II SA/Gl 566/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 lutego 2025 r. nr SKO.UL/41.7/6/2025/260/RS w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę.

Wnioskiem złożonym do Burmistrza Miasta I. w dniu 22 września 2023 r. B. P. (dalej jako strona, skarżąca lub inwestor) zażądała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I. w rejonie ul. [...], oznaczonych jako działki nr [...] (o powierzchni 0,6845 ha) oraz [...] (o powierzchni 1,162 ha). Druga z wyżej wymienionych działek uległa następnie podziałowi ujawnionemu 15 stycznia 2024 r. w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu [...], w wyniku którego powstały działki o nr.: [...] (powierzchnia 0,3671 ha), [...] (powierzchnia 0,3846 ha) i [...] (powierzchnia 0,4103 ha). W dniu 2 lutego 2024 r. skarżąca złożyła do wspomnianego organu pismo, w treści którego zmieniła swój wniosek, poprzez wyłączenie z obszaru inwestycji: działki nr [...] o powierzchni 0,3846 ha (użytek Ls IV) i części działki nr [...] o powierzchni 0,1762 ha (użytek LS IV) oraz włączenie do tego obszaru działki nr [...] o powierzchni 0,0145 ha (użytek RV). Decyzją z 28 marca 2024 r. nr [...] Burmistrz Miasta I. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na niezachowanie wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130), jednak w wyniku odwołania złożonego przez stronę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach mocą decyzji z 11 lipca 2024 r. nr [...] uchyliło ten akt wskazując na nieprawidłowe ustalenie obszaru podlegającego analizie. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem z 11 września 2024 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, to jest do 2 sierpnia 2025 r. z uwagi na fakt podjęcia przez Radę Miasta I. uchwały nr [...] z [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Miasta I. Także to postanowienie zostało jednak uchylone przez organ odwoławczy - postanowieniem z 21 listopada 2024 r., nr [...], gdzie wskazano na przedwczesność przedmiotowego rozstrzygnięcia oraz na konieczność poprzedzenia ewentualnego zawieszenia postępowania, po pierwsze - uprawdopodobnieniem kolizji pomiędzy przeznaczeniem działki przewidzianym w przyszłym planie miejscowym, który zamierza uchwalić organ stanowiący gminy, a jej przeznaczeniem przewidzianym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i wyjaśnieniem, na czym owa kolizja ma polegać oraz po drugie - przynajmniej wstępną analizą możliwości uchwalenia planu miejscowego w terminie, na jaki nastąpić ma zawieszenie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta I. wydał postanowienie z 5 grudnia 2024 r., nr [...], mocą którego powołując się na art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powtórnie zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I. w rejonie ul. [...]", oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] oraz części działki nr [...] o łącznej powierzchni 13.002 m2", na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, to jest do 2 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z treścią powołanego wyżej unormowania, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, przy czym wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, można przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. W tym kontekście ponownie zaznaczono, że przyczyną zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie było podjęcie przez Radę Miasta I. uchwały z [...] r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Miasta I. Równocześnie podkreślono, że na mocy art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) miejscowy plan jest uchwalany przez radę gminy po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek zatem przedmiotowe studium nie stanowi aktu prawa miejscowego, to jednak jego zapisy wiążą organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego przy uchwalaniu miejscowego planu, który powinien być z nimi zgodny. Mając na względzie powyższe organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w obecnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. (uchwała Rady Miasta I. z [...] r., nr [...]) objęte wnioskiem strony nieruchomości położone w rejonie ul. [...] oznaczone jako działki nr [...], [...], [...]oraz część działki nr [...] położone są na terenach oznaczonych jako "teren otwarty z zakazem lokalizowania zabudowy" oraz "teren lasu". W rezultacie istnieje wyraźna kolizja pomiędzy przeznaczeniem działek w przyszłym miejscowym planie, które musi odpowiadać przeznaczeniu wynikającemu ze studium, a przeznaczeniem wskazanym we wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Nadto, uwzględniwszy wskazania sformułowane w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 21 listopada 2024 r. podniesiono, że prace nad miejscowym planem są skonkretyzowane i możliwe do zrealizowania w okresie,, na który zawieszono postępowanie. