II SA/Gl 651/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie oceny stanu technicznego budynku w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku podała, że zamieszkuje w budynku mieszkalnym o pow. 140 m2 utrzymując się z emerytury w wysokości 2750 zł. Wobec skąpej ilości informacji podanych przez stronę, pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy wezwał ją do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez: - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj., opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw, itp., - udokumentowanie dochodów osiąganych z tytułu emerytury. W odpowiedzi skarżąca nadesłała kopię decyzji waloryzującej przyznane jej świadczenie emerytalne; kopie faktur za dostawy gazu; decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r.; fakturę za usługi telekomunikacyjne oraz rachunki za energię elektryczną oraz wodę. W oparciu o przedłożone dokumenty ustalono, że przeciętne, miesięczne wydatki strony kształtują się na poziomie 1500 zł, a jej dochód netto to kwota 2739 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Ocena sytuacji osobistej i materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy następuje poprzez porównanie dwóch wartości: środków, które pozostają do jej dyspozycji oraz potencjalnych wydatków związanych z postępowaniem sądowym. W realiach rozpoznawanej sprawy, po opłaceniu niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem się do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota około 1200 zł, co zresztą strona sama potwierdziła w zestawieniu sporządzonym w piśmie procesowym z dnia 10 września 2018 r. Środki, którymi strona dysponuje nie są znaczące, nie mniej jednak nie można stwierdzić, że w tych okolicznościach spełnione zostały kryteria warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pamiętać bowiem trzeba, że zgodnie z treścią § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis od skargi wynosi 500 zł i jest to, co wymaga podkreślenia, zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania. Stąd więc konstatacja, że strona będzie w stanie wygospodarować środki na ten cel jak również opłacić usługi fachowego pełnomocnika, jakkolwiek w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jego udział nie jest obligatoryjny. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.