II SA/Gl 534/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwu E. P. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 17 marca 2026 r. nr WINB-WOA.7721.377.2025.DS w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji miejsc postojowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. E.P. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciw od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, ŚWINB) z dnia 17 marca 2026 r. nr WINB-WOA.7721.377.2025.DS w przedmiocie umorzenia postępowania. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 12 listopada 2024 r. B.W. zwróciła się o zbadanie prawidłowości wykonania miejsc postojowych na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w L. w zbliżeniu do granicy działki nr [...] . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: organ pierwszej instancji, PINB) przeprowadził czynności kontrolne w dniu 19 grudnia 2024 r. oraz w dniu 29 stycznia 2025 r. Podczas dowodu z oględzin dnia 14 lutego 2025 r. ustalono: "przy wschodniej granicy działki utwardzenie płytą ażurową, namalowane oznaczenia kopert do linii istniejącego, sąsiadującego budynku", "przy budynku wyznaczone miejsca parkingowe szt. 6", nie stwierdzono odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia 23 maja 2013 r. ze zmianami, oraz niezgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: w.t.). Decyzja PINB z dnia 14 maja 2025 r. nr [...] o umorzeniu postępowania została uchylona decyzją organu odwoławczego nr [...] z dnia 18 lipca 2025 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (karty nr 14 i 17 akt administracyjnych). W toku ponownie prowadzonego postępowania organ w dniu 19 września 2025 r. przeprowadził oględziny, w ramach których ustalono m.in., że parking ogólnodostępny zlokalizowany jest przy elewacji budynku handlowo-usługowego, z oświadczenia Skarżącej wynika, że "nie udostępniała utwardzeń terenu przy granicy dz. nr [...] na miejsca postojowe", natomiast z oświadczenia Z. W. wynika, że "wzdłuż granicy dz. nr [...] na płytach ażurowych oraz na kostce brukowej parkuje maksymalnie 7 samochodów osobowych jednocześnie". Organ ustalił, że Skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę z dnia [...] r. nr [...] , dotyczące budowy budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] , z dalszymi zmianami, ostatnia zmiana pozwolenia wpływająca na zagospodarowanie terenu została udzielona decyzją z dnia 17 października 2013 r. nr [...] . Dodatkowo do projektu zamiennego dołączono projekt organizacji ruchu, który również potwierdza lokalizację miejsc parkingowych przy budynku handlowo usługowym (dotyczący części parkingu, znajdującej się po prawej stronie budynku handlowo-usługowego) oraz wykonanie utwardzenia z geokraty wzdłuż granicy dz. [...] . Skarżąca uzyskała pozwolenie na użytkowanie zakończone decyzją nr [...] z dnia 4 grudnia 2014 r. Na podstawie archiwalnych zdjęć satelitarnych PINB ustalił, że od 2015 do 2023 roku wzdłuż granicy dz. [...] udostępniano teren jako parking, jednak obecnie na spornym terenie nie ma wyznaczonych miejsc postojowych. Organ dokonał pomiarów odległości w kontekście § 19 w.t., ustalił, że wielkość utwardzonego spornego terenu wynosi 23,83 m x 5,01 m, miejsca postojowe zostały zlikwidowane około 2023 roku. Przy tych ustaleniach, PINB decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. nr [...] , na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w dniu 4 lutego 2024 r. w sprawie lokalizacji miejsc postojowych, niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zlokalizowanych na nieruchomości w miejscowości L. przy ul. [...] , na działce nr [...] , jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że obecnie sporne utwardzenie terenu jest wykonane zgodnie z projektem, a prowadzona sprawa ma znamiona sporu sąsiedzkiego. Inwestor w wyraźny sposób określił miejsca postojowe na terenie utwardzonym (poza terenem spornym). Organ podkreślił, że brak jest podstawy prawnej dla nakazania inwestorowi trwałego wygrodzenia części nieruchomości wzdłuż działki, celem zachowania odległości, o których mowa w art. 19 w.t. Wyjaśnił, że organ nie może wydać nakazu w trybie art. 50-51 Pr. bud. ponieważ w odniesieniu do art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr bud. - utwardzenie jest zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, ponadto, nie zostały wydzielone miejsca postojowe wzdłuż spornej granicy. W odniesieniu do art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. nakazanie ogrodzenia części spornej narusza prawo do dysponowania nieruchomością i przekracza kompetencje organu nadzoru budowlanego, natomiast w odniesieniu do art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. - utwardzenie terenu, poza zmianą materiału utwardzenia, zostało zrealizowane zgodnie z projektem. W powołaniu na orzecznictwo sądów powszechnych zwrócił uwagę, że wjazd na parking innego użytkownika oznacza akceptację jego regulaminu, natomiast przekroczenie założeń umożliwia roszczenia na drodze cywilnej, które może wnieść właściciel w stosunku do użytkownika, który się do niego nie stosuje. Natomiast spór ten przekracza kompetencję PINB określoną w art. 83 Pr. bud. Zauważył też, że maksymalna ilość miejsc postojowych, uwzględniając minimalną szerokość równą 2,5 m mogłaby wynieść 9 sztuk, a zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., 725 z późn. zm., dalej: