II SA/Gl 49/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 maja 2017 r. uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. nr [...] z dnia [...] r. w zakresie kosztów sądowych postanawia odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 49/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] 6 r., nr [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 6 lipca 2017 r. Pismem z dnia 17 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o uzupełnienie ww. wyroku o zasądzenie kosztów postępowania, a tym samym zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwaną dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zasady ponoszenia kosztów postępowania zostały uregulowane w art. 199 i następnych omawianej ustawy. Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przy czym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a). Dodatkowo w myśl art. 201 P.p.s.a zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania, z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W przedmiotowej sprawie Sąd uwzględnił skargę skarżącej ponieważ uchylił decyzje organów obu instancji, zatem stronie skarżącej przysługiwał zwrot kosztów postępowania. Jak jednak wynika z art. 210 § 1 P.p.s.a, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Sąd powinien pouczyć stronę działającą bez profesjonalnego pełnomocnika o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej została pouczona o treści art. 210 § 1 P.p.s.a, bowiem pouczenie takie zostało zawarte w zawiadomieniu o rozprawie, które zostało jej doręczone w dniu 18 maja 2017 r. Zważyć należy, że Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania, gdyż wniosek w tym zakresie nie został zgłoszony. Zatem Sąd w przedmiotowym wyroku orzekł o całości skargi i zawarł w nim wszelkie dodatkowe orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy wniosek pełnomocnik skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie zasądzenia kosztów postępowania jest bezzasadny. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a. należało orzec, jak w