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania tego planu zostało podane do publicznej wiadomości 23 września 2024 r. i w terminie do 15 października 2024 r. można było składać do tego planu wnioski. Następnie, 7 listopada 2024 r. została zawarta umowa z wykonawcą o przygotowanie i opracowanie projektu planu wraz ze sporządzeniem obligatoryjnych opracowań towarzyszących i wykonaniem czynności proceduralno-merytorycznych. Wnioski złożone w toku procedury planistycznej zostały przekazane wykonawcy i obecnie opracowany jest projekt miejscowego planu (część tekstowa i graficzna), zaś w pierwszym kwartale 2025 r. gmina wystąpi do właściwych organów o jego zaopiniowanie i uzgodnienie. Zakłada się, że w tym okresie nastąpi wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu oraz dyskusja publiczna, z kolei w drugim kwartale 2025 r. zostaną rozpatrzone uwagi złożone podczas wyłożenia, po czym projekt planu zostanie przedstawiony radnym do uchwalenia. Zdaniem organu pierwszej instancji jednoznaczna kolizja pomiędzy przeznaczeniem działek objętych wnioskiem strony przewidywanym w przyszłym planie miejscowym a przeznaczeniem wskazanym w tym wniosku, przy obecnym zaawansowaniu prac planistycznych uzasadnia zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji do 2 sierpnia 2025 r., to jest na okres 18 miesięcy licząc od dnia złożenia przez inwestora kompletnego wniosku. Chociaż bowiem strona złożyła pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy 22 września 2023 r., to jednak 2 lutego 2024 r. istotnie zmodyfikowała jego treść wskazując inne niż poprzednio określenie terenu inwestycyjnego, a zatem to ta ostatnia data powinna być przyjęta jako dzień, w którym złożyła ostateczny wniosek. Niezadowolona z powyższego postanowienia skarżąca reprezentowana przez adwokata wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach domagając się uchylenia tego aktu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zawieszenie postępowania pomimo braku przesłanek do przyjęcia, że w okresie zawieszenia zostanie uchwalony miejscowy plan dla nieruchomości objętych jej wnioskiem oraz pomimo braku uprawdopodobnienia kolizji projektowanej inwestycji z przyszłym planem, a także poprzez zawieszenie postępowania na okres do 2 sierpnia 2025 r., podczas gdy wniosek został złożony 22 września 2023 r., a tym samym 18 miesięcy od tej daty upłynąć miało 22 lutego 2024 r. - co stanowi równoczesne naruszenie art. 79a i art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 8 i art. 9 powołanego Kodeksu, polegające na zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy organ miał wiedzę, że w terminie zawieszenia nie dojdzie do uchwalenia planu miejscowego oraz na błędzie w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie za datę złożenia wniosku 2 lutego 2024 r., zamiast 22 września 2023 r. W uzasadnieniu zażalenia zaakcentowano, że organ pierwszej oparł swoje twierdzenie o prawdopodobieństwie zakończenia prac planistycznych w okresie zawieszenia wyłącznie na nie popartych żadnymi dowodami przypuszczeniach dotyczących czasu trwania tych prac, które są w jej ocenie niemożliwe do zrealizowania. Dodatkowo podkreślono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji został złożony 22 września 2023 r. i wtedy nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego, z kolei późniejsze działania strony nie mogą prowadzić do przyjęcia innej daty. Także jej pismo z 2 lutego 2024 r. nie może być traktowane jako nowy wniosek i nie powoduje zmiany daty wszczęcia postępowania. Złożyła je bowiem w związku z dokonanym podziałem geodezyjnym działek, który sam w sobie nie zmienia zakresu wniosku. Nadto, uczyniła to wskutek uzyskania informacji, że taka modyfikacja jest przez organ pierwszej instancji oczekiwania celem pozytywnego rozpatrzenia jej żądania, a więc dokonała przedmiotowej modyfikacji w trybie art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego, co powoduje, że czynność ta nie mogła spowodować wszczęcia nowego postępowania ani też nie stanowiła usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 powołanego Kodeksu, gdyż nie mieściła się w zakresie, o którym mowa w tej normie. Równocześnie strona zwróciła uwagę, że organ pierwszej instancji nie poprzedził swojego rozstrzygnięcia należycie dokładnymi ustaleniami zgodnymi ze wskazaniami sformułowanymi w postanowieniu Kolegium z 21 listopada 2024 r. ani też nie wykonał koniecznej analizy, choć został do tego zobowiązany we wcześniejszej decyzji organu odwoławczego z 11 lipca 2024 r. W konsekwencji skarżąca wywiodła, że sposób prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji skutkuje przewlekłością, stanowi istotne naruszenie jej praw oraz koliduje z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego Końcowo zasygnalizowała, że właścicielka nieruchomości sąsiadującej z jej działkami uzyskała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy już 1 sierpnia 2024 r. i choć owa nieruchomość była objęta