II SA/Gl 607/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. (P.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 marca 2025 r. nr IFXIII.7821.12.2024 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2025 r., nr IFXIII.7821.12.2024 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") uchylił w części, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej "Starosta" lub "Organ I instancji") z 26 marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Starosta, po rozpatrzeniu wniosku z 9 stycznia 2024 r. złożonego przez Burmistrza Gminy [...] (dalej "Uczestnik postępowania" lub "Inwestor"), zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Budowa odcinków dróg gminnych (ulice: [...], [...] i [...]) wraz z ich skrzyżowaniem w miejscowości L. ", zatwierdził projekt budowlany dla ww. inwestycji oraz podział nieruchomości na potrzeby ww. inwestycji. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 11a ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 162 z późn. zm.; dalej "u.z.r.i.d.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że dokumentacja projektowa sporządzona dla inwestycji została opracowana zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi. Wniosek inwestora jest kompletny, spełnia wymogi przepisów u.z.r.i.d. oraz zawiera wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Planowane przedsięwzięcie nie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Działki objęte inwestycją zlokalizowane są poza obszarami ustanowionych stref ochrony ujęć wód. Planowane zamierzenie nie podlega ochronie konserwatorskiej z tytułu występowania obszarów lub obiektów objętych formami ochrony ustalonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz położone jest poza granicami obszarów objętych ochroną konserwatorską. Odwołanie od decyzji złożył M. P. (dalej "Skarżący") wskazując, że nie wyraża zgody na inwestycję drogową. Podniósł, że realizacja inwestycji uniemożliwi mu wjazd na teren nieruchomości stanowiącej jego własność. Już w chwili obecnej wjazd na jego posesję jest utrudniony z uwagi na różnice w poziomie gruntu. W latach 1974-1975 w trakcie postępowania scaleniowego obie jego nieruchomości (działki nr [...] i [...]) zostały "okrojone". Skarżący zakwestionował także zapisy decyzji odnoszące się do podziału nieruchomości, tj. działek nr [...] i nr [...]. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części, tj. w zakresie zapisu w wersach od 15 do 16, licząc od dołu strony i w to miejsce ustalił zapis w brzmieniu "Określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień, od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna" (punkt 1 sentencji decyzji). W pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy (punkt 2 sentencji decyzji). W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił przebieg postępowania i przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda stwierdził, że wniosek Inwestora był kompletny i spełniał wymagania ustawowe. Postępowanie przeprowadzone przez Organ I instancji nie zawierało istotnych uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W ocenie Wojewody do wniosku o wydanie decyzji zrid zostały załączone wszystkie wymagane przepisami u.z.r.i.d. opinie i dokumenty, w tym projekt budowlany, który spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom art. 11f ust. 1 u.z.r.i.d. Wojewoda zreformował decyzję z uwagi na nieprawidłowo określony przez Organ I instancji termin wydania nieruchomości. Natomiast za niezasadne Wojewoda uznał zarzuty odwołania. Wojewoda przytoczył stanowisko Inwestora zawarte w pismach z 5 sierpnia 2024 r. i z 10 stycznia 2025 r., a także stanowisko projektanta. Wynika z nich, że działki Skarżącego położone są naprzeciw siebie po obu stronach drogi – ul. [...]. Skarżący nie podjął żadnych działań w celu ukształtowania terenu swoich działek do położenia istniejącej drogi. W chwili obecnej ogrodzenie działki nr [...] od strony ul. [...] usytuowane jest w sposób uniemożliwiający wjazd na działkę. Ogrodzenie to zostanie przebudowane przez Inwestora i przeniesione w miejsce wskazane przez właściciela działki, ewentualnie zostanie ustawione na granicy nowej działki. Projekt zakłada podniesienie niwelety drogi od 7 cm do 11 cm (w osi zjazdu – 9 cm), co zmniejszy różnice terenu. Działka nr [...] położona jest pomiędzy dwiema drogami gminnymi, tj. ul. [...] oraz ul. [...]. W chwili obecnej gmina [...] prowadzi roboty budowlane polegające na przebudowie odcinka drogi ul. [...], w ramach których zostaną zrealizowane zjazdy w granicach pasa drogowego, w tym na działkę nr [...]