II SA/Gl 815/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Dziuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 27 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. H. (H.) i G. H. (H.) na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę K. H. (H.)

Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. G. H. (dalej jako: skarżąca) i K. H. (dalej jako: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata S. Ś., złożyli skargę sądową na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z [...] r., nr [...], nakładające na G. H. grzywnę w celu przymuszenia w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej, położonego na działce nr [...] w miejscowości K. W dniu 8 lipca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL obojga skarżących oraz wykazanie interesu prawnego skarżącej w rozpatrywanej sprawie wskazując, że w postępowaniu przed organem brał udział wyłącznie skarżący. Nadto wezwano do uiszczenia wpisu od skargi. Wpis od skargi został uiszczony w terminie, a brak formalny w postaci braku nr PESEL skarżących uzupełniono w piśmie z 15 lipca 2020 r. W piśmie tym pełnomocnik skarżących wskazał, że skarżąca zaskarżyła postanowienie dotyczące nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia odrębną skargą i że nie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W ramach tego przepisu sąd administracyjny winien samodzielnie ocenić, czy skargę wniósł podmiot, który ma interes prawny. Przesłanka "posiadania interesu prawnego", o której stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., polega na wykazaniu istnienia normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jej sfery praw i obowiązków przed zaistniałymi naruszeniami i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy dojść do wniosku, że skarżący nie jest stroną tego postępowania. Zaskarżone postanowienie nakładało grzywnę w celu przymuszenia wyłącznie na skarżącą i to ona jest stroną postępowania egzekucyjnego w administracji, a co za tym idzie, także postępowania sądowoadministracyjnego związanego z kontrolą zapadłego w tym postępowaniu egzekucyjnym postanowienia. Skarżący nie posiada w sprawie interesu prawnego. W piśmie z 15 lipca 2020 r. co prawda pełnomocnik skarżących wskazuje, że to skarżąca nie posiada w niniejszej sprawie interesu prawnego, jednakże w świetle powyższej argumentacji oraz faktu, że zaskarżone postanowienie dotyka wyłącznie sfery praw i obowiązków skarżącej, nie ulega wątpliwości, że skarżąca jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego, zaś sformułowanie zawarte w piśmie pełnomocnika skarżących z 15 lipca 2020 r. stanowiło oczywistą omyłkę. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.