II SA/Gl 741/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżące od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżących radcę prawnego z urzędu

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. L. i T. B. wystąpiły o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z podanych informacji wynika, że obie skarżące są osobami cierpiącymi na poważne schorzenia o przewlekłym charakterze, nie posiadają żadnego majątku a ich jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie emerytalne T. B. uzyskiwane w kwocie 1803,62 zł miesięcznie oraz dochód z sezonowej sprzedaży owoców – około 50 zł. Do druku formularza wnioskodawczynie dołączyły obfitą dokumentację medyczną potwierdzającą informacje dotyczące stanu ich zdrowia oraz zaświadczenie wystawione przez właściwy Urząd Pracy w T., z którego wynika, że M. L. jest osobą bezrobotną, która została pozbawiona prawa do zasiłku. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów i odnosząc je do informacji uzyskanych od skarżących uznano, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja osobista stron, tj. stan ich zdrowia oraz związane z tym konsekwencje materialne. Zarówno przesłana dokumentacja medyczna jak i rachunki oraz faktury potwierdzają istnienie poważnych schorzeń oraz kosztów związanych z ich leczeniem. Przedstawione faktury za lekarstwa pozwalają stwierdzić, że przeciętny, miesięczny wydatek z tego tytułu wynosi dla skarżących ponad 200 zł. Jeśli uwzględni się przy tym inne wydatki – na energię elektryczną – około 100 zł, na usługi telekomunikacyjne – 35 zł, badania laboratoryjne (24 zł) suma wydatków stanowi znaczącą pozycję w budżecie domowym skarżących. Co istotne, ich jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie emerytalne T. B. w wysokości 1542,90 zł netto miesięcznie. Przedstawiona dokumentacja medyczna wskazuje zaś na to, że schorzenia, na które cierpią skarżące są poważne, mogące prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia i powikłań, co niewątpliwe wpływa negatywnie na i tak trudną sytuację materialną stron. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać że skarżące będą w stanie ponieść wydatki związane z kosztami sądowymi oraz samodzielnie opłacić usługi fachowego pełnomocnika. Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.