II SA/Gl 478/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r., nr [...], nakładającej na R. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie, R. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Na podstawie zarządzenia z dnia 9 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2014 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 22 kwietnia 2014 r., skarżący nie udzielił żądanej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Oceniając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji. W szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Zdaniem Sądu obowiązek nałożony na skarżącego nie wywołuje stanu absolutnej nieodwracalności, polega bowiem na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Wysokość nałożonej kary pieniężnej jest znaczna, jednakże nie może sama w sobie stanowić podstawy do wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, gdyż powołany przepis nie daje takiej możliwości. Co równie istotne, w przypadku pozytywnego dla skarżącego orzeczenia sądu i uzyskania przez to orzeczenie waloru prawomocności, decyzja organu I instancji będzie weryfikowana przez organ odwoławczy. Można zatem zakładać, że skarżący w sytuacji pozytywnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego będzie miał potencjalną możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Wobec powyższego, z braku ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.