. Ponadto w 2022 r. podpisano umowę na realizację dokumentacji projektowo-kosztorysowej dla zadania pn. Modernizacja odcinka drogi gminnej nr [...] ul. [...] w L. . Zaprojektowano jezdnię asfaltową wraz z odwodnieniem, co będzie rozwiązaniem problemu rozmywania nawierzchni drogi poprzez szkodliwe działanie opadów atmosferycznych oraz powierzchniowych wód spływających. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 u.z.r.i.d. to inwestor we wniosku o wydanie decyzji decyduje o przebiegu inwestycji oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonywanej przez organy może podlegać jedynie zgodność przedsięwzięcia z prawem, w szczególności spełnienie warunków z u.z.r.i.d. Przepisy ww. ustawy nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. W skardze Skarżący zaskarżył decyzję Wojewody w całości i wniósł o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem art. 24 ust. 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 11c u.z.r.i.d.; 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.c. w związku z art. 11c u.z.r.i.d. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3) art. 7 w związku z art. 11c u.z.r.i.d. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu Skarżącego i przyjęcie, że wywłaszczenie należącej do niego nieruchomości jest uzasadnione realizacją celu publicznego, podczas gdy decyzja zrid celu takiego nie realizuje; 4) art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez przyjęcie, że ingerencja w prawo własności Skarżącego dokonana decyzją zrid miała miejsce z zachowaniem zasady proporcjonalności i równości, a nadto nie naruszała prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego oraz nie nadała w sposób nieuprawniony prymatu interesowi publicznemu nad interesem prywatnym; 5) art. 11c u.z.r.i.d. przez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (zwłaszcza w zakresie faktu występowania na terenie inwestycji populacji chronionych gatunków flory i fauny, braku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na etapie budowy i funkcjonowania flory i fauny); 6) art. 11d ust. 1 pkt 1-9, art. 11e i art. 11i ust. 1 u.z.r.i.d. w związku z art. 35 ust. 4 p.b. w związku z art. 7 i art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 140 k.p.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że przepisy te wyłączają merytoryczną kontrolę przez organ odwoławczy zgodności projektu inwestycyjnego z przepisami prawa, w tym wymogami ochrony środowiska; 7) art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez obrazę zasad dotyczących zasad prowadzenia pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego, polegające na dowolnym i niepopartym żadnymi dowodami, a także sprzecznym z zasadami logiki przyjęciu przez organ, iż nie zostały naruszone prawa Skarżącego. W uzasadnieniu skargi Skarżący podał argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."). Ponadto stosownie do art. 11g ust. 3 u.z.r.i.d. w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji wynikające z treści art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji nie naruszają prawa. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy odnotować, że dotyczy ona inwestycji drogowej realizowanej w trybie u.z.r.i.d. Przepisy u.z.r.i.d. przewidują uproszczoną, szczególną procedurę w zakresie realizacji dróg publicznych. Decyzja o realizacji inwestycji drogowej (dalej "decyzja zrid"), warunkująca rozpoczęcie budowy drogi publicznej, rozstrzyga o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Jednocześnie przepisy u.z.r.i.d. określają wymogi wniosku o wydanie decyzji zrid, przebieg procedury wydania decyzji zrid, a także wskazują jakie elementy powinna zawierać decyzja zrid. Stosownie do art. 11i ust. 1 u.z.r.i.d. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej "p.b."), w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (odpowiednio decyzji zrid). Zaś do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji zrid w sprawach nieuregulowanych w u.z.r.i.d. stosuje się przepisy k.p.a. (art. 11c u.z.r.i.d.). Podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się do twierdzenia, że organy wydając decyzję zrid nie uwzględniły interesów Skarżącego. Skarżący zaś wskazywał, że inwestycja drogowa została zaprojektowana w sposób nadmiernie uciążliwy i naruszający jego konstytucyjnie chronione prawo własności poprzez: wywłaszczenie jego nieruchomości oraz niekorzystny jej podział, a także stromy zjazd do nieruchomości. Zdaniem Skarżącego sporna inwestycja drogowa nie jest inwestycją celu publicznego, a inwestycją realizowaną w interesie jego sąsiada. Podnoszone przez Skarżącego kwestie dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności w ramach postępowania prowadzonego w trybie u.z.r.i.d. były już przedmiotem analizy w