II SA/Gl 810/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]r. znak: [...] nakładające na M. N. - właściciela Zakładu [...] - karę w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania części budynku zakładu [...], a mianowicie dobudowanej części socjalnej, pomieszczenia spedycji oraz pomieszczenia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a następnie w piśmie z dnia [...]r. M. N. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał przede wszystkim, iż wszczęcie postępowania w celu wyegzekwowania przedmiotowej kary narazi go na dodatkowe koszty, a ponadto w przypadku skutecznej egzekucji poniesie znaczną i nieodwracalną szkodę, pozbawiony zostanie bowiem znacznej części kapitału obrotowego niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania zakładu (tj. zakup surowców do produkcji, pensje pracowników, podatki, spłata kredytów) albo innego majątku (środki produkcji lub transportu). Zdaniem skarżącego niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia może spowodować konieczność drastycznego ograniczenia produkcji, zwolnienie pracowników, zadłużenie i utratę płynności finansowej, wskazując, iż prowadzony przez niego zakład jest stosunkowo niewielki, zaś osiągane zyski niezbyt wysokie, biorąc pod uwagę fakt, iż skarżący zmuszany jest modernizować zakład, a koszty tych inwestycji są znaczne. Tym samym w ocenie skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Odpis skargi oraz pisma z dnia [...] r. doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do wniosku o wstrzymanie wykonania w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego postanowienia uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku o wstrzymanie okoliczności, których pozostałe strony nie zakwestionowały, a Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować ich z urzędu, należało przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, iż uiszczenie przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi nałożonej na niego kary pieniężnej może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Należało wziąć bowiem przede wszystkim po uwagę stosunkowo dużą wysokość wymierzonej kary. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.