II SA/Gl 56/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w kwestii wniosku uczestników postępowania – E. S. i J.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić adwokata dla E. S. J. S.;

W dniu 11 lipca 2014 r., E. S. i J. S. nadali do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Wnioskujący oświadczyli, iż pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem dzieci, które w bieżącym roku osiągnęły pełnoletniość. Wskazali przy tym, że są właścicielami domu o powierzchni 98 m2, gruntu rolnego o powierzchni 1,4 ha oraz dziewięcioletniego samochodu osobowego marki [...]. Nie posiadają natomiast żadnych innych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych jak również jakichkolwiek zasobów pieniężnych. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego wnioskujących określony został jako 3.300 zł, uzyskiwane przez J. S. z tytułu wynagrodzenia za pracę. Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku (zarządzenie z dnia 18 lipca 2014 r.), do Sądu wpłynęły między innymi: dokumenty potwierdzające wysokość opłat ponoszonych przez wnioskujących za tzw. media, zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia pobieranego przez J. S. oraz pismo z dnia 26 lipca 2014 r. zatytułowane jako "skarga kasacyjna" gdzie wyjaśniono, że posiadany przez nich grunt rolny nie przynosi dochodu gdyż leży odłogiem. W piśmie tym wskazano również na fakt, iż E. S. nigdzie nie pracuje albowiem ma za sobą przebyte cztery poważne zabiegi operacyjne. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku E. i J. S. należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskujących doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionych wynika, iż nie posiadają oni żadnych oszczędności, innych zasobów finansowych ani też majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Równocześnie miesięczny dochód tej rodziny wynosi 3.402,63 zł (patrz: zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia J. S.), co daje per capita kwotę około 850 zł. Uwzględniwszy przy tym wysokość udokumentowanych kosztów obciążających wnioskodawców z tytułu opłat za tzw. media, do czego należy wszak doliczyć wydatki jakie wiążą się zazwyczaj z wyżywieniem, zakupem środków czystości i odzieży dla czteroosobowego gospodarstwa domowego, a nadto koszty edukacji dzieci, uznano, że dochód ten nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie należności związanych z opłaceniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku dla ich koniecznych potrzeb życiowych. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.