Pr. bud.), nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Brak podstaw prawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia uzasadniał zdaniem organu umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.). W odwołaniu od tej decyzji Z. W. i B. W. wskazali na okoliczność posadowienia przy granicy działki paczkomatu oraz ułożenia przewodu elektrycznego do jego zasilania, o czym informowali podczas oględzin. Podali, że Skarżąca nadal udostępnia "całą zatokę parkingową" pod oknami domu Odwołujących się na całodobowy parking, a "wymalowane koperty bez innych zabezpieczeń nie zabroni parkowania". Odwołujący się wnieśli o wydanie decyzji uniemożliwiającej parkowanie samochodów w granicy działki. Po rozpoznaniu odwołania, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 17 marca 2026 r. nr WINB-WOA.7721.377.2025.DS, ŚWINB w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W pierwszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, w tym zwrócił uwagę na złożone w toku postępowania odwoławczego pisma Odwołującego się z dnia 7 stycznia 2026 r., oraz pismo Skarżącej z dnia 13 stycznia 2026 r. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że PINB nie ustalił czy w związku z wykonanym utwardzeniem powierzchnia biologicznie czynna jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego, mimo, że wykonane utwardzenie jest zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym to nie przesądza o prawidłowości jego użytkowania. Zaznaczył, że "zgromadzona dokumentacja fotograficzna jak i informacje przekazywane przez stronę postępowania wskazują, że pomimo prawidłowego wykonania przedmiotowych miejsc postojowych dochodzi do parkowania pojazdów poza wyznaczonymi miejscami postojowymi, w szczególności w utwardzonym pasie przylegającym do granicy z działką nr [...] ", a "wykonane oznakowanie jest nieskuteczne bowiem pomimo znaku wskazującego sposób parkowania na działce nr [...] pojazdy pozostawione są w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy działki" (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za zasadne skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. ŚWINB stwierdził niedopuszczalność odwołania B. W. . W treści złożonego sprzeciwu od ww. decyzji, Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika podniosła zarzuty naruszenia: art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości i ekonomiki postępowania i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z planu miejscowego, a także naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. polegające na rozpoznaniu sprawy w sposób niebudzący zaufania Skarżącej do władzy publicznej, a przejawiający się wadliwą oceną stanu faktycznego oraz błędnym zastosowaniem wiążących organ przepisów prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął zarzuty sprzeciwu akcentując, że Skarżąca dochowała należytej staranności w organizacji ruchu i korzystania z nieruchomości, przez umieszczenie tablicy informacyjnej o sposobie parkowania, a przypadki parkowania niezgodnego z tymi zasadami mają charakter incydentalny i wynikają wyłącznie z zachowania osób trzecich, natomiast właściciel nieruchomości nie dysponuje uprawnieniami pozwalającymi na pełną i skuteczną kontrolę zachowań wszystkich użytkowników terenu oraz dróg, ponadto umieszczony paczkomat wyznacza teren, na którym parkowanie nie jest dozwolone. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy powinien samodzielnie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, w szczególności przez ocenę zapisów planu miejscowego, dodatkowo zauważył, że przedmiotem postępowania nie była ocena powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Stosownie do brzmienia przepisu art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Decyzją kasacyjną podlegającą kontroli w niniejszej sprawie stała się wskazana na wstępie decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2026 r., którą organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2025 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji miejsc postojowych niezgodnie z warunkami technicznymi, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny określa art. 64e p.p.s.a. W myśl tego przepisu rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. zachodzi, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź w sytuacji nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wystąpienie wskazanych naruszeń spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Lex el. 2021, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2017, s. 728-729). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania w zakresie ograniczonym do kontroli decyzji kasacyjnej, z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek określonych ww. przepisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 1190/21). W rezultacie uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może natomiast weryfikować, czy organ drugiej instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli, w tym w szczególności stron postępowania, które sprzeciwu nie wniosły. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1440/22, sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślenia też wymaga, że o ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a. - otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym więc również, co należy wyraźnie podkreślić, w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Po dokonaniu, w świetle powyższych kryteriów, analizy zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdził naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Stąd też w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a. oraz art. 64d § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ocenił, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zastosował kompetencje kasatoryjne i uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Nie sposób bowiem przyjąć, aby postępowanie wyjaśniające w ogóle nie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, czy też zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź by w sprawie nie zostały ustalone istotne okoliczności faktyczne niezbędne do zastosowania prawa materialnego, przy uwzględnieniu dopuszczalnego uzupełnienia postępowania dowodowego na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Mianowicie, należy zwrócić uwagę, iż podstawową kwestią wymagającą ustalenia w rozpoznawanej sprawie była "lokalizacja miejsc postojowych niezgodnie z warunkami technicznymi" na działce Skarżącej o nr [...] . W takim też zakresie organ pierwszej instancji wszczął przedmiotowe postępowanie (karta nr 10 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji w ww. przedmiocie prowadzonego postępowania, przeprowadził czynności kontrolne w dniu 19 grudnia 2024 r. i 29 stycznia 2025 r., dowód z oględzin w dniu 14 lutego 2025 r. oraz w toku ponownie prowadzonego postępowania w dniu 19 września 2025 r., zgromadził dokumentację obejmującą m.in. pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] ze zmianami, projektem zagospodarowania terenu, projektem organizacji ruchu, a także pozwolenie na użytkowanie, przeprowadził badanie archiwalnych zdjęć satelitarnych od roku 2015, dokonał pomiarów odległości w terenie oraz wykonał dokumentację fotograficzną, dokonał oceny materiału dowodowego w kontekście zgodności lokalizacji miejsc postojowych i nie stwierdził naruszeń przepisów techniczno-budowalnych, w powołaniu na materiał dowodowy dokonał ustaleń w zakresie zgodności miejsc postojowych z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, oraz stwierdził, że w spornej lokalizacji miejsca postojowe zostały zlikwidowane około 2023 roku, a po dokonaniu analizy stanu prawnego wykluczył wystąpienie przesłanek warunkujących zastosowanie art. 48 Pr. bud. oraz art. 50-51 Pr. bud. W toku postępowania odwoławczego, ŚWINB wypowiedział się w tak określonym przedmiocie tego postępowania. Organ odwoławczy ocenił m.in., że wykonanie utwardzenia jest zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym (str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), miejsca postojowe wykonano prawidłowo (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), dostrzegł też, że zastosowano oznakowanie sposobu parkowania, które nie jest jednak skuteczne. Na aktualnym etapie postępowania - rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego, ocena ta nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd bada bowiem jedynie zaistnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. i w tym zakresie Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Ewentualne dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, na które zwrócił uwagę organ odwoławczy (str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) a odnoszące się do analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogło nastąpić przed organem drugiej instancji, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Należy bowiem mieć na względzie spoczywający na organach odwoławczych obowiązek rozpatrzenia sprawy na nowo w jej całokształcie. Argumentacja organu odwoławczego nie stanowiła zatem uzasadnionej podstawy dla rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał przyjąć, aby sprawa wymagała ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem wskazanych przez organ odwoławczy wytycznych, a do ich wyjaśnienia nie mogło dojść w postępowaniu odwoławczym bez naruszenia zarówno art. 136 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a. Sąd nie znalazł zatem uzasadnienia do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Odnotowania również wymaga, że podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. niewątpliwie przyczynia się do wydłużenia postępowania, co godzi w zasadę szybkości postępowania unormowanej w art. 12 k.p.a. Zasadą powinno być merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy, natomiast wyjątek przewidziany w art. 138 § 2 k.p.a., musi być interpretowany ściśle (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 800/21). W kontekście natomiast stanowiska skargi, w tym wniosku o umorzenie postępowania, Sąd ponownie sygnalizuje, że w sprawie wywołanej wniesieniem sprzeciwu Sąd nie odnosi się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Ponownie rozpoznając odwołanie organ odwoławczy powinien uwzględnić, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne w drodze wyjątku od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zagadnienie ewentualnej zmiany zagospodarowania terenu czy też zmiany sposobu użytkowania pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy wszczętej i prowadzonej w przedmiocie "lokalizacji miejsc postojowych niezgodnie z warunkami technicznymi". Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się: uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Strony ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.