takimi samymi zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w tamtym przypadku organ pierwszej instancji nie stwierdził kolizji w zakresie przeznaczenia. Postanowieniem z 14 lutego 2025 r., nr SKO.UL/41.7/6/2025/260/RS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy akt stanowiący przedmiot zażalenia. W uzasadnieniu organu drugiej instancji przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołał się na art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podkreślając, że norma ta stanowi realizację przysługującego gminie prawa do kształtowania ładu przestrzennego umożliwiając zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zaś przesłanką warunkującą wydanie takiego rozstrzygnięcia jest - jak trafnie dostrzeżono w judykaturze - uprawdopodobnienie kolizji pomiędzy przeznaczeniem działki przewidzianym w przyszłym planie a przeznaczeniem wskazanym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czyli innymi słowy sytuacja, gdy projekt miejscowego planu będzie pozostawał w sprzeczności z zamierzeniami inwestora. Zawieszeniem postępowania w trybie powołanego przepisu uzależnione jest więc od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, z których pierwszą jest prawdopodobieństwo uchwalenia miejscowego planu w okresie zawieszenia a drugą sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z projektem (założeniami) planu. W tym kontekście Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji o spełnieniu obu wspomnianych przesłanek zaznaczając, że nieruchomości objęte wnioskiem strony przewidziane są w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. jako tereny lasu oraz tereny otwarte z zakazem zabudowy, a tym samym istnieje potencjalna sprzeczność inwestycji z treścią przyszłego planu miejscowego, jako że ten z mocy art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może naruszać ustaleń studium. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji uprawdopodobnił też możliwość zakończenia prac planistycznych w okresie zawieszenia postępowania, względnie w okresie, o którym mowa w art. 62 ust. 3 powołanej ustawy, gdyż wyjaśnił, że w pierwszym kwartale 2025 r. wystąpi do właściwych organów o zaopiniowanie i uzgodnienie projektu miejscowego planu i w tym samym okresie zakłada wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i dyskusję publiczną, z kolei w drugim kwartale 2025 r. rozpatrzone zostaną uwagi złożone podczas wyłożenia, po czym projekt zostanie przedłożony radnym do uchwalenia. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że choć w świetle art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego datą wszczęcia postepowania na żądanie strony jest dzień złożenia wniosku, to jednak jest tak tylko wówczas, gdy owo podanie (żądanie) spełnia wymogi określone w art. 61 § 2 tego Kodeksu, to jest czyni zadość przewidzianym prawem wymogom, w tym także wynikającym z przepisów szczególnych. W rezultacie dniem wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia organowi kompletnego wniosku, co w niniejszej sprawie nastąpiło 2 lutego 2024 r. Niezadowolona z powyższego postanowienia strona reprezentowana przez adwokata wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia tego aktu oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie złożony został 2 lutego 2024 r., podczas, gdy prawidłowa ocena jej okoliczności prowadzi do konkluzji, że nastąpiło to 22 września 2023 r.; art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 i art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że prawidłowym jest zawieszenie postępowania do 2 sierpnia 2025 r., podczas gdy wniosek inicjujący postępowanie został złożony 22 września 2023 r., stąd zawieszenie, które mogło nastąpić na 18 miesięcy od tego dnia było możliwe najpóźniej do 22 marca 2025 r.; art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zawieszenie postępowania w sprawie mimo, iż brak jest przesłanek do przyjęcia, że w prawidłowo wyznaczonym okresie zawieszenia zostanie przyjęty miejscowy plan dla nieruchomości objętych wnioskiem zwłaszcza, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie doszło nawet do wyłożenia projektu tego aktu; art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy organ powinien był dostrzec, że w prawidłowo obliczonym okresie zawieszenia nie dojdzie do uchwalenia miejscowego planu, co w konsekwencji spowodowało przewlekłość postępowania i stanowi działanie na szkodę strony. W uzasadnieniu skargi ponownie położono akcent na nieprawidłowe przyjęcie przez orzekające w sprawie organy początkowej daty okresu zawieszenia postępowania podkreślając, że skoro wniosek w sprawie złożono 22 września 2023 r., to wtedy nastąpiło wszczęcie postępowania, a więc niezależnie od późniejszych czynności, jakich strona dokonała, właśnie ten dzień należało przyjąć jako początkową datę okresu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rezultacie, okres ten mógł trwać maksymalnie