orzecznictwie. W orzecznictwie akcentowano, że wynikająca z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP ochrona prawa własności nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty tego prawa, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Podkreślano, że przepisy u.z.r.i.d. służą realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych i przyznają prymat interesowi publicznemu nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego. Skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a u.z.r.i.d.). Zatem, pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących celowi publicznemu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2012 r., K 4/10, OTK-A 2012, nr 9, poz. 106; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 września 2023 r., II OSK 1103/23; 12 grudnia 2019 r., II OSK 3190/19; 16 kwietnia 2019 r., II OSK 25/19; 6 listopada 2019 r., II OSK 2468/19; 13 września 2017 r., II OSK 1705/17 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Wobec tego pozbawienie bądź ograniczenie prawa własności jest wpisane w specyfikę postępowania w sprawie wydania decyzji zrid i stanowi realizację celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych oraz niezbędnej do ich prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej. Podkreślić przy tym trzeba, że w myśl art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d. decyzja zrid zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta obejmuje obiektywne, znajdujące uzasadnienie w normie prawnej, interesy indywidualne. Pojęcie "uzasadnionego interesu osób trzecich" należy zatem interpretować w oparciu o przesłanki obiektywne, czyli zgodność z przepisami prawa. Jednakże ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d. nie może być rozumiana na równi z interesem inwestora, do którego należy określenie miejsca i zakresu realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2015 r., II OSK 1072/15, opubl. w CBOSA). Oceniając to, czy decyzja zrid w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jej interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13, opubl. w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się ponadto uwagę, że trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi - z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony, albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony - wypadnięcie choćby jednej z grup wywłaszczonych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2015 r., II OSK 3155/14, opubl. w CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że sporna inwestycja obejmuje budowę fragmentów dróg gminnych ulic: [...], [...] i [...] oraz ich skrzyżowanie w miejscowości L. . Projektowane odcinki jezdni oraz ich skrzyżowanie stanowią fragmenty dróg gminnych klasy D. Ulica [...] stanowi dojazd do pól i kilku posesji i nie łączy się z żadną inną drogą, oba końce ul. [...] łączą się z ul. [...], która jest drogą gminną klasy L. Natomiast ul. [...] łączy się z drogą wojewódzką nr [...]. Decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydaje starosta na wniosek właściwego zarządcy drogi (art. 11c ust. 1 u.z.r.i.d.). Zarządcą dróg gminnych jest właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś do zadań zarządcy drogi należy m. in. pełnienie funkcji inwestora (art. 19 ust. 2 i art. 20 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889; dalej "u.d.p."). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie decyzji zrid złożył podmiot uprawniony, tj. w imieniu Burmistrza [...] (zarządcy dróg gminnych) jego pełnomocnik. Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Jedną z kategorii dróg wskazanych w u.d.p. są drogi gminne (art. 2 ust. 1 pkt 4). Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 u.d.p.). W rozpoznawanej sprawie istniejąca sieć dróg gminnych zostanie rozbudowana o 315,7 m, a budowane odcinki będą stanowić publiczną drogą gminną. We wniosku o wydanie decyzji zrid wskazano, że inwestycja dotyczy budowy fragmentów dróg gminnych klasy D, a zatem dróg publicznych. Zatem inwestycja niewątpliwie realizuje cel publiczny, przy czym dla zastosowania przepisów u.z.r.i.d. nie ma znaczenia jakie konkretnie nieruchomości i jaka ich ilość zostanie skomunikowana w wyniku realizacji inwestycji. Zarzut Skarżącego sprowadza się do kwestionowania celowości realizacji inwestycji bowiem wskazuje on, że inwestycja realizuje jedynie interes prywatny. Wyjaśnić zatem należy, że organy nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku o wydanie zrid rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Zatem w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Organ nie jest uprawniony ingerować w zasadność