechał kierowanym przez siebie pojazdem. Idąc tym tokiem rozumowania należy kierować na badania sprawdzające każdego obywatela podejrzanego o popełnienie obojętnie jakiego czynu zabronionego pod wpływem alkoholu. Co więcej, należy również skierować na badania wszystkich cierpiących na choroby psychiczne, cukrzyków, ciśnieniowców itd., ponieważ osoby te również teoretycznie mogą stwarzać zagrożenie na drodze. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 888/19, zgodnie z którym: "Skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania." Skarżący zarzucił, że organy oparły się wyłącznie na opinii z [...] r., nie zgłębiając, czy w sprawie istnieją poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego Tymczasem nie każda choroba, nawet alkoholowa, budzi poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia w kontekście kierowania pojazdami mechanicznymi, tym bardziej, że skarżący nigdy wcześniej nie naruszał porządku prawnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii AM, B1, B na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie: Dz.U. 2020 poz. 1268 z późn. zm., w skrócie jak dotychczas: "u.k.p."). Zgodnie z tym przepisem Starosta (w niniejszej sprawie Prezydent Miasta, wykonujący zadania Starosty) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak natomiast stanowi art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W powołanych powyżej przepisach brak jest precyzyjnego wskazania, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Ustawodawca poprzestał jedynie na tym, że muszą być one "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Ocenę, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia posiadają te wskazane powyżej cechy, ustawodawca pozostawił właściwemu organowi. W konsekwencji to właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ prawidłowo ocenił, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. i skierowania go na badania lekarskie, o których mowa w tym przepisie. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że z opinii psychologiczno-psychiatrycznej wydanej na zlecenie prokuratury przez lekarzy psychiatrów i psychologa wynika, że u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu. Według tej opinii skarżący od wielu lat systematycznie ciągami pije alkohol, a po jego odstawieniu ujawnia objawy abstynencyjne, jego aktywność życiowa skoncentrowana jest na zdobycie i spożycie alkoholu, wzorzec stosowania alkoholu spełnia kryteria uzależnienia. Ponadto zgodnie z treścią opinii skarżący jest krytyczny wobec uzależnienia i ujawnia patologiczne mechanizmy obronne osoby zależnej, przy czym po spożyciu alkoholu zachowuje się agresywnie. Zdaniem Sądu organ I instancji słusznie przyjął, że w świetle treści powyższej opinii zachodzą uzasadnione i poważne zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia skarżącego, zaś informacje, z których te zastrzeżenia wynikają, zasadne uznał za wiarygodne. Natomiast w postępowaniu odwoławczym, w ramach którego wydano kontrolowaną obecnie decyzję, Kolegium nie ograniczyło się jedynie do oceny stanowiska organu I instancji. Kolegium bowiem dokonało ponownej oceny zabranego materiału dowodowego oraz poczyniło własne ustalenia, pokrywające się z ustaleniami organu I instancji. Tak poczynione ustalenia Kolegium uczyniło następnie przedmiotem rozważań w kontekście obowiązującej regulacji prawnej oraz omówionych powyżej przesłanek ustawowych wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Konkluzją tych rozważań było uznanie przez Kolegium, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, wymagające jego skierowania na badania lekarskie. Stanowisko to zdaniem Sądu zasługuje na pełną aprobatę. Należy przy tym zaakcentować, że sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.k.p. należy interpretować zgodnie z celem ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania kierowcy w tym zakresie są czynnikiem wpływającym na zagrożenie jego bezpieczeństwo, jak i innych użytkowników dróg. W opinii psychiatryczno-psychologicznej u skarżącego stwierdzono zespół uzależnienia od alkoholu, a także to, że po jego odstawieniu alkoholu skarżący ujawnia objawy abstynencyjne, co zdaniem Sądu z dużą dozą prawdopodobieństwa może wpływać na zdolności psychofizyczne niezbędne do bezpiecznego kierowania pojazdem. Dał temu wyraz także sam prawodawca, który w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 2213 ), w załączniku nr 4 uregulował szczególne warunki badania lekarskiego m.in. w zakresie objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie. Jednym z aspektów badania, o którym mowa w tym rozporządzeniu jest ocena zdolności do kierowania pojazdami osób, które nawet w przeszłości były uzależnione od alkoholu. Zaakcentować jednocześnie należy, że skierowanie na badania lekarskie może nastąpić wówczas, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Istniejące w danym przypadku okoliczności muszą zatem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze (por. wyrok WSA w Gliwicach z 30.11.2017 r., II SA/Gl 819/17), co ma miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy. Nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało uprawnionym do tego lekarzom, którzy przeprowadzą w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stosowne badania i ocenią, czy skarżący jest zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Słusznie zatem Kolegium zauważyło, że skierowanie na przedmiotowe badania nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Omawiane tutaj badania mają bowiem na celu jedynie weryfikację przez lekarzy specjalistów poważnych wątpliwości powziętych przez organ. Skoro z prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego sprawy wynikały uzasadnione i poważne wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to w ocenie Sądu bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 7, w związku z art. 77 § 1 i 80 § 1 k.p.a. Uchybienie przez organy normom wynikającym z powyższych przepisów ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustaliły faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Takie uchybienie organów administracji nie miało jednak miejsca w niniejszej sprawie. Nadto wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego w sprawie prawidłowo zastosowano art. 99 ust. 1 pkt. 2 u.k.p., przy czym dla porządku należy dodać, że organy zastosowały normę prawną wynikającą z litery "b" tego przepisu. Nie sposób także zgodzić się z zarzutem, dotyczącym błędnej wykładni wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Z przepisu art. 75 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.k.p nie wynika w oparciu, o jakie rodzaje dowodów organy mogą powziąć zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia kierowcy. Stąd bez wątpienia źródłem tych zastrzeżeń może być opinia psychiatryczno-psychologiczna sporządzona na potrzeby postępowania karnego. Zawarte w niej stwierdzenia i informacje, dotyczące stanu zdrowia kierowcy spełniają ustawowy wymóg wiarygodności. Natomiast opinia nie musi wprost zawierać oceny, czy stan zdrowia z niej wynikający daje podstawy do "uzasadnionych zastrzeżeń", o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.k.p. To rolą organu administracji jest ocena, czy zawarte w opinii psychiatryczno-psychologicznej informacje dają podstawę do "uzasadnionych zastrzeżeń co stanu zdrowia" wskazanych przez ustawodawcę jako przesłanka do skierowania kierowcy na badanie lekarskie, o którym mowa w tym przepisie. W ocenie zaś Sądu w rozpoznawanej sprawie organy należycie wywiązały się z tej roli i dokonały prawidłowej oceny, co do istnienia przesłanek uzasadniających skierowanie skarżącego na omawiane tutaj badanie lekarskie. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności, że skarżący używa pojazdu w celach zawodowych, bardzo dużo podróżuje, nigdy nie spowodował żadnego wypadku, prowadząc pojazdy mechaniczne, nigdy nie prowadzi pojazdu po spożyciu alkoholu, a ponadto poddał się terapii uzależnień nie podważają wiarygodność samej opinii psychiatryczno-psychologicznej. Ponadto niektóre z tych okoliczności mogą stanowić samodzielną przesłankę do skierowania na badanie lekarskiej w oparciu o inne podstawy prawne wynikające z u.k.p., w szczególności z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.k.p. Fakt zaś poddania terapii uzależnień oraz okres jej trwania jest brany pod uwagę w trakcie badania kierowcy, co wynika z załącznika nr 4 do wskazanego powyżej Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. W związku z przytoczonym w skardze fragmentem uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 888/19 wskazać ponadto należy, że dotyczy on innego stanu faktycznego. W realiach rozpoznawanej sprawy żadna ze wskazanych przez pełnomocnika skarżących okoliczności nie podważa trafności stanowiska o istnieniu "uzasadnionych zastrzeżeń", o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.k.p, zwłaszcza, że rolą organu – co należy jeszcze raz podkreślić - nie jest ocena, czy u skarżącego zachodzą przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a jedynie ocena, czy wynikające ze stanu faktycznego sprawy wątpliwości są na tyle poważne, że czynią koniecznym sprawdzenie stanu zdrowia kierowcy przez lekarzy odpowiedniej specjalności. Wbrew zarzutom skargi nie ma znaczenia, czy wniosek Prokuratora, który doprowadził do zainicjowania kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego nie miał w związku z naruszeniem przez skarżącego zasad ruchu drogowego w stanie nietrzeźwości lecz został skierowany do organu w związku z opinią sporządzoną w sprawie karnej dotyczącej znieważenia funkcjonariusza na służbie podczas imprezy plenerowej. Na gruncie bowiem omówionej powyżej regulacji prawnej, z której wynika podstawa materialno-prawna kontrolowanych decyzji, nie ma znaczenia w jakich okolicznościach pozyskane zostały informacje, stanowiące podstawę do powzięcia "uzasadnionych zastrzeżeń", o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.k.p. o ile istnieją podstawy do uznania ich za wiarygodne, co ma miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2.