II SA/Gl 539/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. i F. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, H. S. i F. S. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, zamieścili wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2014 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku podniesiono, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem spełnione zostały zdaniem skarżących przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. rozpoczęcie inwestycji przebudowy ulicy [...] w R. wyrządzi skarżącym znaczną szkodę. Przede wszystkim spowoduje nieodwracalne lub trudne do odwrócenia skutki w nieruchomościach gruntowych, które są konsekwencją każdej inwestycji drogowej. Ingerencja w grunty oraz prawo własności spowoduje znaczną szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot, nie będzie też możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że rozpoczęcie realizacji inwestycji nie tylko spowoduje nieodwracalne skutki wobec zajętych pod inwestycję gruntów, ale także wobec gruntów przynależnych, które poza zmniejszeniem obszaru, utracą swoją atrakcyjność zgodnie z ich przeznaczeniem. Ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku Gmina R. reprezentowana przez Prezydenta Miasta wniosła w piśmie z dnia 23 maja 2014 r. o jego oddalenie jako bezzasadnego. Skarżący poza ogólnikowymi oświadczeniami i wywodami nie wykazali bowiem na czym polegałaby znacznych rozmiarów szkoda oraz w jaki sposób zaskarżona decyzja narusza ich prawo czy słuszny interes. Przedmiotowa inwestycja wykonywana jest w interesie wszystkich mieszkańców miasta, w tym również w interesie skarżących. Zdaniem uczestnika postępowania ogólnikowe powoływanie się przez skarżących w treści skargi na art. 7 kpa nie jest wystarczającą podstawą do kwestionowania przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Ze swej natury decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać ich wystąpienie w stosunku do składającego dany wniosek. Istotną kwestią jest również i to, że zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08). W niniejszej sprawie należy mieć zatem na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Należy mieć również na względzie interes publiczny, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) ma szczególny charakter, jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., II OZ 923/10).Tym samym udzielenie ochrony tymczasowej skarżącym w ocenie Sądu niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie uzasadnili należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia przesłanek zawartych w powołanym przepisie. We wniosku nie wskazano konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności nie wykazano konkretnie w wyniku jakich działań wynikających z zaskarżonej decyzji i w jaki sposób miałoby dojść do nieodwracalnych zniszczeń na ich nieruchomości. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest bowiem instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzekł jak sentencji postanowienia.