i potrzebę realizacji drogi w kształcie i przebiegu przedstawionym we wniosku o wydanie zrid. Organ nie posiada bowiem kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku rozważenia i przedstawienia alternatywnych rozwiązań i wariantów przebiegu drogi, co w konsekwencji oznacza, że organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi. Rolą organu orzekającego w sprawie jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa zobowiązuje organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; 3 września 2014 r., II OSK 1730/14; 5 lutego 2020 r., II OSK 3586/19; 22 września 2020 r., II OSK 711/20; 14 września 2021 r., II OSK 1332/21; 21 września 2023 r., II OSK 1064/23 – opubl. w CBOSA). Skarżący zarzuca, że ingerencja w jego prawo własności dokonana decyzją zrid miała miejsce z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości, a nadto prawa do swobodnego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Skarżący nie powołuje się przy tym na naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa. Wskazać zatem trzeba, że poprzez wydanie decyzji zrid działka Skarżącego o nr ew. [...] nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Z wyjaśnień Inwestora wynika zaś, że wskutek realizacji spornej inwestycji dojdzie do podniesienia niwelety drogi od 7 do 11 cm (w osi zjazdu – 9 cm), co zmniejszy różnicę terenu. Zatem realizacja inwestycji zmniejszy, a nie zwiększy stromość zjazdu na działkę nr [...]. Nadto w ramach inwestycji dojdzie, na koszt Inwestora, do przebudowy kolidującego ogrodzenia działki nr [...] (część ogrodzenia wybudowana została na działce drogowej nr [...]), co pozwoli Skarżącemu dostosować wysokość terenu działki nr [...] i wysokość zjazdu do nowego poziomu drogi. W tych okolicznościach stanowisko Skarżącego, że planowana inwestycja jest nieuzasadniona, a decyzja zrid narusza jego prawo własności, ma charakter subiektywny i nie jest poparte jakąkolwiek oceną techniczną. Z uwagi na cel spornej inwestycji (realizacja celu publicznego), ustanowioną w przepisach u.z.ri.d. możliwość ingerencji w prawo własności (ograniczenie prawa własności) i przewidziane tam prawo do odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oraz biorąc pod uwagę ww. okoliczności, brak jest podstaw do przyjęcia, że ingerencja w prawo własności Skarżącego odbyła się z naruszeniem prawa. Ingerencja w prawo własności Skarżącego jest bowiem niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu dróg gminnych i poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego. Teren niezbędny dla obiektów budowlanych objętych inwestycją pokrywa się przy tym z zasięgiem inwestycji, tj. pasem drogowym (por. wniosek o wydanie decyzji zrid z 9 stycznia 2024 r.) Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 11c u.z.r.i.d. Zgodnie z art. 11f ust. 2 u.z.r.i.d. do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. i, przepisy art. 124 ust. 4-7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio. W przepisie art. 11f ust. 2 u.z.ri.d. brak jest odesłania do art. 124 ust. 8 ww. ustawy, w którym przewiduje się wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty – na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I k.p.a. – w oznaczonych sprawach, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat. Nadto wskazać należy, że art. 124 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma zastosowanie wyłącznie do prezydenta miasta na prawach powiatu. Brak jest zatem podstaw do wyłączenia starosty, nie będącego prezydentem miasta na prawach powiatu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2016 r., I OSK 3207/14, opubl. w CBOSA). Wbrew zarzutom skargi, Wojewoda dokonał sprawdzenia dokumentacji przedłożonej przez Inwestora, w tym projektu budowlanego. Wojewoda stwierdził, że projekt ten spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 p.b. Przy tym wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. obowiązek sprawdzenia zgodności dokumentacji projektowej z wymaganiami ochrony środowiska może nastąpić wyłącznie w granicach zakreślonych przepisami prawa i nie uprawnia do dowolnego poszukiwania przez organ jakiegokolwiek, bliżej nieokreślonego wpływu inwestycji na środowisko. Nadto wydanie decyzji zrid może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu, co wynika wprost z treści art. 11i ust. 2 u.z.r.i.d. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.r.i.d., skoro poprzez wydanie decyzji zrid nieruchomość Skarżącego nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Wydane w sprawie decyzje w pełni odpowiadają wymogom określonym przepisami u.z.r.i.d. i zostały wydane po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.