II SA/Gl 579/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. (F.) na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji sprawie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W jego treści wskazał, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie z tytułu zatrudnienia otrzymuje 436 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał zaświadczenie wystawione przez kierownictwo placówki penitencjarnej, z treści którego wynika, że skarżący w ciągu trzech ostatnich miesięcy osiągał przeciętny, miesięczny dochód w wysokości 874 zł, a na jego rachunku depozytowym zgromadzono środki w wysokości 1205,76 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Warunkiem przyznania prawa pomocy w opisywanym zakresie jest wykazanie przez stronę, że znajduje się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym. Co do zasady chodzi więc o osoby, które nie posiadają stałego zatrudnienia, albo tez uzyskiwane dochody są na tyle niskie, że nie zabezpieczają ich potrzeb egzystencjalnych. Oceniając z tej perspektywy sytuację materialną skarżącego nie można stwierdzić, ze jest on pozbawiony możliwości zarówno opłacenia kosztów sadowych jak i usług fachowego pełnomocnika. A. F. posiada bowiem stałe źródło dochodu i w zasadzie nie jest obciążony jakimikolwiek wydatkami o charakterze stałym. Uzyskiwany dochód, po dokonaniu potrąceń związanych z opłaceniem składek na ubezpieczenie społeczne oraz funduszy wymaganych przez przepisy Kodeksu karnego wykonawczego służy wyłącznie zaspokajaniu jego potrzeb. W tej sytuacji pomimo, że dochód ten nie jest znaczący, nie można powiedzieć, ze skarżący jest pozbawiony wygospodarowania środków na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sądowego sprowadzają się zasadniczo do wpisu od skargi. Wpis ten wynosi zaś 100 zł, a wiec jego opłacenie leży w zasięgu możliwości strony. Analogicznie, skarżący ma możliwość poczynienia oszczędności w uzyskiwanym dochodzie i tym samym zdobycia środków na opłacenie usług radcy prawnego. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.