II SA/Gl 797/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem, oszacowaniem wartości i likwidacją pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podał, że w chwili obecnej jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu konkubiny. Skarżący zaznaczył, że poza pojazdem marki [...] o wartości około 2000 zł nie posiada żadnego majątku, a jedynym źródłem utrzymania się jest dochód osiągany przez jego konkubinę ze stosunku pracy w wysokości 2400 zł. Wedle sporządzonego zestawienia wydatków, czynsz za zajmowane mieszkanie wynosi 850 zł; spłata zaciągniętego kredytu – 200 zł; zakup lekarstw – 120 zł; 800 zł – zakup żywności; 90 zł utrzymanie psa. Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego nadesłał szereg dokumentów obrazujących poziom i strukturę stałych wydatków oraz dochody konkubiny strony. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze podane przez stronę informacje, które znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym uznać należało, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił faktu, iż obecnie jest osobą niezatrudnioną. Nadesłane zaświadczenie, wystawione przez Powiatowy Urząd Pracy w K. wskazuje, że skarżący uzyskał status bezrobotnego w okresie od [...] r., do [...] r. Nasuwa się więc oczywiste w takiej sytuacji pytanie o powody, dla których status ów utracił i o jego aktualne miejsce zatrudnienia a bądź też przyczyny, dla których, pomimo koniunktury na rynku pracy, zatrudnienia nie podejmuje. Dalej zauważyć trzeba, że wątpliwości budzi fakt spłaty zadłużenia, o którym wspomniano we wniosku. Przedłożone na wezwanie, dwie kserokopie zlecenia wykonania przelewów wskazują co prawda, że wpłata pochodzi od J.Z., nie mniej jednak dokonuje jej faktycznie B. Z. W takiej zaś sytuacji, skoro osoba trzecia spłaca za skarżącego zobowiązanie, nie może on tego rodzaju wydatku zaliczyć do bieżących opłat. Na marginesie jedynie można zauważyć, że spłata zaciągniętych zobowiązań prywatnoprawnych nie może mieć pierwszeństwa przed uregulowaniem należności publicznoprawnych. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że miesięczne koszty utrzymania się wynoszą około 720 zł co oznacza, że do dyspozycji skarżącego i jego partnerki życiowej pozostaje około 1700 zł. Ta kwota pozwala więc na utrzymanie się dwóch osób, a przy uwzględnieniu faktu, iż aktualny status zawodowy wnioskodawcy nie jest jasny – nie można jednoznacznie stwierdzić, że zaistniały okoliczności opisane w hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W świetle wskazanych wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.