do 22 marca 2025 r., zaś organy obydwu instancji musiały zdawać sobie sprawę, że w terminie tym brak było możliwości przyjęcia miejscowego planu. Dodatkowo skarżąca wskazała na złą wolę organu pierwszej wywodząc, że prowadził on postępowanie w sposób przewlekły, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, początkowo nie stwierdził przesłanek do zawieszenia postępowania, lecz wydał decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy i dopiero po uchyleniu tego ostatniego aktu postępowanie dwukrotnie zawieszał nie poprzedzając jednak swoich rozstrzygnięć szeroką analizą okoliczności związanych z podstawami prawnymi zawieszenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie oświadczając, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. Następnie, 5 czerwca 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym wniosła ona o dopuszczenie dowodów z dokumentów, w postaci: obwieszczenia Burmistrza Miasta I. z 23 września 2024 r., zapytania ofertowego Burmistrza Miasta I. z 2 października 2024 r. wraz z protokołem przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia oraz obwieszczenia Burmistrza Miasta I. z 10 kwietnia 2025 r. - celem wykazania wiedzy organu pierwszej instancji o braku możliwości uchwalenia planu miejscowego w okresie zawieszenia postępowania oraz braku podjęcia przez ten organ jakichkolwiek działań zmierzających do uchwalenia planu w dacie pierwszego zawieszenia (11 września 2024 r.) i braku podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, a także: wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 20 maja 2025 r. i pisma Burmistrza Miasta I. z 30 maja 2025 r. - celem wykazania nie podjęcia przez organ pierwszej instancji w okresie od 11 lipca do 11 września 2024 r. żadnych czynności zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym braku przeprowadzenia analizy planistycznej. Strona podkreśliła, że obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zostało ogłoszone dopiero 23 września 2024 r. zaś wcześniej organ pierwszej instancji nie podejmował żadnych praktycznych działań w kierunku uchwalenia tego aktu. Równocześnie zaznaczyła, że w treści wspomnianego zapytania ofertowego jak również w zalegającej w aktach sprawy umowie nr [...] z 7 listopada 2024 r. (§ 2 pkt 1) zawartej z wykonawcą projektu planu i załączonego do niej harmonogramu rzeczowo-finansowego realizacji prac wynika, że Burmistrz Miasta I. określił termin zakończenia prac związanych z przygotowaniem i opracowaniem projektu tego aktu jako 31 sierpnia 2025 r., czyli niemal miesiąc później niż przyjęty przez ten organ termin zawieszenia postępowania, co oznacza, że w dniu wydania postanowienia o zawieszeniu miał świadomość, że plan nie zostanie w tym terminie uchwalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) wykazała bowiem, że kwestionowany przez stronę akt odpowiada wymogom prawa. Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 14 lutego 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta I. z 5 grudnia 2024 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I.oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...]oraz części działki nr [...]o łącznej powierzchni 13.002 m2, na okres do 2 sierpnia 2025 r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skład orzekający w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że konstrukcja tego unormowania daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia, a jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Wspomnianą kompetencję należy rozpatrywać w połączeniu z wynikającym z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, realizowanym w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 tej regulacji). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2). W tym kontekście za uzasadnioną należy uznać tezę, że powyższa ustawa przyznaje prymat pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania, czego wyrazem jest umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem zagwarantowania kontynuacji i dokończenia tych prac. Co istotne, zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić nawet w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a kwestia ta pozostaje na etapie rozważań organu. Ratio legis tego przepisu polega bowiem na ochronie danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (por.: wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, publ. Lex nr 2342053). Zaprezentowane wyżej stanowisko wzmacnia jeszcze dalej idący pogląd judykatury, że wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już samo powzięcie przez organ wiadomości zamiaru podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (vide: wyroki WSA: w Łodzi z 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 142/19; w Poznaniu z 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 6/18 oraz w Bydgoszczy z 21 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 270/24 