II SA/Gl 508/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku –Białej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą M. G. jednorazową opłatę w wysokości 158.661,60 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu wskazał, że zobowiązany jest do zapłaty w/w opłaty mimo braku podstaw prawnych do jej ustalenia, co stanowić będzie dla niego znaczenie obciążenie finansowe, powodując trudne do odwrócenia skutki. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przede wszystkim wskazać należy, że wobec treści zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, przedmiot rozpoznania Sądu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania stanowiła decyzja organu drugiej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, po przekazaniu przez organ skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść art. 61 § 3 Ppsa nie przewiduje zatem po stronie sądu obowiązku wstrzymania wykonania aktu w przypadku wniesienia na niego skargi, lecz uzależnia wstrzymanie wykonania od okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, że realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Jednakże należy mieć również na względzie, że treść złożonego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, wniosku nie może sprowadzać się jedynie do ogólnego wywodu strony, wskazującego na przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jej twierdzenia winny być poparte dokumentami źródłowymi obrazującymi sytuację finansową i majątkową. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza bowiem dokonywanie jego merytorycznej oceny. Niewątpliwie każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanego wniosku zauważyć wymaga, że skarżący wskazał, że zapłata nałożonej opłaty stanowić będzie znaczne obciążenie jego majątku. Twierdzeń tych nie podarł jednak odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi jego obecną sytuację finansową. Sąd nie mógł wobec tego dokonać oceny, czy wystąpienie okoliczności, na które powołuje się skarżący, jest prawdopodobne i stwierdzić, że uiszczenie wymaganej wyrządziłoby mu znaczną szkodę albo spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt sprawy nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania została sprzedana przez skarżącego w lipcu 2017 r. za cenę 882.000,00 zł. Zatem mimo faktu, że ustalona jednorazowa opłata stanowi znaczą kwotę 158.661,60 zł, co niewątpliwie łączy się z dużym obciążeniem finansowym skarżącego, na podstawie posiadanych dokumentów brak jest podstaw do przyjęcia, iż jej uiszczenie może wywołać po stronie skarżącego ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualnie nienależnie uiszczona przez skarżącego opłata podlegać będzie zwrotowi. Wobec argumentacji wniosku zauważyć wymaga dodatkowo, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd nie ocenia prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. W świetle powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.