II SA/Gl 560/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania A. W. – adwokata K.P. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu odmówić przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za reprezentowanie uczestnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) określone zostały zasady i przesłanki przyznawania adwokatowi wynagrodzenia. Regulacja ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), jako że pełnomocnik dla uczestnika postępowania ustanowiony został w dniu 3 października 2018 r., a cyt. przepis rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. nakazywał stosować przepisy dotychczasowe do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (co nastąpiło z dniem 2 listopada 2016 r.). We wspomnianym wyżej rozporządzeniu z dnia 22 października 2015 r. na próżno szukać przepisu, który w okolicznościach niniejszej sprawy dawałby, ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi podstawę do ubiegania się o wynagrodzenie. W § 21 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia wymieniono cztery przypadki, w których pełnomocnik, już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji (co miało miejsce w dniu 3 sierpnia 2016 r.) może uzyskać wynagrodzenie, a są to: - sporządzenie skargi kasacyjnej; - sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej; - udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; - udział w postępowaniu zażaleniowym. W rozpoznawanej sprawie żaden z wymienionych wyżej przypadków nie zachodzi. Pełnomocnik ustanowiony na rzecz uczestnika postępowania – A.W. nie sporządził skargi kasacyjnej ani też opinii o braku podstaw do jej wniesienia; nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż wyrok tego Sądu z dnia 15 listopada 2017 r. zapadł na posiedzeniu niejawnym, wreszcie nie brał udziału w postępowaniu zażaleniowym, albowiem takowe z jego udziałem nie toczyło się. Wobec jednoznacznie brzmiącej dyspozycji powołanego wyżej przepisu brak jest podstaw do wypłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia W oparciu o przepis art. 250 § 1 P.p.s.a., mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.