II SA/Gl 559/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński,, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi R. P. i V. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 16 stycznia 2023 r. nr SKO.I/427/179/2022 w przedmiocie nieuznania wniosku w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę.

W trakcie wyłożenia do publicznego wglądu sporządzonego na zlecenie Starosty [...] projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, opracowywanego na okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2032 r., obecnie skarżący V. P. oraz R. P. złożyli wniosek o wyłączenie z przedmiotowego planu użytku o powierzchni 0,15 ha, na długości ok. 50 m, stanowiącego część działki nr [...] położonej w W. (powierzchnia całości gruntu 1,2279 ha). Starosta [...] decyzją z dnia 16 listopada 2022 r. nie uznał powyższej uwagi i nie wpisał jej do wykazu rozbieżności pomiędzy danymi ewidencyjnymi a stanem faktycznym na gruncie, jako gruntu niezwiązanego z gospodarka leśną. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że od wykonawcy dokumentacji uproszczonego planu urządzenia lasu uzyskał wyjaśnienie, że należąca do skarżących działka nr [...] jest przeznaczona do produkcji leśnej oraz jest pokryta roślinnością leśną. Wskazał przy tym, że o tym czy dany grunt jest lasem decyduje wpis w ewidencji gruntów. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z ewidencją gruntów działka należąca do skarżących stanowi grunty leśne i stąd jest objęta produkcją leśną w oparciu o ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1356), zwanej dalej u.o.l., która ma na celu zachowanie lasów, ich ochronę oraz powiększenie zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i gospodarką narodową. Kolegium zaznaczyło przy tym, że wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania przeprowadzanego w trybie określonym w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2409) i tym samym nie może być przedmiotem zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzania lasu. Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej jest czynnością faktyczną, polegającą na rozpoczęciu innego użytkowania, a warunkiem legalnego wyłączenia jest uzyskanie decyzji o wyłączeniu, wydanej na wniosek właściciela gruntu przez Dyrektora Dyrekcji Lasów Państwowych w K. Organ odwoławczy podkreślił, że w chwili sporządzania uproszczonego planu urządzania lasu przedmiotowa działka w całości faktycznie stanowiła las i wykonawca tego planu opisał użytek leśny zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie. Organ podał również, że przedmiotowa działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (uchwała nr [...]), i znajduje się w jednostce planu ZL- Lasy. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., oraz art. 11 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy oraz dokonanie ustaleń niemających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w tym w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że wniosek skarżących nie mógł być uwzględniony we wskazanym w decyzji trybie. Nadto wskazali, że część działki której dotyczył wniosek stanowi las, jak również, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 u.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że przepis ten sprzeciwia się uwzględnieniu ich wniosku, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia, z uwzględnieniem rzeczywistego charakteru części nieruchomości, prowadzi do odmiennego wniosku. Skarżący wskazali na błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wydane rozstrzygnięcie polegające na błędnym przyjęciu, że część nieruchomości, której dotyczył wniosek stanowi las, podczas gdy w rzeczywistości jest to łąka, na której nie rosną drzewa. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu, w ślad za argumentacją odwołania, skarżący wskazali, że ich wniosek umotywowany był zamiarem budowy zaplecza gospodarczego, które miałoby sprzyjać gospodarce leśnej, nie natomiast ją uniemożliwiać. Podali, że nie jest im wiadome w jaki sposób mieliby prowadzić gospodarkę leśną na przedmiotowej nieruchomości, jeśli w pobliżu niej nie zamieszkują, a na skutek wydanej decyzji nie mają możliwości pozostawienia na niej nawet najpotrzebniejszych rzeczy niezbędnych do prowadzenia takowej gospodarki. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowił przepis art. 21 ust. 5 u.o.l. Stosownie do tego przepisu, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Skarżący skorzystali z powyższej możliwości. W swoich pismach wskazywali na chęć posadowienia na przedmiotowym gruncie budynku mającego zapewnić zaplecze gospodarcze lasu. Stąd istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy grunt należący do skarżących, określony w ewidencji gruntów i budynków jako Ls (las), mógł nie zostać objęty uproszczonym planem urządzenia lasu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że plan urządzenia lasu niewątpliwie wpływa na sposób wykonywania prawa własności (stanowi organicznie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości), a ponadto może być przedmiotem nałożenia na dany podmiot określonych obowiązków w trybie art. 24 u.o.l. W niniejszej sprawie organy uznały, że działka należąca do skarżących przeznaczona jest do produkcji leśnej oraz jest pokryta roślinnością leśną. Potwierdza to także wpis w ewidencji gruntów. Nadto rację ma organ odwoławczy, że wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania prowadzonego w trybie określonym w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych i tym samym nie może okoliczność taka stanowić zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzania lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 811/19). W tym miejscu wypada także przypomnieć treść art. 3 pkt 2 u.o.l. Zgodnie z tym przepisem, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Tym samym budynek, o jakim skarżący piszą w zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, wypełniałby powyższą definicję. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego. Wobec tego zarzuty skargi okazały się niezasadne w świetle powyżej poczynionych rozważań, albowiem organy administracji publicznej zebrały i rozważyły całość materiału dowodowego, oceniając go przy zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów. Także uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji odpowiadają treści art. 107 § 3 k.p.a. Postawiony przez skarżących zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego również nie znalazł potwierdzenia, albowiem przedmiotowy grunt został w ewidencji gruntów sklasyfikowany jako las, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi by skarżący wnieśli o choćby częściowe wyłączenie tego gruntu spod produkcji leśnej. Nieuprawnionym pozostaje także argumentacja skargi, jakoby część przedmiotowego gruntu, objęta wnioskiem, stanowiła łąkę porośniętą drzewami. Organy administracji publicznej jednoznacznie ustaliły, że działka ta stanowi grunt pokryty roślinnością leśną, przeznaczony do produkcji leśnej. Mając zatem wszystko powyższe na uwadze, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634). Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenie WSA w Gdańsku jest dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl