II SA/Gl 74/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K.(K.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. nakazał M. M. rozbiórkę obiektu konstrukcji stalowej o powierzchni zabudowy ok. 17,82 m2, położonego w północno-wschodniej części działki nr [...] przy ul. [...] w R. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], na którą wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M., reprezentowany przez pofesjonalnego pełnomocnika. W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2018 r. pełnomocnik ten zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Zwrócił uwagę, że rodzaj nałożonego obowiązku sprawia, iż jego wykonanie skutkować będzie nieodwracalnymi konsekwencjami. Podniósł, że w skardze zawarte zostały zarzuty kwestionujące prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Nadto, poinformował, że na dzień [...] r. wyznaczone zostały przez organ oględziny nieruchomości mające na celu ocenę wykonania założonego obowiązku, co skutkować może nałożeniem na skarżącego sankcji finansowych. Pełnomocnik zaznaczył, że uwzględnienie wniosku nie wpłynie negatywnie na porządek publiczny oraz nie sprowadzi jakiegokolwiek zagrożenia. Zarówno organ odwoławczy jak i uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do powyższego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Co prawda wniosek skarżącego dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R., jednakże z uwagi na utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącego w odniesieniu do zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Przechodząc do oceny rozpatrywanego wniosku wyjaśnić trzeba, że sam fakt nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowalnego nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Owszem, co do zasady wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego najczęściej prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych. Pełnomocnik skarżącego jednakże w żaden sposób nie wskazał, że owa szkoda w przypadku obiektu konstrukcji stalowej, posadowionego na gruncie, bez dodatkowych fundamentów (zgodnie z treścią skargi) będzie miała znaczny charakter bądź pociągnie za sobą nieodwracalne skutki. Charakter spornego obiektu wszak nie wyklucza możliwości jego przeniesienia w inne miejsce. Nie zostało też nawet podniesione, że z uwagi na konstrukcję obiektu nie jest możliwe jego rozebranie i późniejsze jego ponowne zrealizowanie (zmontowanie). Podkreślić wymaga, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie ocenia prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Sama zaś możliwość zaistnienia sytuacji polegającej na nie wykonaniu przez skarżącego nałożonego obowiązku i w konsekwencji jego egzekucja nie może być automatycznie utożsamiana z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.