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności przyjdzie poddać analizie zasadniczy zarzut podnoszony przez stronę, dotyczący nieprawidłowego, w jej ocenie, przyjęcia przez wypowiadające się w sprawie organy początkowej daty okresu zawieszenia. Z brzmienia wskazanego wyżej art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zawieszenie postępowania może nastąpić maksymalnie na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej, za datę złożenia wniosku należało uznać 22 września 2023 r., kiedy wystąpiła po raz pierwszy ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, z kolei organy obydwu instancji przyjęły, że jest to 2 lutego 2024 r., kiedy dokonała modyfikacji wniosku poprzez nowe określenie terenu objętego tą inwestycją. W ocenie Sądu, argumentacja strony jest chybiona. Jakkolwiek bowiem rzeczywiście złożyła ona pierwotnie swój wniosek w sprawie 22 września 2023 r., to jednak dokonana przez nią następnie modyfikacja jego zakresu spowodowała na tyle istotną zmianę, że trudno w ogóle mówić o tożsamości obu tych żądań. Wskazana korekta wniosku polegała na tym, że żądanie ustalenia warunków zabudowy objęło inny niż wcześniej teren, który tylko częściowo pokrywał się z określonym pierwotnie terenem inwestycyjnym, przy czym - co wymaga podkreślenia - miała doń zostać włączona także działka nr [...], której wniosek dotąd nie obejmował. Występując zatem o zmianę swojego wniosku skarżąca spowodowała modyfikację kluczowego, przedmiotowo istotnego elementu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jakim jest oznaczenie granic terenu, dla którego warunki te mają zostać ustalone (art. 52 ust. 2 pkt 1a w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). To zaś prowadzi do konkluzji, że owa modyfikacja poskutkowała w istocie rzeczy wszczęciem nowego postępowania administracyjnego, odrębnego od tego, które zostało zainicjowane jej wcześniejszym wnioskiem z 22 września 2023 r. Chociaż bowiem chodziło w dalszym ciągu o tę samą inwestycję, to jednak skoro w obu opisanych przypadkach teren, w odniesieniu do którego żądanie ustalenia warunków zabudowy był inny, to w każdym z nich inny był również przedmiot postępowania, a w rezultacie powołane pismo strony zatytułowane "zmiana wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (...)" trafnie należało potraktować jako de facto nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a za datę jego złożenia zasadnie uznano 2 lutego 2024 r., czyli dzień, w którym owo pismo zostało złożone, z kolei termin zawieszenia prawidłowo określono jako 2 sierpnia 2025 r. (czyli 18 miesięcy od tej daty złożenia rzeczonego wniosku). Równocześnie w sprawie jest poza sporem, że - jak ustalił organ pierwszej instancji - objęte wnioskiem inwestora tereny, to jest działki: nr [...], nr [...], nr [...]oraz części działki nr [...]położne są na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta I. z [...]r. nr [...]przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego da części tego Miasta. W dniu [...] r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. zamieszczono ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Miasta I. - etap A. Wskazany organ trafnie zwrócił uwagę, że w świetle art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy nowelizującej ten akt, miejscowy plan jest uchwalany przez radę gminy po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W tym zaś kontekście słusznie miał w polu widzenia, że w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. (uchwała Rady Miasta I. z [...]r., nr [...]) objęta wnioskiem skarżącej nieruchomość jest położona na terenach oznaczonych jako "teren otwarty z zakazem lokalizowania zabudowy" oraz "teren lasu". Za zasadne należy więc uznać stanowisko organu o istnieniu kolizji pomiędzy przeznaczeniem spornego terenu określonym we wniosku skarżącej a przeznaczeniem w projektowanym miejscowym planie, skoro plan ten musi uwzględniać zapisy studium nie dopuszczające na wskazanym obszarze realizacji zamierzeń budowlanych tego rodzaju, co planowana przez stronę inwestycja. W tym miejscu przyjdzie zaakcentować, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest zatem nie tylko sama kolizja pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a projektowanym miejscowym planem co do przeznaczenia wskazanych w tym wniosku nieruchomości, lecz nadto także prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego okresu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (vide: wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2189/22, publ. Lex nr 3604900 oraz wyrok tutejszego Sądu z 18 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 538/25 - publ. CBOSA). W ocenie Sądu także ten wymóg został w sprawie zachowany. W treści postanowienia organu pierwszej instancji wyjaśniono, że obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zostało podane do publicznej wiadomości 23 września 2024 r. i do 15 października 2024 r. można było składać doń wnioski, po czym 7 listopada 2024 r. zawarto umowę z wykonawcą o przygotowanie i opracowanie projektu planu, przekazano mu wnioski złożone w toku procedury planistycznej zaś projekt miejscowego planu był opracowywany, w pierwszym kwartale 2025 r. gmina wystąpi do właściwych organów o zaopiniowanie i uzgodnienie sporządzonego projektu, a także wyłożyła projekt do publicznego wglądu, z kolei w drugim kwartale 2025 r. zostały rozpatrzone uwagi złożone podczas wyłożenia, po czym projekt planu został przedstawiony radnym do uchwalenia. Jak wynika z ustaleń Sądu przedmiotowy plan został przyjęty przez uprawniony organ na sesji we wrześniu 2025 r. Zdaniem składu orzekającego, tak zarysowany bieg procedury planistycznej według stanu na dzień wydania postanowienia organu pierwszej instancji jawi się dostatecznie spójny i logiczny, dający podstawy do tego, aby uznać uchwalenie miejscowego planu przed upływem terminu zawieszenia za prawdopodobne. Nie mogły odnieść skutku podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące sprzeczności tych wywodów z terminami, jakie wyznaczono wykonawcy projektu planu. Jak trafnie zauważyła skarżąca, w zapytaniu ofertowym z 2 października 2024 r. dotyczącym zamówienia na przygotowanie i opracowanie projektu miejscowego planu, a także w treści pkt 2 ust. 1 dołączonej do akt administracyjnych (zał. nr 31) umowy nr [...] zawartej z wybranym wykonawcą 7 listopada 2024 r. jak również w stanowiącym załącznik do tej umowy harmonogramie rzeczowo-finansowym realizacji podano, że Burmistrz Miasta I. wyznaczył dziesięciomiesięczny termin zakończenia prac związanych z przygotowaniem i opracowaniem projektu miejscowego planu wraz ze sporządzeniem obligatoryjnych opracowań towarzyszących i wykonaniem czynności proceduralno merytorycznych określając jego finalną datę na dzień 31 sierpnia 2025 r., wykraczający poza termin zawieszenia (upływający 2 sierpnia 2025 r.) o niemal miesiąc. Wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność ta nie powoduje jednak, aby prawdopodobieństwo uchwalenia planu miejscowego w terminie zawieszenia było z góry wykluczone. Po pierwsze bowiem, należy mieć w polu widzenia, że zgodnie z przywołanymi wyżej dokumentami, dzień 31 sierpnia 2025 r. jest datą graniczną, czyli ostatecznym terminem wykonania prac nad sporządzaniem planu, a zatem nie sposób a priori wykluczać, że owe prace nie zostaną sfinalizowane wcześniej czy zakładać, że przyjęta przez organ pierwszej instancji antycypacja od samego początku była niewykonalna, tym bardziej, że z treści cytowanego "harmonogramu rzeczowo-finansowego realizacji prac" wynika, iż rzeczony dziesięciomiesięczny termin wyznaczono na całą procedurę planistyczną, która obejmuje nie tylko sporządzenie projektu miejscowego planu, lecz także uchwalenie tego aktu, a nawet jego publikację w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Po drugie natomiast, należy mieć w polu widzenia, że z mocy art. 62 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, termin zawieszenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu może zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Nawet więc, jeśli wyznaczony w umowie z 4 listopada 2024 r. oraz w cytowanym wyżej harmonogramie termin kończący się 31 sierpnia 2025 r. przekraczał termin zawieszenia o niemal miesiąc, to niewątpliwie wspomniana data mieściła się w dodatkowym sześciomiesięcznym okresie, o który zawieszenie mogło zostać przez organ potencjalnie przedłużone. W konsekwencji nie jest zasadna argumentacja, jakoby Burmistrz Miasta I. nie uprawdopodobnił możliwości uchwalenia miejscowego planu z zachowaniem terminu wynikającego z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ust. 3 niniejszego unormowania. Organ ten zaprezentował bowiem założenia, które w świetle okoliczności istniejących w dniu wydawania przezeń postanowienia należy uznać zasadniczo za realistyczne i możliwe do spełnienia, to jest co do prawdopodobieństwa uchwalenia planu w terminie określonym w powyższych przepisach. Wbrew twierdzeniom strony, organ nie jest tu bowiem obowiązany do precyzyjnego i ścisłego wykazania ponad wszelką wątpliwość, że plan zostanie uchwalony w terminie zawieszenia, gdyż jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Dlatego za wystarczające należy tu uznać czyniące zadość logice i doświadczeniu życiowemu uprawdopodobnienie takiej możliwości, które zdaniem Sądu zostało dostatecznie wykazane przez wypowiadający się w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji. Ponownie podkreślenia wymaga to, że przedmiotowy plan został przyjęty przez uprawniony organ, a tym samym podnoszone zarzuty nie okazały się być zasadne. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do takich naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać jego wzruszenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem przedmiotem skargi jest postanowienie.